Τέλος εποχής...

Επειδή είμαι σίγουρη ότι όλοι σας ανησυχείτε για το προσωπικό μου άστεγο δράμα, μην τυχόν και χρειαστεί να σας κατσικωθώ στο σβέρκο (και στο σπίτι) για Χριστούγεννα, το σωστό είναι να σας ενημερώσω για τις τελευταίες εξελίξεις του έπους.

Λοιπόν, βρέθηκε σπίτι, όχι 60 τετραγωνικών αλλά 80 τελικά, το οποίο από τις 5/12 θα στεγάζει την απίστευτη προσωπικότητά μου σόλο. Καθώς όμως άραξα αυτή τη στιγμή με το ποτάκι μου ανάμεσα σε χαρτοκιβώτια Νουνού και πράγματα συσκευασμένα, αναδύθηκε από μέσα μου μια μελαγχολία. Έφτασε το οριστικό τέλος μιας μαγικής εποχής και πρέπει να το πάρω απόφαση. Ο συγκάτοικος υπήρξε στη ζωή μου ένα κεφάλαιο που έχει κερδίσει με το σπαθί του μια αναφορά όταν θα βραβευτώ με Νόμπελ μπουρδολογίας, μέχρι τότε όμως θα διηγηθώ τη μικρή μας ιστορία εδώ, γιατί σιγά που θα τη γλύτωνε το ρεμάλι.

Με το συγκάτοικο γνωριζόμαστε εξ απαλών ονύχων που λένε. Υπήρχαμε ο ένας στη ζωή του άλλου ανέκαθεν, ή μάλλον υπήρχε αυτός στη δική μου ζωή ανέκαθεν, γιατί μου ρίχνει και 2 χρόνια που δεν ξέρω πώς την πάλευε χωρίς εμένα να συνδράμω τις μαλακίες του.

Από μικρός με βασάνιζε με κάθε τρόπο που μπορεί να φανταστεί ένα παιδάκι. Επειδή κάθε μέρα όλη μέρα ήμασταν βιζαβί κι αλαμπρατσέτα, είχε και μπόλικες ευκαιρίες το κάθαρμα. Τελείως ενδεικτικά θα αναφέρω ότι απαγχόνισε το παιδικό μου αρκουδάκι από το πολύφωτο του δωματίου μου την ώρα που κοιμόμουν, για να είναι το πρώτο πράγμα που θα έβλεπα μόλις άνοιγα τα όμορφα ματάκια μου, έβαλε φωτιά στα μαλλιά μου με την λαμπάδα Donatello και 2 χρόνια μετά που ξαναμάκρυναν τα μαλλιά επανέλαβε το πείραμα με τη λαμπάδα Spiderman γιατί δεν είχε κρατήσει σημειώσεις. Όπως αντιλαμβάνεται ο μέσος λογικός άνθρωπος, από τότε που έμαθα να μπουσουλάω έμαθα και να αμύνομαι, γνώση που μου φάνηκε πολύ χρήσιμη στη ζωή και την οφείλω αποκλειστικά και μόνο στην αφεντομουτσουνάρα του.

Κάποια στιγμή εκεί γύρω στα 18 οι δρόμοι μας χώρισαν λόγω σπουδών σε άλλες πόλεις. Για 12 περίπου χρόνια συναντιόμασταν 4-5 φορές το χρόνο και καθένας μας ακολουθούσε το δικό του μονοπάτι προς την ουσιαστική ενηλικίωση. Μέχρι τις αρχές του 2011, χρονιά σταθμό για την ιστορία της ανθρωπότητας, σημειώστε την για να ξέρετε ποιόν να σκυλοβρίζετε στο μέλλον.

Τον Ιανουάριο του 2011 συνέβη το εξής συγκλονιστικό. Εγώ, πηγμένη σαν κασέρι στη Θεσσαλονίκη, αποφάσισα να μετακομίσω στην Αθήνα εξαιτίας μιας φαινομενικά ενδιαφέρουσας επαγγελματικής πρότασης. Ο συγκάτοικος, ο οποίος ουδεμία επαγγελματική σχέση έχει με εμένα, ήταν ήδη 6 μήνες στην Αθήνα για τις ανάγκες της δικής του καριέρας. Τότε μας είχε φανεί και τους δύο λογική η κίνηση να με φιλοξενήσει προσωρινά 2-3 βδομάδες μέχρι να βρω σπίτι, μιας και του περίσσευε ένα άδειο υπνοδωμάτιο. Κι επειδή ουδέν μονιμότερον του προσωρινού, κάθομαι τώρα και το φιλοσοφώ καθισμένη στον καναπέ κι όχι σε κούτα, ας μην είμαστε και μελοδραματικοί. Βρήκα σπίτι, απλά το καθυστέρησα λίγο γιατί είμαι επιλεκτική. Τότε, όμως, πριν από 3 χρόνια, δεν ήξερα τί με περίμενε...

Από την αρχή της συγκατοίκησης άνοιξε το κουτί της Πανδώρας. Διότι ως ενήλικες είχαμε γίνει πανομοιότυπα τσογλάνια, αποδεικνύοντας περίτρανα τη θεωρία ότι τα πρώτα σου χρόνια στη ζωή είναι καθοριστικά για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς σου, ανεξάρτητα από εμπειρίες που σε διαφοροποιούν στις λεπτομέρειες. Κοινώς όσα μυαλά κουβαλάω εγώ, άλλα τόσα κουβαλάει κι αυτός. Κι από σχεδόν αξιοπρεπείς ενήλικες χώρια γίναμε ντιπ κοπρίτες παρέα.

Η εμπειρία της συγκατοίκησης με άντρα με τον οποίο δεν είχα ερωτική σχέση ήταν πολλαπλά εκνευριστική και επιμορφωτική και για τους δυο μας. Σήμερα θα προσπαθήσω να κάνω μια καταγραφή σε όλα τα νέα πράγματα που με δίδαξε την τελευταία τριετία, γιατί τί τον δίδαξα εγώ εκτός από το να σκύβει για να αποφύγει Γνωστής Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα, ή αλλιώς Γ(Α)ΤΙΑ δεν ξέρω.

1. Πώς να μετατρέπω τα πάντα σε αγώνα.

Από το Battlestar Galactica έως το Zuma όλα μα ΟΛΑ μπορούν να είναι ανταγωνιστικά. Μέχρι και τα puzzle. Το αποδεικνύουν άπειρες σάπιες εργατώρες συννεφιασμένων Κυριακών.

2. Δεν πεθαίνεις όταν τα πιάτα μένουν άπλυτα 2 μέρες στο νεροχύτη.

Σοβαρά, δεν παθαίνεις τίποτα και η Γη συνεχίζει να γυρίζει. Δοκιμασμένο. Εμείς τα πλέναμε μέρα παρά μέρα, που ήταν η σειρά μου. Το μόνο που χρειάστηκε ήταν να αγοράσουμε πολλά ποτήρια, για να μην ξεμένουμε. Και Palmolive με ξύδι, το απολυμαντικόν.

3. Δεν παίζει να μείνει σοκολάτα στο σπίτι όπου στο διάολο και να τη βάλεις.

Με αποτέλεσμα όταν σε πιάνει η λιγούρα να μαλώνεις για το ποιός θα πάει περίπτερο. Το δικό μου το καμάρι έχει όσφρηση Γκέκα the Greek Hound για τη σοκολάτα. Τις βρίσκει παντού.

4. Ένας άντρας δεν πρόκειται ποτέ να σκοτιστεί για τίποτα αν δεν τον απειλήσεις με στέρηση σεξ.

Έχω δοκιμάσει κάθε άλλη απειλή που υπάρχει και μερικές που δεν υπάρχουν. Δεν έπιασε τίποτα. Το μόνο που έγινε ήταν ότι παραλίγο να τσιμπήσω καμιά ουρολοίμωξη από τους μύκητες στο μπάνιο, πριν ενδώσω και το (ξανα)καθαρίσω μόνη μου. Πούστη Freud, εσύ φταις.

5. Αν αποφασίσει να κουνήσει ποτέ τον κώλο του, θα στο χτυπάει μέχρι να λιώσουν οι πάγοι στο Βόρειο Πόλο. Τουλάχιστον.

Ειλικρινά, κάτι ωμές φακές και ένα σκούπισμα με ηλεκτρική τα πλήρωσα με γκρίνια χειρότερη κι από της μάνας μου όταν την πιάνει το σύνδρομο “Πότε θα παντρευτείς να κάνεις παιδιά- θέλω να γίνω γιαγιά- είσαι η μόνη που έμεινε γεροντοκόρη- μέχρι και η κόρη της κυρά Φροσύνης η λεσβία έκανε παιδί- πότε θα σταματήσεις να μας ντροπιαζεις”. Άσε που με το καλώδιο της ηλεκτρικής μου έσπασε το παλιό λάπτοπ. Αλλά ξηγήθηκε με καινούριο+ τεχνική υποστήριξη μέχρι να σταματήσει τη γκρίνια. Δηλαδή για πάντα.

6. Οι 35+ άντρες ή δεν θα έχουν καθόλου μαλλί στο κεφάλι τους (σύνηθες) ή θα μαδάνε χειρότερα κι από τη Λουκρητία σε οίστρο (η περίπτωσή μας).

Τρίχες, τρίχες, τρίχες παντού. Στο μπάνιο, την κουζίνα, τον καναπέ. Κοντές μαύρες. Άρα δεν είναι δικές μου.

7. Ό,τι ψάχνεις και δεν βρίσκεις είναι μέσα στο συρτάρι με τις κάλτσες του.

Τώρα με τη μετακόμιση γέμισα 2 μεγάλες κούτες με δικά μου πράγματα που έβγαλα από αυτό το συρτάρι. Ενδεικτικά, τσιμπιδάκια, λαστιχάκια μαλλιών, αναπτήρες, ένα κραγιόν μου που είχα χάσει, μια οδοντόβουρτσα που αναζητεί ιδιοκτήτη και ένας λαγός για στιφάδο. Τις κάλτσες του πού τις έβαζε, απορώ.

Άντε ρε συγκάτοικε, πάμε για νέες περιπέτειες. Θα μου λείψεις κάθαρμα, αλλά παρηγοριέμαι που σε αφήνω σε καλά χέρια. Ούτως ή άλλως οι βίοι μας είναι συγκλίνοντες. Εδώ θα είμαστε πάντα. 

Φαντάσματα2- Το φάντασμα παντόφλα

Στο το μπι κοντίνιουντ είχαμε μείνει την άλλη φορά, όμως πέρασαν οι μέρες κι εγώ δεν αξιώθηκα να γράψω την συνέχεια. Κάλλιο αργά παρά ποτέ λένε, οπότε πάρ' τε να 'χετε περσινά ξινά σταφύλια.Για να μην μακρυγορώ, κάποτε στην ζωή μου (το 2007 συγκεκριμένα) είχα ερωτευτεί τον Στέλιο. Τρελή καψούρα. Εκ μέρους μου. Αυτός δεν θα έλεγα ότι ένιωθε το ίδιο. Περισσότερο τον βόλευε που βρήκε μια ηλίθια να πηδάει, παρά ερωτεύτηκε. Είχαμε και την σχετική απόσταση για να μην μπορώ και να θέλω να του σπάω τα νεύρα (εγώ Θεσσαλονίκη, αυτός Αθήνα), όλα καλά λοιπόν.

Μέχρι που λίγους μήνες μετά βαρέθηκε τα πηγαινέλα και τα ξανάφτιαξε με την πρώην του. Και με έφτυσε. Μα τί φτύσιμο, όμως. Χωρισμό με e-mail έχεις ξαναματαδεί αγαπητέ μου αναγνώστη; Άκου το κι αυτό, να δεις τί προχωρημένη ήμουνα εν έτει 2007! Καλά που δεν ήξερε πολύς κόσμος το φατσομπούκι τότε, που έκανα και τον κόπο ακόμα να μπαίνω, και γλύτωσα την τρελή ξεφτίλα της δημόσιας χυλόπιτας. Φαντάζεσαι αντί για το e-mail, που όσο και να το κάνεις προστατεύει τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, να μου κοτσάριζε καμιά φωτογραφία με την άλλη στο ιντερνέτι; Θα πάθαινα υστερική κρίση αντί για κατάθλιψη.

Prive, ξεπριβέ, δεν την γλύτωσα την τελευταία. Κάμποσους μήνες η αυτοπεποίθησή μου σφουγγάριζε το πάτωμα κάτω από τα πόδια της skinpop που άκουγε τις μυξιάρικες αρλούμπες μου. Έλα όμως που ο χρόνος είναι πανδαμάτωρ... Και την κατάθλιψη ξεπέρασα, και ζωγραφιστό ούτε που τον ξαναείδα, και ήρθε κάποια στιγμή και μεταμορφώθηκε το κοπρόσκυλο σε φάντασμα. Τα ξέχασα όλα αυτά και θυμόμουνα μόνο τα καλά. Κι όποτε μου έκανε σάχλα κανας περίεργος, πετούσα και την ατάκα: "Ε, ρε Στέλιο, πού να είσαι τώρα..."

Τελευταία φορά το είπα αυτό πριν από κανα εξάμηνο. Και κόλλησα (πάλι). |Κι άρχισα να το σκέφτομαι στα σοβαρά. Όχι να τα ξαναφτιάξουμε (που μεταξύ μας πολύ θα το ήθελα όπως τα θυμόμουνα), αλλά να δω τί κάνει, πού είναι και τα τοιαύτα.

6 μήνες δεν σήκωνα το κουλό μου να πάρω τηλέφωνο. Με είχε επηρεάσει και ο φίλος μου ο Κέρβερος που με έκραζε, κάτι και η περηφάνια και ο εγωισμός, το σκεφτόμουνα όμως. Ώσπου τα Χριστούγεννα δεν άντεξε άλλο η skinpop και μου λέει "Πάρε, αλλά προετοιμάσου για τα χειρότερα. Μετά από τόσα χρόνια μην περιμένεις τίποτα. Πάρε όμως, μπας και σκάσεις!"

Κοντός ψαλμός αλληλούια. Πήρα στο κινητό. Δεν το σήκωνε κανείς. Πήρτα στο άλλο κινητό. Κάποιος με γείωσε. Ο αριθμός μου εν τω μεταξύ, άλλος, μην διανοηθείς να πεις ότι αντελήφθην ότι είμαι εγώ. Ε, πήρα στο σταθερό του πατρικού, που το είχα σε μια ατζέντα. Και το σηκώνει μια κυρία με νεανική φωνή και ψιλοκαθαρευουσιάνικη ομιλία. Και ακολουθεί ο εξής διάλογος (με υποτίτλους αυτά που πραγματικά εννοούσαμε):

- Καλησπέρα σας, τον Στέλιο θα ήθελα...

(  Καλησπέρα σας, τον Στέλιο θα ήθελα)

- Ποιός τον ζητεί;

( Τί θες κι εσύ τώρα και θα μου καεί και ο τραχανάς;)

- Ηώς λέγομαι.

( δώσε μου τον Στέλιο μωρή, που θες και ΑΦΜ!)

- Και τί ακριβώς τον θέλετε;

( πάει ο τραχανάς, κάτσε να ανάψω την λάμπα των ανακρίσεων)

- Θα ήθελα να μιλήσω στον ίδιο.

( Με δουλεύετε μαντάμ;)

- Δεν μπορείτε.

( Τί έτσι εύκολα θα το πάρεις; Τσάμπα καίει η λάμπα;)

- Τί εννοείτε; Ξέρετε, είμαστε παλιοί φίλοι και έχουμε χαθεί εδώ και χρόνια, ελπίζω να είναι καλά.

( Λες να πέθανε;)

- Παντρεύτηκε και δεν μένει πια εδώ.

( περίπου. Απλά αναπνέει ακόμα)

- Ωραία, τουλάχιστον δεν μουγκάθηκε. Μήπως μπορείτε να μου δώσετε το τηλέφωνό του;

( Βαρέθηκα τις μαλακίες, άμα έχει πρόβλημα μαζί μου, μπορεί να μου το πει και ο ίδιος)

- Όχι. Τί πήρες, να του κλείσεις το σπίτι;

( ΤΣΟΥΛΑ)

- Κάποιο λάθος κάνετε, δεν είναι τέτοιας φύσεως το τηλεφώνημά μου, απλά ήθελα να δω τί κάνει. 

(κουβέντα θα ανοίξουμε μαντάμ;)

- Κοιτάξτε, δεν μπορώ να αναστατώσω την σύζυγό του.

( θα φάει παντόφλα μωρή, δεν το καταλαβαίνεις;)

- Μάλιστα.

(Ε, ρε, πώς ξεπέφτουν οι ισχυροί, παντόφλα, έ;)

- Από το Λιτόχωρο είσαι;

( εκείνη η τσούλα που τραβιότανε είσαι, και πήρες τώρα να μου πουλήσεις παραμύθι;)

-Όχι, Αθήνα μένω, καμία σχέση με Πιερία.

(Ρε συ, μήπως είσαι η γυναίκα του και λύσσαξες; Μπερδέψου τώρα κότα γεωγραφικά!)

-Μπορώ αν θέλεις να του δώσω το τηλέφωνό σου και άμα θέλει να σε πάρει.

(Άμα το σημειώσω να με χέσεις)

- Ναι, βέβαια, η διακριτικότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

(Το ξέρω ότι δεν θα το δώσεις, αλλά τί να κάνω, που θα καρφωθώ άμα στο κλείσω τώρα)

-Σημειώνω.

(λέμε τώρα)

-Ηώς,69.....

(φέξε μου και γλίστρησα)

-Αναμείνατε στο ακουστικό σας.

(κάνω και χιουμοράκι, είδες;)

- Καλό σας βράδυ.

(Άει στο διάολο, κλώσσα)

5' μετά είχε φύγει το SMS προς skinpop: "Βάλε την τεκίλα στην κατάψυξη, έρχομαι"

Να ζήσουμε να τον θυμόμαστε κι αυτόν. Μεγάλη εφέυρεση η παντόφλα τελικα....

 

Jingle bells σε 9/8

Μιας και δεν έχουμε Πάσχα (για να μιλήσω για την νεκρανάσταση του Λαζάρου), αλλά Χριστούγεννα, μετά τα χρόνια πολλά και τις συνήθεις ευχές για καλά Χριστούγεννα, καλή Χρονιά, Χρόνια πολλά και πολλά άλλα ειθιστέα κλισέ, θα σου μιλήσω για το βράδυ των Χριστουγέννων. Μην φρικάρεις αγαπητέ μου αναγνώστη, δεν μιλάω για την βιβλική εκδοχή της εορτής, αλλά για αυτή που έζησα εγώ την περασμένη Κυριακή, όταν αποφάσισα να ενδώσω στους συγκαλυμμένους εκβιασμούς των παιδικών μου φίλων και να βγω έξω τέτοια μέρα.

Φέτος αποφάσισα να περάσω τις γιορτές στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, μαζί με την οικογένειά μου και τους παιδικούς μου φίλους. Τι ωραίο που ακούγεται αυτό, έ? Βασικά κάθε χρόνο το ίδιο κάνω, αλλά όταν το λέω με τέτοιο υφάκι εκπέμπει μια αθωότητα και μια γλυκύτητα που απαλύνει την φυσική μου ξινίλα και την κακιασμένη μούρη μου. Ένα άλλο βασικό σημείο της διήγησής μου είναι ότι ο παιδικός μου φίλος ο Αναστάσης έχει γενέθλια στις 25 Δεκεμβρίου. Είναι ΤΕΤΟΙΟ κωλόπαιδο, που κοιλοπονούσε την μάνα του Χριστουγεννιάτικα. Γεννήθηκε για να την βασανίζει ένα πράγμα ο αχαΐρευτος, ξεκινώντας από την στιγμή που ήρθε στον κόσμο. Ούτε ρεβεγιόν δεν την άφησε να κάνει την γυναίκα…

Το λοιπόν, όταν με πήρε πριν από κανα δεκαπενθήμερο ο Αναστάσης τηλέφωνο για να ρωτήσει πότε θα αριβάρω στο χωριό να τον γλυτώσω από την ανία του πριν αρχίσει να παίζει μαζί της ρώσικη ρουλέτα, με ενημέρωσε ότι φέτος για τα γενέθλιά του έχει κλείσει μαζί με το Χριστινάκι, που γιορτάζει,  τραπέζι στα μπουζούκια, οπότε να κόψω τον λαιμό μου και να πάρω μαζί μου κανα ξώβυζο, μην τον ντροπιάσω σε όλη την επαρχία μέρες που είναι πηγαίνοντας σαν καθολική καλόγρια. Φυσικά γνωρίζει την αντιπάθειά μου για αυτού του είδους το entertainment, αλλά χέστηκε, αφού αποφάσισε μπουζούκια, έπρεπε να πάω, αλλιώς δεν θα με παίξουν εικοσιμία την παραμονή Πρωτοχρονιάς, με αποτέλεσμα να μην βγάλω μηνιάτικο για τον Γενάρη! Αντιλαμβάνεσαι ότι η απειλή ήταν σοβαρή, οπότε ή έπρεπε ή να ενδώσω ή να πέσω από τον δεύτερο με τέτοιο τρόπο ώστε να σπάσω και τα δυο μου πόδια, ώστε να μην μπορεί να κουβαλήσει κανείς τους τόνους γύψου που θα κουβαλούσα πάνω μου. Το πρώτο ήταν πιο εύκολο, οπότε έβαλα το ξώβυζο σε μια λεκανίτσα με λίγο μαλακτικό, να μην βρωμάει ναφθαλίνη.

Αμέσως επόμενο γεγονός στην χρονική ακολουθία είναι ότι χώρισε η Ελίνα. Άσχετο, αλλά μιας και την ξεφορτώθηκε ο  γυμνοσάλιαγκας που ήθελε να παντρευτεί, πράγμα που αποτελεί και την μόνη ίσως σωστή απόφαση που πήρε μέσα σε μισό αιώνα ζωής, έπρεπε να ξεσκάσει λίγο η κοπέλα. Τουτέστιν, θα ερχόταν κι αυτή στο πατρικό μου για 15 μέρες. Και, φυσικά, έπρεπε να πάρω το αυτοκίνητο για να ανηφορίσω Μακεδονία, να ταξιδέψει και με μια σχετική άνεση. Ακόμη φυσικότερα, θα ερχόταν μαζί μου όπου πήγαινα, καθότι φιλοξενούμενη.  Για να το καλυτερέψουμε κιόλας, αποφασίσαμε να ανέβουμε την Πέμπτη, 22 του μήνα, διότι μόνη η ταλαιπωρία να ακούσω όλες τις λεπτομέρειες του χωρισμού του αιώνα επί 6 ώρες οδήγησης, δεν ήταν αρκετή. ΕΠΡΕΠΕ να διαλέξουμε και μια μέρα που θα χιόνιζε, έτσι, για να μπούμε στο πνεύμα των Χριστουγέννων!

Μετά από 3 ατελείωτα μερόνυχτα κλάψας ήρθε το βράδυ της Κυριακής. Από το απόγευμα το Ελινάκι ετοιμαζόταν, μιας και είχε να βγει από το σπίτι πάνω από εξάμηνο. Από τον ενθουσιασμό της σταμάτησε την κλάψα, πράγμα καλό, αλλά έκανε το λάθος να με πρήξει κι εμένα από τις 6 το απόγευμα να σηκωθώ και να ετοιμαστώ, πράγμα που με τσάτισε μεν, μου βγήκε σε καλό δε, μιας και είδα ότι με το φαί που έριξα η γελάδα μέσα σε τρείς μέρες παραξεχείλιζα από το ξώβυζο κι έπρεπε να τρέχω να ανοίξω ένα άλλο φόρεμα. Στις κοπτοραπτούδες έτρεχα Χριστουγεννιάτικα.

Βάζω το ανοιγμένο φόρεμα κάποια στιγμή, βάζω και το απαραίτητο γουναρικό, τις κίτρινες τις γόβες τις λουστρίν, και… VOILA! Ήμουν έτοιμη για επαρχιακή μπουζουκλερί. Τώρα γιατί κατουρήθηκε πάνω του ο Αναστάσης από τα γέλια με το που με είδε, δεν κατάλαβα. Anyway, σκάμε μύτη οι σταχτοπούτες στις 12 ακριβώς, βρίσκουμε και την υπόλοιπη παρέα εκεί, αραδιαζόμαστε σαν τα πεπόνια τον Αύγουστο στον πάγκο του μανάβη και περιμένουμε να αρχίσει το πρόγραμμα. Και τσάααααακ, παθαίνω το πρώτο εγκεφαλικό. Στην μέση της πίστας διαφημίζουν σαν δεύτερο όνομα του μαγαζιού ΕΜΕΝΑ! What the fuck??? Τελικά με ενημέρωσαν ότι πρόκειται για μια τεταρτοπεμπτοδέκατηόγδοη ξαδέλφη με το ίδιο ονοματεπώνυμο, την οποία ουδέποτε είχα ξαναδεί στην ζωή μου, να ‘ναι καλά βέβαια το κορίτσι, χάλια η φωνή αλλά δεν έχει σημασία, σάμπως κι εγώ που το έχω καλύτερη είμαι;

Ε, μετά μπήκαμε στην ζώνη του λυκόφωτος. Δεν μας φτάναν τα γαβγάδικα μέσα στο αυτί, παθιάστηκε και το Ελινάκι κι άρχισε να ζει το προσωπικό της δράμα μέσα από τα άσματα που αλυχτούσαν τα σκυλιά της πίστας. Όποτε έπαιζε κάτι σε κεφάτο, μέχρι και ψιλοφεμινιστικό, του τύπου «περνώ και μόνη μου καλά, τα καταφέρνω μια χαρά», καλά ήμαστα, κουνούσε το κορμί της το φιδίσιο και λάλαγε έξω φωνή. Με το που έπεφταν τα 9/8 του ζεϊμπέκικου βούρκωνε το μάτι ωσάν της αγελάδας που της πήραν το μοσχάρι από το μαστάρι πάνω που πρωτογέννησε και βουρκωμένα μου τραγούδαγε στο αυτί τα άπαντα του καψουροτράγουδου. Κι έχουμε ΠΟΛΛΑ καψουροτράγουδα μάνα μου στο Ελλάντα. Όλα τα σκυλιά κλαψοαποτέτοια είναι. Όλα για μια γκόμενα/-ο κλαίνε.

Εν τω μεταξύ, όσο εγώ ζούσα το προσωπικό μου δράμα κι έπινα για να ξεχάσω, όλοι οι άλλοι διασκέδαζαν διότι ο Αποστόλης, το αμόρε της Χριστίνας ήπιε μαζί μου τον μισό Βόσπορο, με αποτέλεσμα να του φύγει η εγγενής ξινίλα και κακία που κουβαλάει από τότε που ξετσουτσούνισε, δηλαδή πριν από καμιά 5ετία και άρχισε να χορεύει τσιφτετέλι τούρκικο, σινανάι γιάβρουμ σινανάι. Όχι τίποτα άλλο, αλλά με την κλάψα έχασα και το θέαμα της 10ετίας την καταδίκη μου! Δεν βαριέσαι, το σκίσαμε που το σκίσαμε, τουλάχιστον την βγάλαμε τσάμπα, να ‘ναι καλά τα παιδιά, και του χρόνου γεροί και με υγεία!!!!

Μια ξανθιά στην Κηφησίας

Greetings my friend, χάθηκα αλλά είχα πολύ σοβαρό λόγο. Όπως ίσως γνωρίζεις, αποφάσισα για δύο (τουλάχιστον) μήνες να γίνω χαμουτζου. Τουτέστιν μετακόμισα προσωρινά στην αξιότιμη και αξιολύπητη πρωτεύουσα, προκειμένου να βάλω τα θεμέλια για κάποιες συνεργασίες. Φόρτωσα στο αμάξι κάμποσες βαλίτσες ρούχα- βιβλία- καλλυντικά (δηλαδή τα απαραίτητα προς επιβίωση), έχωσα και το λάπιτοπ σε ένα κενό που βρήκα και έφυγα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισα ήταν οι δρόμοι. Δηλαδή ότι δεν τους ξέρω και δεν έχω ιδέα πού και πώς να πάω... Σαν έξυπνη ξανθιά που είμαι έβαλα Παπαρίζου στο ράδιο για support και έκατσα και σκέφτηκα. Σκέφτηκα πολύ, αλλά βρήκα την καλύτερη λύση. Αγόρασα GPS. Ένα ωραιότατο ματζαφλάρι με κουμπάκια και λαμπάκια, που σου λέει τον δρόμο. Στον χάρτη του σου δείχνει τα πιθανά εμπόδια που θα συναντήσεις, την διαδρομή που θα ακολουθήσεις και διάφορα άλλα. Επειδή εγώ πήρα την special edition for blondes μου κάνει και χαριτωμενιές, μου μιλάει, με καθοδηγεί, μην τυχόν και δεν δω τον χάρτη. “Σε 200 μέτρα στρίψτε αριστερά”, “Κινηθείτε κυκλικά (στον κόμβο) και βγείτε στην δεύτερη έξοδο” και ούτω καθεξής...

Το παίρνω, το βάζω στο αμάξι μέσα στην καλή χαρά, σίγουρη ότι τα προβλήματά μου έλαβαν οριστικό τέλος. Πάω πρωί πρωί στο γραφείο. Αυτό είναι 100 μέτρα από το σπίτι αλλά είπα να δοκιμάσω το ματζαφλάρι. Εύκολα πράγματα, ούτε να το κοιτάξω χρειάστηκε. Έκανα την δουλίτσα μου όμορφα και καλά και έπρεπε να φύγω για να πάω στον πελάτη στην Κηφισίας. Και τότε εκτυλίχθηκε ο κάτωθι διάλογος με έναν συνάδελφο, τον Δικόβλακα ΣουΔείχνωΤονΔρόμο (πολύ καλό παιδί, αλήθεια, τον έπρηξα τόσες μέρες να με πηγαίνει πέρα δώθε):

-Ηώ, θες να πάμε μαζί; Θα σε καθυστερήσω όμως λίγο, διότι πρέπει να περάσω από Ευελπίδων πριν για να καταθέσω κάποια έγγραφα.

-Μην στενοχωριέσαι Δικόβλακα, έχω GPS. Δώσε μου μόνο την ακριβή διεύθυνση του πελάτη κου ΣιγάΜηνΚουνηθώΑπόΤοΓραφείοΜου, μην σε τρέχω κι εσένα μέχρι εκεί.

-Τέλεια Ηώ, αν και δεν χρειάζεται να το βάλεις καν, είναι πολύ εύκολο. Γνωρίζεις πώς να βγείς στην Κηφισίας; Ε, μετά θα την πάρεις όλο ευθεία μέχρι να δεις τον πύργο του ΟΤΕ, κι από εκεί μετά το τρίτο φανάρι θα βγείς δεξιά στην οδό ΔενΤηνΒρίσκωΟσοΚαιΝαΨάχνω. Τα γραφεία του ΣιγάΜηνΚουνηθώΑπόΤοΓραφείοΜου είναι στο δεύτερο στενό αριστερά, θα τα δεις, έχουν μια ταμπέλα ΝΑ (με το συμπάθειο). Γράψε και την διεύθυνση να είσαι σίγουρη.

-Οκ Δικόβλακα, θα το φορτώσω καλού κακού στο GPS, αν και όντως ακούγεται εύκολο.

-Έγινε. Αν έχεις κάποιο πρόβλημα πάρε με τηλέφωνο.

Τί το ήθελε και το είπε; Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς ώρες ώρες. Στράτα παίρνω, στράτα αφήνω, φτάνω κάποια στιγμή στην Κηφισίας. Μέσα στην τρελή χαρά εγώ που τα κατάφερα, χαλαρώνω, ανάβω τσιγάρο και ανεβάζω την μουσική. Αποτέλεσμα; Δεν άκουγα με την καμία το ματζαφλάρι. Χε χε χε.... αισθάνθηκε παραγκωνισμένο το σίχαμα και αποφάσισε να με εκδικηθεί. Κάποια στιγμή άρχισε να ωρύεται “Μείνετε Δεξιά, ΜΕΙΝΕΤΕ ΔΕΞΙΑ”. Στρίβω απότομα, αλλάζω λωρίδα, στο παρά τσακ την γλύτωσε ένα παπάκι και με τις μπάντες βγαίνω πάνω στο δαχτυλίδι (βλ κυκλικό κόμβο) της Κηφισίας. Αρχίζω να φέρνω στροφές γύρω γύρω σαν την σβούρα, διότι όποια έξοδο πήγαινα να πάρω για να βγω μου έβγαζε κόκκινα λαμπάκια και αναστροφή πορείας. Τσαντίζομαι, του ρίχνω μία ανάποδη, δεν συνήλθε, οπότε πάω στο plan B. Τηλέφωνο στον Δικόβλακα. Και κάπου εκεί μπήκα στην ζώνη του Λυκόφωτος...

-Εμπρός;

-Έλα Δικόβλακα, είμαι σε έναν κόμβο και πάω γύρω γύρω σαν διαμαντένιο πανάκριβο δαχτυλίδι στον παράμεσο φρεσκοαρραβωνιασμένης κομμώτριας που χτύπησε πλούσιο ραμολιμέντο. Όλες οι έξοδοι οδηγούν στην Αττική Οδό. Από πού να βγώ;

-Οκ Ηώ, πάρε μια βαθιά ανάσα και μην πανικοβάλλεσαι. Βγες από την έξοδο που γράφει για Κηφισίας

-Δεν υπάρχει τέτοια έξοδος λέμε, όλες είναι με πράσινες ταμπέλες.

-Όχι Ηώ, κοίτα καλύτερα, πρέπει να υπάρχουν και μπλε ταμπέλες. Εσύ είσαι της Δεξιάς, πράσινη ταμπέλα θα πάρεις;

-Και την Παπαρήγα παίρνω αυτή την ώρα, πού στο διάολο είμαι; Μπιπ, μπιπ, μπιιιιιιπ (ο από πίσω)

-Ηώ, άκουσέ με. Ξανακάνε έναν κύκλο και βγες στην Κηφισίας γιατί αλλιώς ΔΕΝ θα βρεις το γραφείο του ΣιγάΜηνΚουνηθώΑπόΤοΓραφείοΜου. Θυμάσαι πώς σου είπα; γιατί μου κλείνει το κινητό από μπααατ....

Τέλος, νεκρό! Φτού!!!! Να σε πάρει ο δεσμοφύλακας σιδηροδέσμιο Δικόβλακα, δεν φορτίζεις το κινητό σου; Πάει και το plan B. Στερνή μου ελπίδα ήταν το ματζαφλάρι. Αρχίζω να το αγριοκοιτάζω αλλά αυτό με έγραφε στα τσιπάκια του. Ατάραχο λέμε. Αρχίζω πάλι να σκέφτομαι πυρετωδώς. Πώς να το προγραμματίσω; Πάνω στον κόμβο; ΠΛΑΚΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ! Κάνω ακόμη έναν κύκλο. Δεν βλέπω μπλέ έξοδο για Κηφισίας. Ξανακάνω ακόμη έναν, το ίδιο. Το παίρνω απόφαση και βγαίνω από μια πράσινη έξοδο. Αρχίζω να κοιτάω δεξιά για καναν χώρο να σταματήσω να του αλανιάσω τα κουμπάκια, αλλά τίποτα. Πανάθεμα την καταδίκη σου, δεν μπορεί, πες ότι κατουριέσαι, ότι καίγεσαι, ότι έπαθες έμφραγμα, ότι σε πρήζει η γκόμενα που ξέχασες τα γενέθλιά της χθες! Δεν έχει ΠΟΥΘΕΝΑ να σταματήσεις; Ε, δεν έχει πουθενά. 5 χιλιόμετρα παρακάτω, μισή ώρα, άπειρα καντήλια που μου κατέβασε πας διερχόμενος οδηγός και μισό πακέτο τσιγάρα, βρήκα ένα περίπτερο και μου εξήγησε ο άνθρωπος πώς θα πάω εκεί που θέλω...

Α ρε τεχνολογία, ποτέ σου δεν θα αντικαταστήσεις τις παλιές καλές μεθόδους... Περιπτεράς και πάλι περιπτεράς. Τί θα κάναμε χωρίς αυτούς;

Ο ψαλιδοχέρης

Επιτέλους η επίσκεψη στο κομμωτήριο έλαβε χώρα χθες το απόγευμα. Μετά από άπειρα τηλεφωνήματα, παρακάλια, συγκαλυμμένες απειλές και ανοιχτές προτάσεις δωροδοκίας, ο geoaman , μόνιμος πλέον από εδώ και πέρα κομμωτής μου, αποφάσισε να διαθέσει λίγο από τον υπερπολύτιμο χρόνο του για να στρώσει το χάλι του μαλλιού μου. Με πήρε τηλέφωνο να τσακιστώ να πάω.

Φορτώθηκα το λοιπόν η βλάχα ένα καλάθι αυγά και κεφτέδες, πήρα από το πόδι 2 κότες πήρα και το ΚΤΕΛ και πήγα στον διπλανό νομό που βρίσκεται το παλικάρι το καλό. Φυσικά άργησα πάνω από μισάωρο. Όχι επειδή άργησε το ΚΤΕΛ, αλλά επειδή οι κρετίνοι οι κάτοικοι της ωραίας του πόλης δεν ήξεραν να μου πουν πού βρίσκεται η οδός που έψαχνα (σημειωτέον, είναι από τις κεντρικές). Φαντάσου ότι 2 τετράγωνα παρακάτω, και ενώ βρισκόμουν επί της συγκεκριμένης οδού, μια κυρία που διατηρεί κατάστημα ψιλικών δεν γνώριζε να μου πει πού βρίσκεται η οδός! Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Τέλος πάντων, καλώς κακώς έφτασα, έστω και με καθυστέρηση. Παράπονο δεν έχω, καφεδάκι με περίμενε, και ένα χρωματολόγιο ΝΑ με το συμπάθειο για να διαλέξω χρώμα για το μαλλί μου. Διαλέγω ένα, του ξίνισε του geo.

- «Όχι» λέει «αυτό δεν στο κάνω, σε χλωμιάζει.»

Διαλέγω άλλο, του ξίνισε κι αυτό.

- «Όχι» μου ξαναλέει «αυτό θα σε κάνει ψυχρή.»

- «Ε τι κάνεις ρε geo» ρωτάω

- «Ό,τι θες» μου απαντάει

Γκρρρρρ, κάνε βρε πουλάκι μου μια ρημαδοβαφή να φύγω, όχι αυτός, εκεί, πες μου τι θες. Τελικά βρήκα ποιο χρώμα του άρεσε και το λύσαμε το θέμα.

Πάει να κάνει την βαφή, άρχισε να ξύνεται και για κούρεμα…

- «Όχι geo, ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΚΟΥΡΕΨΕΙΣ.»

Ναι καλά, εσύ είσαι που το λες; Με έβαλε από κάτω και κιχ δεν έβγαλα. Αλλά είναι και άτιμο πλάσμα. Όλα τα πρωτοποριακά πάνω μου τα έβγαλε. Κατ΄αρχάς μου έβαψε το μαλλάκι. Πριν το δω καν στον καθρέφτη κάνει ένα ακροβατικό και πάνω από την ποδιά βάζει μια ζώνη σερίφη. Μόνο που αντί για πιστόλια είχε ένα σετ ψαλίδια!!!!! Πολλά όμως! What the fuck?????? Πάνω που ξεραίνομαι στα γέλια και δεν μπορώ να αντιδράσω, με τραβάει μία, με σηκώνει όρθια.

-«Θα κοιτάς χαμηλά» με πρόσταξε

-«Βρε geo, Ηώς και χαμηλοβλεπούσα δεν γίνεται» απαντώ εγώ.

-«Τα μάτια στο πάτωμα και κιχ!!!»

Ε, τι να κάνω, γυάλιζε το μάτι του. Σκασμός και τα μάτια χαμηλά. Κρατούσε και ψαλίδι! Όρθια και χαμηλοβλεπούσα η Ηώς…. Μου ρίχνει όλο το μαλλί μπροστά να μην βλέπω τι κάνει και αρχίζει… Κάποια στιγμή παραμερίζω κρυφά το μαλλί από τα μάτια μου και τι να δω… Ο ΨΑΛΙΔΟΧΕΡΗΣ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΕΝΑ ΨΑΛΙΔΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΕΚΟΒΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!! Και κάτω στο πάτωμα ήταν σκορπισμένες οι μπουκλίτσες μου…. Κλαψ κλαψ κλαψ…. Γίδι θα με κάνειιιιιιιι!!!!!!! Τι κατάρα είναι αυτή να μην μπορώ να βρω ένα κομμωτήριο της προκοπής; Ξαφνικά σιωπή! Απόλυτη όμως… και μου ρίχνει πίσω το μαλλί και κοιτάζομαι στον καθρέφτη… ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΤΕΛΕΙΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ. Βρήκα το νέο μου look. Δεν θα πω τίποτα παραπάνω… στα σχόλια ας απαντήσει ο geo!

Παστίτσιο, διαζύγια και κοφινάτο βιδωτό

Μα βρε παιδί μου, είναι μέρες που θέλεις να αγιάσεις, αλλά στ' αλήθεια δεν μπορείς! Ειλικρινά, ο κόσμος έχει παραφρονήσει και ο Paulo Coelho την έχει κάνει με ελαφρά πηδηματάκια για εξωτικές παραλίες χωρίς να αφήσει διεύθυνση επικοινωνίας, μην του ζητήσει κανείς κι αυτουνού του κομπλεξικού να μεσολαβήσει για να συνωμοτήσει το σύμπαν. Και καλά έκανε δηλαδή, γιατί αν ήξερα που είναι να είσαι σίγουρος ότι θα είχα πάει κι εγώ σούμπιτη και θα τον είχα δωροδοκήσει με ό,τι έχω και δεν έχω για να μπει μέσον! Λοιπόν, θα διηγηθώ άλλη μια μέρα από την ζωή μου, προς τέρψιν υμών.....

Όλα άρχισαν από χθες, που με έπιασαν τα κέφια μου στις 11 το βράδυ να κάνω παστίτσιο. Πεινούσα και βρήκα κι εγώ κάτι πρόχειρο να μαγειρέψω. Αμ έπος, αμ έργον. Καθόμουνα βραδιάτικα και κοπανούσα τις κατσαρόλες για να μην μου σβολιάσει η μπεσαμέλ. Δεν κοπανούσα καλύτερα 2 πιτόγυρα να τελειώνω; Αλλλά όοοοοοχι, εγώ ήθελα παστίτσιο! Ενδιαμέσως έπλενα και 200 ώρες κάτι χόρτα, γιατί φεύγοντας από το γραφείο πέρασα από μια λαϊκή και λιμπίστικα τα αντίδια. Έτσι είμαι εγώ, απροσάρμοστη. Αντίδια είδα, αντίδια πήρα! Λες και χάθηκαν τα λάχανα και τα μαρούλια. Τέλος πάντων, μέχρι να ψηθεί το ρημαδοπαστίτσιο μου είχε γίνει η μέση κουνουπίδι και επιπλέον δεν πεινούσα πια!

Εκεί πάνω αρχίζω να σκέφτομαι ότι δεν πρέπει να χαλάσω το κέφι μου, άντε να πάω για ύπνο και το παστίτσιο τρώγεται καλύτερα κρύο την άλλη μέρα. Και την πέφτω περιμένοντας να ξημερώσει ο Θεός την μέρα του. Και τί μέρα.... από το πρωί φάνηκε!!! Κατ' αρχάς, άργησα να ξυπνήσω και πήγα για δουλειά καλές 10. Θα μου πεις τώρα και τί έγινε; Ποιός βαρεμένος θα έρθει από τις 8 το πρωί για να κάνει μήνυση στον συνάνθρωπο; Αμ έλα που έχει και τέτοιους. Κι εμένα με περίμεναν του χειρίστου είδους οι βαρεμένες. Δυο συμπεθέρες που μαλλιοτραβιούνται καθημερινώς και αδιαλείπτως καθότι τα βλαστάρια τους αποφάσισαν να βγάλουν διαζύγιο και τσακώνονται για το ποιός θα πάρει την φοντανιέρα και ποιός την ξηροκαρπιέρα! Μην γελάς καθόλου, δεν είναι τόσο αστείο όταν είσαι με την τσίμπλα στο μάτι και θες 2 κούπες καφεΐνη μόνο για να αρθρώσεις καλημέρα. Κι αυτές σε ρωτάνε αν το “άει μωρή από δω” συνιστά ή όχι εξύβριση. Άει εσείς από δω, βαρεμένες! Μόνο κατά τη 1 το μεσημέρι κατάφερα να τις ξεφορτωθώ και στρώθηκα να κάνω τίποτα σοβαρό. Αμ δε! Δεν είχα όρεξη να δουλέψω μετά τις τρελές ξεμαλλιασμένες. Οπότε άρχισε το κωλοβάρεμα. Δηλαδή είδα τα μέιλ μου, κανα 2-3-5-10 αστεία βιντεάκια στον γιουτιούμπι, έστειλα κάτι λινκ σε έναν επίσης απροσάρμοστο φίλο και λοιπά και λοιπά..

Κατά τις 2 σταμάτησα να προσποιούμαι ότι είμαι σοβαρός άνθρωπος και αποφάσισα να γίνω μοιραία γυναίκα. Πήγα κομμωτήριο, διότι η ρίζα είχε φτάσει σε απροχώρητο σημείο και το καθυστερούσα 15 μέρες. Κι εκεί έπεσε το γέλιο της αρκούδας. Διότι όχι μόνο η βλαμμένη μου έκανε την ρίζα πιο ανοιχτόχρωμη από το υπόλοιπο μαλλί και τώρα είμαι σαν μπεζοσαντρέ άλιεν, με ρίζα πιο ξανθιά από την άκρη, αλλά με χτένισε και άθλια! Και πάνω που πάω να στείλω μήνυμα σε έναν φίλο κομμωτή να τον χέσω που δεν μου έκανε αυτός το μαλλί, κρασάρει και όλο το σύστημα της Cosmote! Γαμώ τα υπουργεία μου και τις ΔΕΚΟ μου μαζί, ούτε να γκρινιάξω δεν μπορώ πια σε αυτή τη ζωή, έλεος! Άσε που απαγορεύεται και το κάπνισμα την καταδίκη μου μέσα, με τους φασίστες τους αντικαπνιστές και τον άχρηστο τον Γιωργάκη που εκεί βρήκε να μας κάνει Ευρώπη, δεν κοιτάει τα μούτρα του στον καθρέφτη να δεί έναν Ευρω-πέος, δεν είχα τί να κάνω το καψερό όσο περίμενα. Κάτι περιοδικά που κυκλοφορούσαν μέσα στο μαγαζί ήταν χειρότερα κι από εκπομπή της Τατιάνας και τα βαριέμαι, δεν μπορώ.

Οπότε έστρεψα το ενδιαφέρον μου προς την διπλανή καρέκλα. Κι εκεί κόντεψα να λιποθυμήσω από τα γέλια, διότι της είχε κάνει κατάληψη μια 40άρα κακογερασμένη μουλαρομπεμπέκα καμιά 247 κιλά με παπαγαλί σκιά και πράσινο eyeliner (mon dieu, φοβερός ο συνδυασμός) που την είχε δει και καλά γκόμενα και επέμενε να μας διηγηθεί πώς τσιρτσιρίζει τον γκόμενο (μα καλά, ποιός βλαμμένος τα έχει μαζί της;) και όοοοοοολες τις στάσεις που έκανε την τελευταία εβδομάδα. Με τον γκόμενο. Γιατί όταν την ρώτησε η κομμώτρια τί κάνει ο άντρας της και τα παιδιά της, ίσα που θυμόταν τα ονόματα. Εννοείται ότι μπήκα στην κουβέντα με παραινετικές παρατηρήσεις του τύπου “μπράβο χρυσή μου, όλοι γουρούνια είναι, καλά του κάνεις”, γιατί είπε για μια στάση κοφινάτο βιδωτό και πολύ ήθελα να μάθω λεπτομέρειες αλλά δεν μου είπε η γκιόσσα. Γαμώ το, με την απορία έμεινα!

Τέλος πάντων, έφυγα με ανανεωμένο κέφι μετά απο κανα 2ωρο και κίνησα για το σπίτι. Μπαίνω μέσα, πετάω την μία γόβα κάτω από τον καναπέ, την άλλη πίσω από την κουρτίνα και πάω να φάω καθότι πεινούσα σαν λύκος. Και τί να δω; Πέρασε η μάνα μου κάποια στιγμή που εγώ ήμουν με τις ξαμαλλιασμένες (με πήρε και τηλέφωνο, αλλά δεν μπορούσα ούτε να της μιλήσω, πόσο μάλλον να πάω) και πήρε το παστίτσιο!!!! Μαζί με το ταψί, για να το παίξει και νοικοκυρά στον μπαμπά. Ούτε μια μερίδα δεν άφησε, έτσι, της ντροπής! Έμεινα με τα αντίδια στο ψυγείο. Στην κυριολεξία. Ε, τηγάνισα 2 αυγά και έκανα τον σταυρό μου μετά. Κι άλλο κακό να μην μας βρει!!!!!

Α, να βάλω κι ένα τραγουδάκι από τον γιουτιούμπι. Άσχετο, αλλά το θυμήθηκα σήμερα.

Πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία!!!!

Δεν έταξα να σας πω πώς πέρασα μόλις ξεπεράσω τα ψυχικά τραύματα που μου άφησε ο τελευταίος μήνας;; Το έταξα. Ε, ήρθε ο καιρός να εκπληρώσω την υπόσχεσή μου, διότι τον λόγο μας πρέπει να τον τιμάμε και λοιπά και λοιπά.

Το λοιπόν, όλα άρχισαν στις 16 Ιουλίου. Καλά καλά δεν είχα στρώσει τον κώλο μου στον καναπέ (Χριστόφορε, βρήκα το USB, η φωτό από εμένα για εσένα- αν και το χρώμα δεν βγήκε καλά) και έρχεται μήνυμα SOS από την μανούλα μου. Ήθελε να φύγει για διακοπές. Κανονικά αυτό εμένα δεν θα έπρεπε να με αφορά, αλλά η μανούλα είναι 30 χρόνια παντρεμένη, οπότε τις διακοπές πλέον τις εννοεί άνευ συζύγου (και μεταξύ μας, δίκιο έχει). Οπότε μάζεψε και τις υπόλοιπες όμορφες του σογιού (θείες, ξαδέλφες κλπ) και οργάνωσαν μια ομαδική εκδρομούλα, όπως κάνουν κάθε καλοκαίρι τα τελευταία 5 χρόνια. Θα έφευγαν Κυριακή 18/7 για κάποιο νησάκι όλα τα συγγενή θηλυκά πλην εμού, που κάτι τέτοια οικογενειακά φροντίζω να τα αποφεύγω επιμελώς, άσε που παραδοσιακά το γραφείο το κλείνω πάντα όλο τον Αύγουστο που είναι παχιές οι μύγες (και η ζέστη).

Ουδέν το μεμπτόν, θα μου πει κάποιος, και δίκιο θα έχει! Έλα όμως που αφού θα άφηναν τα αρσενικά πίσω χωρίς κηδεμόνα, κάποιος έπρεπε να πάει να τα προσέχει, να τους μαγειρεύει μην μας πάθουν τίποτα από ασιτία και γενικότερα να επιβλέπει, μιας και αν αφήσεις άντρα μόνο στο σπίτι 10 μέρες το πιθανότερο είναι να το βρεις γκρεμισμένο ή σε κατάσταση που εύχεσαι να το είχε γκρεμίσει! Και ποιά θα έβαζε το κεφαλάκι της στην γκιλοτίνα;; Έ, δεν θέλει και μεγάλη φαντασία! Είναι φαρμακόγλωσση και ξημερώνει κάθε πρωί! Η Ηώς βεβαίως!! Παραθέτω την συνομιλία με την μαμά μέσω sms! Που ξεκινάει με μαμά, βράδυ Πέμπτης, 15/7

-Ηώ μου, αύριο θα έρθεις να σε δω πριν φύγω για Μύκονο;

-Οκ μαμά. Πότε φεύγετε;

-Την Κυριακή αγάπη μου. Δεν μου λες, έχεις καμιά μέρα κενό για να μείνεις εδώ; Ξέρεις, να μαγειρέψεις κανένα φαγητό κλπ;

-Ρε μαμά, το γραφείο κλείνει τον Αύγουστο.

-Ε, καλά τότε. Μπορείς να έρχεσαι το απόγευμα μετά την δουλειά και να τους μαγειρεύεις για την άλλη μέρα.

-Μαμά, είναι 100 χλμ απόσταση. Δεν μπορώ να έρχομαι κάθε μέρα!

-Καλά τότε. Θα έρχεσαι μέρα παρά μέρα.

Ούτε ερωτηματικό δεν έβαλε στο τέλος η μανούλα, έτσι, για τους τύπους. Βασιλική διαταγή και τα σκυλιά δεμένα. Ε, μετά από αυτό, παρέδωσα όπλα. Χρυσό θα μας έβγαινε ένα πιάτο φαί στις βανζίνες, που δεν θα το τρώγανε στην τελική γιατί όλο και για κανα τσιπουράκι θα πήγαιναν, αλλά φαγητό ΕΠΡΕΠΕ να υπάρχει. Για να μην γκρινιάζουν. Και υιοθέτησα 6 νοματαίους.....

Ένα δεκαήμερο στον δρόμο πάλι μέρα παρά μέρα (καλώς ή κακώς δεν είχε αρχίσει η απεργία ακόμη) και μάλιστα με πολλαπλή διαδρομή, γιατί έφευγα από Θεσσαλονίκη, πήγαινα τα τάπερ στο χωριό και γυρνούσα από άλλο δρόμο κάνοντας κύκλο για να περάσω από το οικογενειακό εξοχικό όπου παραθέριζαν γιαγιά και σκύλος που είχαν πήξει όλο τον χειμώνα από καθαρό αέρα και την κοπάνησαν για τας εξοχάς. Κοινώς, πήγαινα στη δουλίτσα μου στις 8 το πρωί, έφευγα στις 5 το απόγευμα και γυρνούσα στις 12 το βράδυ για να μαγειρέψω για την άλλη μέρα. Και τα κορίτσια να μου στέλνουν μηνυματάκια από τη Μύκονο! Α, ρε άτιμη ζωή, έχε χάρη που σιχαίνομαι την Μύκονο και δεν φρίκαρα! Και τί μου έφεραν όταν γύρισαν παρακαλώ; Αντί για άγαλμα, δύο βραχιολάκια με χαντρούλες και κουδουνάκια! Τα κοπάνησα λοιπόν κι εγώ στον αστράγαλο και τα 2, για να μου θυμίζουν πόσο χαζή είμαι και τώρα περπατώ και φεύγουν τα μυρμήγκια από το διάβα μου ωσάν γνήσια οικολόγα. Μωρέ εκεί θα τα αφήσω μέχρι του χρόνου!!!

Δεν πειράζει, όλα καλά, γύρισαν τα κορίτσια και ησύχασα. Μάλιστα κατάφερα να μαζευτώ και μια βδομάδα στον καναπέ πριν μου επιτρέψω άδεια.

Αρχίζει λοιπόν, ο προβληματισμός. Πού να πάω να μαυρίσω κι εγώ λίγο το κορμί μου; Να κάτσω σπίτι; Να πάω σε καναν φίλο/ φίλη για παρέα; Να πάρω το σκυλί μου και να πάμε να αράξουμε στο εξοχικό όπου οι μέρες είναι όμορφες και οι νύχτες δροσερές; Κέρδισε το τρίτο, διότι είχα μαζέψει μισή βιβλιοθήκη βιβλία που δεν προλάβαινα να ανοίξω και σκέφτηκα εκεί θα μπορούσα να αράζω όλη μέρα παραλία. Επιπλέον η γιαγιά είναι τέλεια παρέα και η καλύτερη μαγείρισσα του κόσμου. Κι έχει και master στην μπιρίμπα.

Μαζεύω τα μπαγκάζια μου και φτάνω ένα ωραίο πρωί Τετάρτης. Τελειότητα. Μακριά από τηλέφωνο, υπολογιστή, ίντερνετ και κινητό. Η απόλυτη ηρεμία. Νιρβάνα λέμε. Ήλιος, θάλασσα, φαί γιαγιάς και ύπνος. Μαύρισα 4 τόνους σε 2 μέρες και έβαλα άλλα τόσα κιλά. Επειδή όμως τίποτα καλό δεν κρατάει για πολύ, μετά από 2 μέρες σκάνε μύτη όλα τα σόγια. Αυτό κανονικά δεν θα με ενοχλούσε, διότι το δικό μου προσωπικό ταπεινό σπιτάκι είναι στην άκρη του συγκροτήματος και το έχω περιφράξει με ηλεκτροφόρο συρματόπλεγμα. Δεν πατάει κανείς το πόδι του εκεί μέσα. Κι αν το κάνει, έχει πολύ σοβαρό λόγο. Αλλά φέτος μου κουβαλήθηκε ένας ξάδελφος μετά συντρόφου, και έπρεπε να τους παραχωρήσω στέγη διότι δεν χωρούσαν αλλού! Φτου! Μου κόψαν και τα τυχερά οι άθλιοι, πάνω που ζαχάρωνα ένα πολύ καλό μωρό, μπάρμαν σε ένα παραλιακό. Πού να το πάω τώρα το παλικάρι; Στις παραλίες; έχει πολλή άμμο, δεν μπορώ. Στα κλάμπια; Ναι, όλο τον χειμώνα δεν τα χόρτασα, θα τρέχω τώρα για τα μάτια του τύπου, που από Σεπτέμβρη δεν θα ξαναδώ. Άσε, αδιέξοδο κι εκεί. Να γυρίσω λίγο τις παραδιπλανές παραλίες πάλι δεν μπορούσα, διότι η μανούλα θεώρησε καλό να πάει ευθεία σε μια στροφή και να πέσει σε χαντάκι. Αυτή τίποτα δεν έπαθε, πάλι καλά δηλαδή, αλλά το αμάξι της έγινε ανταλλακτικά. Οπότε, πήρε το δικό μου μέχρι την επισκευή και με άφησε με το πεζό 2. Πάνω στην απελπισία μου, ανοίγω το κινητό. Τί το ήθελα; 3 μηνύματα να επιστρέψω επειγόντως για δουλειά. Και μάλιστα για χαμαλοδουλειά που δεν θα αφήσει κέρδος. Αλλά είναι καλοί πελάτες και δεν μπορώ να τους δυσαρεστήσω. Οπότε έκανα ένα διάλειμμα από τις διακοπές για να έρθω να τελειώσω με τις σαχλαμάρες και να ανασυντάξω δυνάμεις. Από αύριο επιστροφή στις παραλίες δυναμικότερα και (ελπίζω) με λιγότερο κόσμο. Για το καλό τους.

Και το τραγουδάκι μας

 

Home sweet home!!!!!

ΑΑΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ, επιτέλους τα κατάφερα!!!!

Μετά από ένα εικοσαήμερο σχεδόν κίνησης που έκανα τουρ σε διάφορα μέρη της Ελλάδας επέστρεψα στο σπίτι μου. Για δουλειά ήταν, μην με ρωτήσει κανείς αν πέρασα καλά. Παρεμπιπτόντως η δουλειά χάλια πήγε, ούτε μια συμφωνία δεν έκλεισα την μοίρα μου την χαρτορίχτρα και τους τσιγκούνηδες τους επενδυτές που τα μάζεψαν και τα έβγαλαν εξωτερικό και τώρα κάθονται και κλαίγονται για επικείμενη χρεωκοπία, άντε μην αρχίσω τώρα! Και δεν μου έφτανε αυτό, είχα μέσα στα best of του εικοσαήμερου και ένα οικογενειακό event που ως συνήθως εμφανίστηκα το μόνο μπακούρι και μου προξένευαν κάτι ξεχασμένες θειάδες ακαθόριστης ηλικίας, κάπου μεταξύ 90 και τάφου, κάθε κόπανο με IQ φρυγανιάς που ήξεραν. Άσε που κανείς τους δεν είχε μαλλιά. Ή την ελάχιστη άποψη που απαιτείται για να ξεχωρίσει η προσωπικότητα ενός ανθρώπου από εγκεφαλογράφημα ακρίδας. Α, έπαιξε και ένα ραντεβού με έναν γκόμενο που μου αρέσει εδώ και 4 μήνες, που μόλις με είδε, αντί να πετάξει από την χαρά του με φίλησε ευγενικά στο μάγουλο και μου πρόσφερε καφέ. Τι λες ρε μάστορα, σε βρήκα στην άλλη άκρη της Ελλάδας και αντί να με αρπάξεις και να με γεμίσεις φιλιά, ούτε να με φτύσεις; Άει στο διάολο με τους gentlemen και τις politically correct συμπεριφορές, δεν είναι καν Ελληνικές λέξεις, το έχεις αντιληφθεί; Δεν μπορώ να αποφασίσω ποιο από τα δύο ήταν χειρότερο, τείνω προς το πρώτο αλλά δεν παίρνω και όρκο αυτή τη στιγμή.

Λοιπόν, με το που μπήκα αργά το απόγευμα στο σπίτι συνειδητοποίησα τρία πράγματα. Πρώτον, δεν με είχαν διαρρήξει όσο έλειπα, πράγμα που ήταν καλό. Και περίεργο, μιας και όπως με πληροφόρησε η διπλανή γεροντοκόρη που δεν πρόλαβα να βάλω το κλειδί στην πόρτα είχε ανοίξει τη δική της και μου έδινε ακούσιο ραπόρτο των άμα τη απουσία μου τεκταινόμενων είχαμε 3 διαρρήξεις σε 15 μέρες.

Δεύτερον, με περίμενε μια στοίβα με λογαριασμούς μεγαλύτερη κι από αυτή με τα ασιδέρωτά μου, κι εγώ το σιδέρωμα το σιχαίνομαι περισσότερο κι από όσο σιχαίνεται τον Σαμαρά ο Δρακουμέλ. Σε συνδυασμό με το αίσχος της επαγγελματικής μου δραστηριότητας τον τελευταίο μήνα, την έκατσα τη βάρκα και δεν το ξέρω, αλλά το προσπερνώ κι αυτό.

Τρίτον, είχα ξεχάσει να πετάξω τα σκουπίδια πριν φύγω και με περίμεναν ωραία και νοικοκυρεμένα σε μια πράσινη σακούλα απορριμμάτων στην κουζίνα. Που κανονικά μυρίζει μήλο και κανέλα. Αλλά μετά από 20 μέρες στασιμότητας στο πάτωμα της κουζίνας μόνο μελίγκρα δεν είχε πιάσει, αντιθέτως κάτι μικρά άθλια ιπτάμενα ζουζουνάκια δεν τα απόφυγε. Καθάριζα λοιπόν 200 ώρες την κουζίνα που είχε αποκτήσει χλωρίδα και πανίδα και μετά το μπάνιο για να κάνω ένα ντουζάκι η γυναίκα να έρθω στα (δροσερά) ίσια μου, διότι πολλή ζέστη η Σαλόνικα, περίμενε να γυρίσω για να την βγάλει ή είχε και όσο έλειπα; Όποιος ξέρει να μου πει. Μια από τις άπειρες ιδιοτροπίες μου είναι ότι απεχθάνομαι τα κλιματιστικά. Μου σπάνε τα νεύρα. Και μου στεγνώνουν τη μύτη και τα μάτια. Και δεν είναι και οικολογικά. Είναι σιχαμένα, τέλος.

Κι εκεί τελείωσαν τα κακά νέα. Ή μάλλον πήραν αναβολή για αύριο. Διότι άρχισαν τα καλά. Βγήκα από το μπάνιο δροσερή δροσερή κι ευτυχισμένη και αντελήφθην ότι πεινάω. Τι περίμενες να έχει στο ψυγείο μετά από τόσες μέρες; Νερό, μπίρες, κάτι κρασιά λευκά και βότκα. Αυτά. Α, και παγάκια και μια τεκίλα στην κατάψυξη δίπλα στο τσίπουρο το κίτρινο το Κοζανίτικο το σαφρανάτο. Όποιος το έχει δοκιμάσει ξέρει. Να το βάλει κατάψυξη να χτυπήσει κάτι σφηνάκια σε κρίση κατάθλιψης να την ακούσει για τα καλά. Ξεπερνάς τα πάντα με αυτό, είναι μαγικό υγρό. Το ορκίζομαι κάτι τέτοιο πρέπει να έβραζε ο Πανοραμίξ.

Πείνα στην πείνα, ήμουν ευτυχισμένη από το μπανάκι και βρήκα τα διαφημιστικά χωρίς γκρίνια. Και αρχίζω και παραγγέλνω. Αλλά όσα δεν έφαγα σε όλο το μουντιάλ λέμε. Αφού δεν κατάφερα καν να τα καταβροχθίσω όλα. Τα μισά τσάκισα πριν αρχίσω να αισθάνομαι πύθωνας που έφαγε ολόκληρη γαζέλα, αμάσητη ως είθισται από το συμπαθές, λέμε τώρα, ερπετό. Άσε που άφησα παγωτό στην κατάψυξη, που κανονικά δεν παίζει.

Και την άραξα στον καναπέ!!! Αυτή είναι μαγική στιγμή. Τον λατρεύω αυτόν τον καναπέ. Έσκασα τα κέρατά μου για να τον αποκτήσω και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Γιατί είναι κ@υλ@ να αράζεις πάνω του. Πώς άραξα τώρα με το λάπιτοπ αγκαλιά και γράφω; Έτσι! Άσε που έχει ένα μούρλια κίτρινο χρώμα άλλο πράγμα, είναι από τα αγαπημένα μου, φαίνεται, το ξέρω. Και λέω να κοιμηθώ εδώ απόψε, διότι στο κρεβάτι έχει κάνει κατάληψη το περιεχόμενο της βαλίτσας που έσερνα 3 βδομάδες μαζί μου. Που όπως είναι θα πάει στο καλάθι μόλις καταφέρω να βγάλω από το χάος ό,τι δεν είναι υφασμάτινο. Αλλά όχι σήμερα. Τώρα, καναπεδάκι και χαμόγελο. Και ζέστη, αλλά τι να κάνω…. Αφού είμαι ιδιότροπη και δεν βάζω κλιματιστικό, καλά να πάθω!

Καλοκαιρινές βραδιές

Σήμερα ήθελα να πάω σινεμά. Επειδή όμως έπιασε καλοκαίρι και όλοι οι ανεγκέφαλοι φίλοι μου έχουν μεταλλαχθεί σε ζουζουνίτσους πίσω από οτιδήποτε φοράει πεδιλάκι, δεν ερχόταν κανείς. Πιο συγκεκριμένα, ένας χαρακτηριστικά δήλωσε ότι προτιμά να αλείψει ένα ευαίσθητο σημείο του με μέλι και να πάει δίπλα σε κυψέλη τίγκα στην εργάτρια παρά να κλειστεί σε μια αίθουσα μαζί μου (γιατί σιγά που θα πήγαινε κανας άλλος παρανοϊκός τέτοιες μέρες σινεμά). Για τις φιλενάδες δεν το συζητώ, δοκίμαζαν πεδιλάκια. Τι λύσσα τους πιάνει όλους από Μάιο και μετά, δεν το καταλαβαίνω, τι διάολο, φοβούνται μήπως πάνε μαζί μου διακοπές;

Τέλος πάντων, το θέμα μας είναι το σινεμά. Σαν ατίθασο και αδέσμευτο πνεύμα που είμαι τσαντίστηκα και αποφάσισα να αράξω σπίτι και να δω την ταινιούλα μου σε DVD, με τις δροσερές πιτζαμούλες μου. Να φάω όλη την οικογενειακή συσκευασία του παγωτού κι ας ήξερα ότι θα μου κάτσει όλο στο γοφό. Στον έναν. Μεγάλη πίκρα να κουβαλάς καλοκαιριάτικα δύο επιπλέον κιλά στον έναν γοφό.

Αμ τι το ήθελα; Γύρισε ανάδρομος ο Ερμής, ο Δίας και οι 12 θεοί του Ολύμπου μαζί! Εν συντομία, με το που πάτησα το play θυμήθηκε η γεροντοκόρη από δίπλα να κάνει εξάσκηση στο πιάνο. Που έχει να το κουρδίσει από τότε που ήταν δικτάτορας ο Πάγκαλος. Όχι ο χοντρός, ο παλιός. Άνοιξα λίγο την φωνή και συνέχισα. Μετά από 10 λεπτά άρχισε το DVD player να μυρίζει ανησυχητικά και ξέρασε το δισκάκι. Πάει κι αυτό, αιωνία του η μνήμη, το βάρεσε κι αυτό ο καύσωνας. Με το που το παίρνω απόφαση ότι δεν το ‘χω με τίποτα ως τεχνικός, άρα πρέπει να παρατήσω τα καλώδια και να ανοίξω μια μπίρα, αρχίζουν να σκοτώνονται πάλι οι από πάνω και είδα άλλη ταινία, το οικογενειακό τους δράμα σε ιδιωτική προβολή, μιας και η τύπισσα αντί να του ανοίξει το κεφάλι σαν καρπούζι του κρετίνου έτρεχε νεγκλιζέ στους διαδρόμους και χτυπούσε τα κουδούνια. Και μόνο εγώ το βόδι άνοιξα την πόρτα την τατάνα την ευαισθησία μου!

Δεν μου έφτανε που έβραζα από τη ζέστη, είχα αρχίσει πλέον να βράζω κι από τα νεύρα μου με τους πανηλίθιους που ήθελαν διαζύγιο βραδιάτικα. Και δεν έχω και air condition γιατί τα απεχθάνομαι περισσότερο κι από το σιδέρωμα αυτά τα καταραμένα μαραφέτια. Αφού τους ξαπόστειλα να κάνουν παιδάκια, βγαίνω στο μπαλκόνι να κάνω ένα τσιγάρο και να ηρεμήσω και ξέχασα να πάρω τασάκι. Άντε, λέω, για μια φορά δεν πειράζει, θα την πετάξω κάτω τη γόπα σαν έφηβη που θέλει να εντυπωσιάσει τον γκόμενο. Και την πετάω. Και μπαίνει ΜΕΣΑ στο πουκάμισο ενός τύπου που περνούσε από πάνω. Σε ό,τι έχω ιερό!!!! ΜΕΣΑ!!!! Και να ήθελα, τέτοιο στόχο από τον 4ο δεν τον πετύχαινα. Καψαλίστηκε ο καψερός, με έχεσε πατόκορφα (με το δίκιο του αυτός).

Εκεί πάνω αποφασίζω να αλλάξω την τύχη μου και τρέχω ωσάν Γεωργία Βασιλειάδου στη θεία από το Σικάγο. Μέχρι να κατέβω κάτω με έβριζε. Με το που ζήτησα ταπεινά συγγνώμη ηρέμησε και άρχισε να σαλιαρίζει η γλίτσα. Και να ήταν και κανας ωραίος γκόμενος, να πάει στο διάολο. Σαν κινέζικο υπόθετο ήταν, καλά που δεν τον πέτυχα στο μαλλί γιατί θα γινόταν φλαμπέ από το πολύ ζελέ. Εντάξει φιλαράκι, σε έκαψα κατά λάθος και ζήτησα συγγνώμη. Μην μας μαμήσεις κιόλας, έλεος!

Οπότε, η κατάληξη αναμενόμενη. Κάθομαι και διηγούμαι άλλο ένα συναρπαστικό βράδυ της ζωής μου με καύσωνα, χωρίς κλιματιστικό και βλέποντας LAW & ORDER. Σειρά από τον καιρό του Νώε, με παραγωγό που λέγεται Dick Wolf! Και δεν έχει ούτε έναν ωραίο πρωταγωνιστή την μοίρα μου την χαρτορίχτρα! Ιδού για του λόγου το αληθές.  Κι όλα αυτά επειδή ήθελα να πάω ένα σινεμαδάκι…

 
 

Υ.Γ. Το ξέρω ότι το έχω ξαναβάλει το βιντεάκι, αλλά πάει γάντι!

Νυστάξαν οι ελπίδες.

 Της Κυριακής τα όνειρα.

Τυχαία λέει σε συναντώ,

στου ονείρου μου τους δρόμους,

σαν ορκισμένο αερικό,

μου είπες -σ' αγαπώ.

Της Κυριακής τα όνειρα, ζουν ως το μεσημέρι,

σαν παίρνει το απόγευμα, κανένα τους δε βγαίνει.

Σάββατο βράδυ να εύχεσαι, σαν πέφτεις και κοιμάσαι,

της Κυριακής τα όνειρα ποτέ να μη θυμάσαι,

της Κυριακής τα όνειρα ποτέ να μη θυμάσαι.

Νυχτώνει, φεύγει η Κυριακή,

νυστάξαν οι ελπίδες,

ξαναγυρίζω στη σιωπή,

εκεί που έχεις χαθεί.

Της Κυριακής τα όνειρα, ζουν ως το μεσημέρι,

σαν παίρνει το απόγευμα, κανένα τους δε βγαίνει.

Σάββατο βράδυ να εύχεσαι, σαν πέφτεις και κοιμάσαι,

της Κυριακής τα όνειρα ποτέ να μη θυμάσαι,

της Κυριακής τα όνειρα ποτέ να μη θυμάσαι.

Σάββατο βράδυ να εύχεσαι, σαν πέφτεις και κοιμάσαι,

της Κυριακής τα όνειρα ποτέ να μη θυμάσαι,

της Κυριακής τα όνειρα ποτέ να μη θυμάσαι.

Porto Rico

Αυτές τις μέρες ένα σύννεφο έχει εγκατασταθεί πάνω από τον ουρανό της Θεσσαλονίκης. Χθες και σήμερα κατάφερε να μου χαλάσει εντελώς τη διάθεση. Γι' αυτό το έριξα στη μουσική.
Θυμήθηκα ένα παλιό και πολύ αγαπημένο μου κομμάτι, που θα ήθελα να το μοιραστώ. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι
http://www.youtube.com/watch?v=CM3CClK_sYk


Άκουσα κι ότι μας έρχεται σιγά σιγά και το σύννεφο ηφαιστειακής τέφρας....
Ή ίσως απλά να φταίει το ότι έβαλα πλυντήρια  :-)

Ο σπόνσορας

Αχ, το τί έπαθα απόψε δεν μπορεί να το φανταστεί κανείς! Εκεί που καθόμουν ήσυχα και ωραία στο γραφείο μου το πρωί και χάζευα διάφορα τρελά στο internet λόγω αναδουλειάς, εμφανίστηκε η φίλη μου η Μαρία για καφέ.

Το Μαράκι είναι μια εντυπωσιακή κορασίς 29 Μαΐων, περιποιημένη και καλοβαλμένη. Θεωρητικά ανήκει στο χώρο της εκπαίδευσης, όντας πτυχιούχος της Αγγλικής φιλολογίας, επί του πρακτέου ανήκει στις ουρές του ΟΑΕΔ, όντας αδιόριστη του ΑΣΕΠ. Την γνώρισα πριν λίγα χρόνια σε μια περίοδο δικής μου οικονομικής κρίσης που έκανα κάτι αρπαχτές σε ένα φροντιστήριο, αναπληρώνοντας μια άλλη αγγλικού, που αναγκάστηκε να αποχωρήσει στη μέση της χρονιάς λόγω ξαφνικής και προβληματικής εγκυμοσύνης. Να σημειώσω ότι εγώ καθηγήτρια δεν είμαι, αλλά ένεκα ότι κατέχω την γλώσσα και γνώριζα την ιδιοκτήτρια προσφέρθηκα ευγενικά να εξυπηρετήσω την επιχείρηση (και να βγάλω και τίποτα εξτρά, μιας που είχε πέσει πείνα).

Γνώρισα λοιπόν το Μαράκι στο φροντιστήριο και εκτίμησα πολύ τον ανοιχτόκαρδο χαρακτήρα της, την απλή λογική της και το κοφτερό μυαλό της. Αυτή δεν ξέρω τί εκτίμησε σ' εμένα, πάντα φοβόμουν να ρωτήσω. Έκτοτε κάνουμε αρκετά στενή παρέα και έχουμε περάσει μαζί αρκετές καταστάσεις, συνήθως γκομενοαπογοητεύσεις. Όλα αύτα μέχρι πέρυσι το καλοκαίρι, που η Μαρία αποφάσισε να πάψει να ζεύει εαυτόν στο εργασιακό μαγκανοπήγαδο για τρεις κι εξήντα μηνιαίως και να εκμεταλλευτεί τα προσόντα που απλόχερα της χάρισε η φύση, δηλαδή την τέλεια κορμάρα της και το υπέροχο πρόσωπό της, που κόντευε να μαραζώσει από τα “this is chair” και “that is a cat”. Απέκτησε σπόνσορα, τον Στέλιο.

Ο Στέλιος είναι ένας πενηνταφεύγα καράβλαχος φρουτέμπορας, κατοικοεδρεύων σε παρακείμενο νομό. Παντρεμένος από τα 22 του με μια συγχωριανή του, με τρία παιδιά και ανία μεγαλύτερη και από την απόσταση γης- σελήνης, διαθέτει ένα μεγάλο προσόν για άντρα. Πολλά λεφτά. Επίσης είναι και πελάτης μου. Και μια μέρα που ήμασταν στο γραφείο μου προς τον Σεπτέμβρη και συζητούσαμε για μια ακάλυπτη επιταγή, είδε το next top model μας που ήρθε να με ψήσει να πάμε για μπανάκι, του ήρθε ο νταλκάς κατακούτελα και τα υπόλοιπα είναι αρχαία ιστορία....

Με τα πολλά τα φτιάξανε και το Μαράκι μας έλυσε τα εργασιακά της προβλήματα δια παντός διότι ο Στέλιος είναι άντρας σωστός και κιμπάρης (κατά τα λεγόμενά του) και δεν γουστάρει το κοριτσάκι του με τέτοια μόρφωση να σκίζεται όλη μέρα στη δουλειά (επίσης κατά τα λεγόμενά του). Αντιθέτως, προτιμά να σπονσοράρει τον τρόπο ζωής που της αξίζει προκειμένου να είναι πάντα εύκαιρη όποτε του περισσεύει κανα δίωρο να περάσει. Ενίοτε με το πρόσχημα της δουλειάς διανυκτερεύει στην πόλη και στην αγκαλιά της καλής του. Και ως γνήσιος καράβλαχος, πάντα όταν έρχεται πάει στα μπουζούκια. Στις περιπτώσεις αυτές λέει στο μόνιμο αμόρε της η Μαρία ότι έρχεται επίσκεψη η μάνα της από το χωριό και ησυχάζει. Επιπρόσθετα σέρνει κι εμένα μαζί τους για ξεκάρφωμα (λόγω κονέ με έχουν χρίσει επίτιμη κουμπάρα).

Έτσι, μόλις εμφανίστηκε η Μαρία για καφεδάκι στις 11 το πρωί στο γραφείο, κατάλαβα ότι με περίμεναν κακά μαντάτα. Πρώτον γιατί αυτή για να ξυπνήσει πριν τη μία το μεσημέρι πρέπει να υπάρχει σοβαρός λόγος και δεύτερον γιατί το χαμόγελό της ήταν πιο σαγηνευτικό κι από την αμαρτία. Κι από πικρή πείρα ξέρω ότι αυτό δεν προμηνύει ποτέ τίποτα καλό. Στο πεντάλεπτο μου σκάει τη βόμβα το Μαράκι. Έρχεται ο Στέλιος και θέλει το γνωστό. Μπουζούκια και ξεκάρφωμα. Από εδώ με είχε, από εκεί με είχε, με παρακάλια και απειλές με κατάφερε.

Έχουμε βρεθεί λίγο μετά τα μεσάνυχτα σε ψυχαγωγικό κέντρο της πόλης. Το ζεύγος μέσα στην γλύκα και την καλή χαρά διασκέδαζε. Εγώ χασμουριόμουν. Και ξαφνικά, σκάει πάνω στο κεφάλι μου ένα μπουκάλι! Ακριβώς στο δόξα πατρί! Πριν καταλάβω πάνω στη ζαλάδα μου τί ακριβώς γίνεται, βλέπω τον Αντωνάκη, το μόνιμο αμόρε της Μαρίας, να έχει πιάσει τον σπόνσορα από το λαιμό και να γίνεται της τρελής το πανηγύρι! Σε χρόνο dt έχουν πλακώσει και οι σεκιουριτάδες, μην τα πολυλογώ, του χάους έγινε, σηκωτοί σχεδόν φύγαμε.

Και τώρα κάθομαι με μια παγοκύστη στο καρούμπαλο, να βράζω στο ζουμί μου γιατί ο ηλίθιος δεν σημάδεψε καλά! Ε, όχι. Άλλος **** άλλον δέρνουν!!!!!!!!!!

Υπομονή my ass………

Σήμερα το βραδάκι ήμουν χάλια. Αλλά πολύ χάλια λέμε. Έπαθα ένα ψυχοπλάκωμα, μια κατάθλιψη, μια στενοχώρια. Πλακώθηκα στα αφρόλουτρα και τις μάσκες προσώπου, τίποτα… Τσάκισα κάτι σοκολατάκια, τίποτα… Έπιασα να δουλέψω λίγο μπας και ξεχαστώ, άντε να συμμαζέψω αύριο τα ασυμμάζευτα έτσι όπως τα έκανα… Άνοιξα τηλεόραση, έσπασαν τα νεύρα μου με τις βλακείες που έπαιζε… Οπότε κατέληξα στον κλασικό ψυχοθεραπευτή του Νεοέλληνα. Το τηλέφωνο. Με τα πολλά πετυχαίνω μια φίλη που δεν είχε βγει και δεν είχε κοιμηθεί, να γκρινιάξω λίγο να ξεσπάσω. Και πάνω στη γκρίνια, τι μου λέει για να με ξεφορτωθεί η αφιλότιμη……


-Υπομονή ρε φιλενάδα, υπομονή

Ε, αυτό ήταν! Το νευρικό μου σύστημα χτύπησε κόκκινο και θα κάνω κανα δυο μέρες για να κοιμηθώ. Ψέλλισα ένα τσαντισμένο καληνύχτα και έκλεισα απευθείας. Τι υπομονή ρε φιλενάδα; Για ποιο πράγμα; Να κάνεις υπομονή γιατί περιμένεις κάτι το καταλαβαίνω. Εγώ τι να περιμένω, που δεν ξέρω τι μου φταίει; Το ξημέρωμα; Το καλό φενγκ σούι να μου χτυπήσει την πόρτα; Τον Χάρο να με πάρει; Όχι πες μου!!!!

Μετά άρχισε να μου κλωθογυρίζει αυτή η υπομονή στο μυαλό. Υπομονή, υπομονή, υπομονή…. Το έβλεπα με την φαντασία μου να είναι γραμμένο σε ένα τεράστιο video wall μπροστά μου και να πλέει κάνοντας χορευτικά. Σε όλη την οθόνη γραμμένες πολλές υπομονές, με διάφορες γραμματοσειρές, χρώματα και εφέ.

Μας έμαθαν να λέμε καλά το παραμύθι μας. Υπομονή. Υπομονή που η οικονομία μας πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, υπομονή που μας κλείνουν τους δρόμους, υπομονή που δεν έχουμε πολιτική σε κανέναν τομέα, υπομονή που η ανεργία χτυπάει πρωτάκουστα νούμερα, υπομονή που οι σχέσεις μας πάνε από το κακό στο χειρότερο, υπομονή που αλλοτριωνόμαστε, υπομονή που μας τρώει η μοναξιά μέσα σε τόσους ανθρώπους, υπομονή, υπομονή, υπομονή…….

Μπρε άι σικμεκ και η υπομονή! Είμαι νέος άνθρωπος και βαρέθηκα να τρώω κουτόχορτο! Τα θέλω όλα και τα θέλω τώρα! Τι να τα κάνω να μου έρθουν μετά αν φάω τα καλύτερά μου χρόνια μέσα στη μιζέρια; Άντε, πάω να δω πώς θα το κάνω όλο αυτό….

Της….. λίστας ο χαβάς!

Λοιπόν, είχα έναν εργοδότη, που έχει κόλλημα με τις λίστες…….

Αλλά χοντρό κόλλημα μιλάμε! Πάθος αγιάτρευτο! Ό,τι έμπαινε και ό,τι έβγαινε από το μαγαζί, ό,τι ακούγαμε και ό,τι σκεφτόμασταν έπρεπε οπωσδήποτε να είναι καταχωρημένο σε μια λίστα. Μέχρι και λίστα με το πόσα διαλείμματα για τσιγάρο κάναμε σε μια μέρα ζήτησε κάποτε, καθότι το κάναμε αντικαπνιστικό το γραφείο πριν καν την αποφράδα 1η Ιουλίου - μην είμαστε και έξω από το πνεύμα της εποχής, είναι banal το κάπνισμα………

Κι όχι μόνο αυτό, αλλά επειδή ο μάγκας θέλει να διευθύνει το μαγαζάκι από το σπίτι του χωρίς να κουνήσει τον κώλο του από τον καναπέ και χάσει τα μεσημεριανά γεμιστά, ήμασταν υποχρεωμένοι 4 νοματαίοι να υποβάλλουμε αυτές τις λίστες εις διπλούν. Ένα αντίγραφο για το αρχείο (δεν κάνω πλάκα, κρατούσαμε λιστοντοσιέ διαφόρων, εισερχομένων- εξερχομένων, εργασιών, τηλεφωνημάτων και οποιασδήποτε άλλης μαλακίας βάλει ο παρανοϊκός ανθρώπινος νους) και ένα που του αναμεταδίδόταν με fax, e-mail και οποιοδήποτε άλλο οπτικοακουστικό μέσο ήταν εύκαιρο. Κι επειδή το γραφείο του στο σπίτι είχε γίνει ζούγκλα, συνήθως δεν έβρισκε τις λίστες της προηγούμενης μέρας και τις ξαναζητούσε. Και δωσ’ του πάλι από την αρχή.

Αποτέλεσμα; Όχι μόνο είχαμε κόψει κανα δυο τροπικά δάση για να ικανοποιήσουμε την κάβλα του ηλίθιου, αλλά σπαταλούσαμε και τις μισές μας εργατώρες λιστοποιώντας τις άλλες μισές.

Και κάπως έτσι κυλούσε ήρεμα η ζωή στο στρουμφοχωριό μας. Έλα όμως που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και η οικονομική κρίση χτύπησε την πόρτα στην εταιρία του αφού το χρήμα έπαψε να κινείται! Σκέφτηκε και ξανασκέφτηκε το έξυπνο αφεντικό, φαντάζομαι ξύθηκε και λίγο, και δεν άργησε να βρει τη λύση (γι’ αυτό άλλωστε αυτός ήταν το αφεντικό κι εμείς οι υπάλληλοι). Θα κάναμε έναν μίνι διαγωνισμό. Θα προτείναμε ο καθένας διάφορους τρόπους για να «είμαστε πιο αποτελεσματικοί», και ο νικητής θα έπαιρνε 1% bonus επί του μισθού του! (1%!!!! Δηλαδή σε έναν που έπαιρνε 1.200€ θα του χάριζε και 12€!) Σε λίστα φυσικά οι ιδέες….

Εδώ κανονικά είναι το σημείο που κάθε λογικός άνθρωπος θα επαναστατούσε και θα καντήλιαζε τον τύπο με κάθε είδους κοσμητικό επίθετο που υπάρχει στο λεξικό και κάποια άλλα που δεν υπάρχουν ούτε καν εκεί. Αν είχε και λίγο χιούμορ θα το έκανε σε λίστα με αλφαβητική σειρά, έτσι, για να το ευχαριστηθεί καλύτερα. Έλα όμως που σε περίοδο οικονομικής κρίσης με την ανεργία να χτυπάει κόκκινα κάτι τέτοια τα κάνεις μόνο για αστείο….. Κι έλα που σκέφτεσαι ότι 1.200€ μηνιαίως καθαρά δεν τα βρίσκεις τη σήμερον ημέρα ούτε στο όνειρό σου…. Και βλέπεις και τους φίλους σου να σκοτώνονται όλη μέρα για 700€….. Κι εσύ σκοτώνεσαι όλη μέρα, αλλά τουλάχιστον παίρνεις και κάτι παραπάνω- άσχετα αν αυτουνού του κοστίζεις λιγότερο κι από ανειδίκευτος αφού δεν σε έχει ασφαλισμένο και γλυτώνει ΙΚΑ- σύκα και υπερωρίες…. Τι να κάνεις, σκέφτεσαι «δε μαμιέται κι αυτό» και αντί να σιχτιρίσεις τον ανόητο απαίδευτο αρχίζεις να σιχτιρίζεις την ώρα και τη στιγμή που έστειλες το ρημάδι το βιογραφικό και απαντήθηκαν οι δρόμοι σας. Ενώ γράφεις τη λίστα φυσικά!

Και, ναι, τον κέρδισα τον διαγωνισμό και πήρα 12 ολόφρεσκα, ζεστά και λαχταριστά Ευρώ μαζί με τις επευφημίες για την ευρηματικότητά μου. Τα έφαγα όλα βέβαια, σε ένα ποτάκι με τις φίλες μου στην παραλία- έδωσα και κάτι παραπάνω για τα πατατάκια, αλλά το ξεκοκάλισα το bonus μου σαν γνήσιο golden girl που είμαι.

Και τότε άρχισε ο Γολγοθάς μου. Οι λίστες τριπλασιάστηκαν!!! Πλέον είχα γίνει το αγαπημένο παιδί του ηλίθιου και έπρεπε να καταγράφω ακόμη και την ηχώ της αναπνοής μου. Λίστα με τις ιδέες που είχα υποβάλλει, λίστα με τις ιδέες που μου κατέβαιναν ανά δεκάλεπτο, λίστα με τις ιδέες που δεν μου έχουν κατέβει ακόμη, λίστα με εκκρεμότητές μου, λίστα με τα σώψυχά μου, λίστα με τα βρακιά μου δεν μου ζήτησε για να είμαστε και δίκαιοι, λίστα, λίστα, λίστα……

Μέχρι που άρχισα να ονειρεύομαι με αρίθμηση. Εκεί κατάλαβα ότι δεν με παίρνει άλλο, πρέπει να την κάνω για μέρη πιο εξωτικά πριν πάθω overdose Φροϋδικής αυτοψυχανάλυσης. Και μια μέρα άκουσα μια φωνή να μου ψιθυρίζει στο αυτί «καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή…» και σταμάτησα να στέλνω λίστες. Έπαθε σοκ ο ηλίθιος και έκανε 2 μέρες να συνέλθει. Κυριολεκτώ. 48 ολόκληρες ώρες τραγουδούσε το πνεύμα της ελευθερίας μέσα μου λέγοντας όλα τα γνωστά επαναστατικά. Μετά, φυσικά, αντιλαμβάνεται καθείς τι ακολούθησε. Η πανηγυρική απόλυσή μου, αφού είχα αρνηθεί να ικανοποιήσω το βίτσιο του αφεντικού. Και βρέθηκα άνεργη, άφραγκη γιατί αποζημίωση δεν πήρα η αδήλωτη, με τον Ρήγα να ξανακοιμάται βαθιά κάπου μέσα μου αδιάφορος για τους απλήρωτους λογαριασμούς ….. ΓΑΜΩ ΤΙΣ ΛΙΣΤΕΣ ΜΟΥ ΓΑΜΩ!!!!!