Πάρε πάλι μια πολιτική ανάρτηση...

Είπα να αγιάσω και δεν με αφήνουν... Να αφήσω στην άκρη τα πολιτικά και τα στραβά της άτιμης της κενωνίας και να διατηρήσω τον χιουμοριστικό χαρακτήρα αυτού του blog. Αλλά δεν γίνεται, δεν γίνεται όταν τα νεύρα βαράνε κόκκινο και η μπούκλα ισιώνει άνευ κομμωτή κάθε τρεις και λίγο από την απύθμενη βλακεία που παρατηρώ ολόγυρα εντός και εκτός δικτύου (πχ αυτό κι αυτό). 

Το θέμα μου, βέβαια, για τον Νίκο Ρωμανό σήμερα, καθώς και για τα γνωστά αιγοπρόβατα των Εξαρχείων, που βρήκαν για άλλη μια φορά την ευκαιρία να αποδείξουν πόσο μα πόσο τους δέρνει αυτή η λευκή κυρία με το μαστίγιο. Πρόκειται για δύο ξεχωριστά θέματα και προβληματισμούς, που το μόνο κοινό τους είναι ότι το πρώτο αποτέλεσε αυτές τις μέρες αφορμή για το δεύτερο.

Φάκελος Νίκος Ρωμανός.

Όσοι δεν το γνωρίζατε το όνομα, το μάθατε αυτές τις μέρες. Ή ζείτε στην κοσμάρα σας και ταυτόχρονα δεν κατεβαίνετε και καθόλου Κέντρο, πράγμα που εύχομαι να ίσχυε και για μένα. Εν τάχει, λοιπόν, ο Νίκος Ρωμανός πρωτομπήκε στη ζωή μας ως το πιτσιρίκι που γιόρταζε την αποφράδα 6/12/08, και έβγαλε στα 15 του τα φιλαράκια του στα Εξάρχεια για να τα κεράσει ένα σουβλάκι σαν παιδιά κι αυτά. Ανάμεσα στους φίλους του ήταν και ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, ο οποίος σκοτώθηκε αργότερα το ίδιο βράδυ από τον ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα. Γνωστή η ιστορία, δεν θα ασχοληθούμε πάλι με αυτή. Τον Ρωμανό τον βλέπαμε σποραδικά όσο κράτησε η δίκη του Κορκονέα (ο οποίος να θυμίσω ότι καταδικάστηκε σε ισόβια), μέχρι τον Φεβρουάριο του 2013, όπου τον ξαναείδαμε στην πιο ερασιτεχνική διπλή ληστεία Τράπεζας που έχω την τιμή να έχω υπόψιν μέχρι σήμερα, στον Βελβεντό Κοζάνης. Με τη σύλληψή του ο Ρωμανός απευθείας δηλώνει ότι τα κίνητρά του είναι πολιτικά, και ότι δεν είναι μέλος των “Πυρήνων της Φωτιάς”, αλλά απλός αντάρτης πόλεως (wtf?). Στην δίκη που ακολούθησε, ο Ρωμανός κρίθηκε αθώος για τρομοκρατία, αλλά ένοχος για τη ληστεία και την απαγωγή και φυλακίστηκε (τουτέστιν, βλίτα, δεν καταδικάστηκε για τα πολιτικά του φρονήματα αλλά για τις ποινικά κολάσιμες πράξεις του. Πιο λιανά, είναι κοινός ποινικός κρατούμενος, και η όλη παπάντζα περί πολιτικών διώξεων και τα τοιούτα εκτός του ότι είναι ανυπόστατη, είναι και γελοία). Λίγους μήνες μετά και όντας φυλακισμένος, παντρεύεται (να ζήσετε) και δίνει και Πανελλήνιες, επιτυγχάνοντας την εισαγωγή του στο ΤΕΙ Αθηνών, ασκώντας τα δικαιώματά του ως ποινικός κρατούμενος. Τον καλεί ο Υπουργός Δικαιοσύνης και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μαζί με τους υπόλοιπους επιτυχόντες φυλακισμένους, αρνείται να πάει, γιατί, λέει, είναι πολιτικός κρατούμενος (από πού κι ως πού ρε τζιτζιφιόγκο;) της Δημοκρατίας μας, την οποία σιχαίνεται περισσότερο κι από το κακό σπυρί του απαυτού του (κάπως έτσι τέλος πάντων, δεν θυμάμαι ακριβώς τη δήλωση). Ταυτόχρονα όμως, ζητάει την άδεια από το Συμβούλιο της φυλακής να αποφυλακιστεί για να ζήσει τη φοιτητική του ζωή, του την αρνούνται, γιατί λέει, είναι επικίνδυνος (πώς το σκέφτηκαν αυτό άραγε;). Του δίνουν με το ΤΕΙ την εναλλακτική να σπουδάσει in absentia, αλλά αρνείται (γιατί;). Προσφεύγει μετά σε δικαστικό Συμβούλιο, σαν κοινός ποινικός εγκληματίας (κοινός ποινικός δηλώνει ο ίδιος εδώ, σημείωνε βλίτο, όπως “όλοι οι άλλοι”), του λένε τα ίδια. Και μετά κάνει απεργία πείνας για να του επιτρέψουν του παιδιού να πάει να σπουδάσει. Και καίγεται πάλι όλο το Κέντρο από τα ούγκανα, κάτι λεωφορεία, κλειστά τα Εξάρχεια, μποτιλιάρισμα κλπ κλπ.

THESE ARE THE FACTS.

Όπως έχουν καταγραφεί στα ειδησεογραφικά. Για πάμε και στα σχόλια τώρα....

Σχετικά με τον προβληματισμό αν πρέπει ή δεν πρέπει να σπουδάσει ο Ρωμανός, με καλύπτει σε μεγάλο βαθμό αυτή η άποψη, και δεν θα πλατειάσω. Ναι, σαν κρατούμενος έχει αναφαίρετα δικαιώματα, όχι όμως και όλα όσα απολαμβάνει ένας ελεύθερος πολίτης. Σοκάρεσαι βλίτο, έ; Αυτό ακριβώς σημαίνει “φυλάκιση”, στέρηση κάποιων δικαιωμάτων. Γιατί; Γιατί απαγορεύεται να κυκλοφορείς στην κοινωνία!!! Άμα ο Ρωμανός θέλει να πάρει πτυχίο, να το κάνει όπως κάθε άλλος κρατούμενος, χωρίς να ζητάει ειδική μεταχείριση για την πάρτη του. Επιπλέον όμως μου δημιουργήθηκαν κάποιες απορίες για το παλικαράκι, κι όποιος καταφέρει να μου τις λύσει κερδίζει Σ/Κ στον Ευαγγελισμό, γιατί πού να τρέχω να το βρω.

1. Ρε μάστορα, τελικά έχεις αποφασίσει αν είσαι πολιτικός κρατούμενος ή όχι; Μήπως να σου πάρω τώρα στη γιορτή σου έναν Χρόνη Μίσσιο να διαβάσεις, να δεις τη διαφορά; Να μορφωθείς δεν θες στο κάτω κάτω; Ξεκίνα με το να ανοίξεις κανά βιβλίο να ξεστραβωθείς και να προβληματιστείς. Ίσως, ίσως λέω εγώ, να σε βοηθήσει να ξεμπλέξεις και μερικά πράγματα στο κεφαλάκι σου. Επιπλέον, δεν ξέρω αν στο είπαν οι συμπαθούντες σου, αλλά όταν τη μια λες πολιτικός, την άλλη ποινικός, την τρίτη συμπαθών, την τέταρτη σφυρίζεις κλέφτικα, το μόνο που καταφέρνεις είναι να μας εδραιώνεις την πεποίθηση ότι είσαι τρικυμία εν κρανίω και δεν πιστεύεις τελικά και σε τίποτα.
2. Αφού δεν σου αρέσει η Δημοκρατία μας και η εν γένει κοινωνία μας, την οποία μάχεσαι και αντιμάχεσαι, και μας δηλώνεις το μίσος σου κάθε τρεις κι εκάστη και μπλα μπλα μπλα και μπίρι μπίρι, πράγμα που είναι δικαίωμά σου προφανώς, όσο δεν κακοποιείς τους γύρω σου, γιατί στο διάολο σκοτώνεις τον εαυτό σου για ένα πτυχίο- αναγνώριση από την σάπια καπιταλιστική κοινωνία μας; Μήπως δεν ξέρεις ότι μπορείς να μορφωθείς και να καλλιεργηθείς και αλλιώς; Μήπως επειδή ο διακαής σου πόθος δεν είναι όντως οι σπουδές και η μόρφωση, αλλά το ότι μπήκες φυλακή και σφίξανε τα πράγματα; Μήπως πάλι αποφάσισες να αυτοηρωποιηθείς για λόγους που κάνουν συνειρμό μέσα στο δικό σου κεφάλι; Μήπως επειδή δεν σου πέρασε αλλιώς αυτό που ήθελες και το έριξες στον οίκτο της σαπροκοινωνίας;

Αυτά και άλλα πολλά με τον πιτσιρικά, και εύχομαι να μην ξανακούσω ποτέ το όνομά του. Υπάρχουν και άλλα, προβληματισμοί, απορίες και σχόλια, αλλά είπαμε να ασχοληθούμε μόνο με το επίμαχο θέμα των σπουδών.

Και περνάω στο δεύτερο μέρος αυτού του post- σεντόνι υπέρδιπλο με παπλωματοθήκη και δώρο 2 μαξιλάρια, μιας και πλησιάζει του Αγίου Γρηγορόπουλου (βοήθειά μας) και θα ξαναγίνει του κακού χαμού, οπότε δράττομαι της ευκαιρίας να πω και δυο λογάκια στα αριστεροφασιστάκια.

Μάγκα της πλατείας, τί έγινε πάλι και ξύπνησες από το λήθαργο, ήρθε κάτω από το καμένο άγαλμα κανας επαναστοπατέρας και σου μάζεψε τα τριφύλλια; και τί ακριβώς νομίζεις ότι κάνεις όταν κλείνεις δρόμους, καις κάδους, αυτοκίνητα, λεωφορεία και αδέσποτα που έχουν την ατυχία να περνάνε; Ποιός κερατάς σου είπε ότι έτσι βοηθάς το Ρωμανό να διεκδικήσει τα δικαιώματά του; Σ' αυτόν να πας να βάλεις φωτιά.

Πρώτον, ντουγάνι, άμα θες να βοηθήσεις τον πιτσιρικά, πιές καναν μπάφο λιγότερο και κάνε έρανο να του προσλάβεις σοβαρό συνήγορο κι όχι από αυτούς που αντί να διαβάζουν ποινική δικονομία αράζουν στα πεζούλια μαζί με σένα και τον Τζόνι το Μαύρο. Εντάξει, είσαι γνωστός ηλίθιος, αλλά τόση μαλακία πια δεν δικαιολογείται.

Δεύτερον, γιαλαντζί επαναστάτη, σε ποιό σύμπαν διεκδικείς τα δικαιώματα οποιουδήποτε με το να βιάζεις από τα αφτιά τα δικαιώματα όλων των άλλων; την Τετάρτη το απόγευμα ήμουν μποτιλιαρισμένη στην Ακαδημίας 2 ώρες και 45', ενώ από τα στενά των Εξαρχείων έβγαιναν τρομοκρατημένοι πολίτες. Πολίτες, ούγκανο, ούτε μπάτσοι, ούτε Υπουργοί. Κι άντε, για μένα, πες, ταλαιπωρήθηκα λίγο αλλά οκ, οι άλλοι τρόμαξαν πολύ, πάλι οκ (που δεν είναι). 3 οχήματα παραπίσω μου βρισκόταν κολλημένο ασθενοφόρο που μετέφερε επείγον περιστατικό. Ξέρεις, με φάρους, σειρήνες και τα τοιαύτα αναμμένα. Ο άνθρωπος που ήταν μέσα δεν είχε δικαιώματα; Την ώρα που καιγόταν ο κώλος του να φτάσει στο πλησιέστερο νοσοκομείο λες να τον ένοιαζε για τον Ρωμανό και την ανία που σε δέρνει;;; Αν δε το ξέρεις μάθε το, δεν έχεις μόνο εσύ και οι όμοιοί σου δικαιώματα, έχω κι εγώ που σου κατέβασα 4 τέμπλα, και το παιδάκι που ήταν μέσα στο λεωφορείο και θα έχει χρόνια εφιάλτες με τη μούρη σου και μολότωφ, κι ο τύπος μέσα στο ασθενοφόρο που έπρεπε να φτάσει στον τεχνητό νεφρό ή ό,τι άλλο! Κι όταν μας πατάς τα δικαιώματα τόσο βάναυσα, αυτομάτως δίνεις το δικαίωμα στον καθένα μας να ανταποδώσει τα ίσα παίρνοντας ένα καδρόνι για να ανοίξει την άδεια σου κεφάλα στη μέση.

Έχω το δικαίωμα να μην καις το αυτοκίνητό μου ή τη Δημόσια περιουσία που πληρώνω με τα λεφτάκια μου ως φορολογούμενος πολίτης, το δικαίωμα να κυκλοφορώ όπου, όπως και όποτε θέλω, χωρίς να φοβάμαι και να πηγαίνω στη δουλειά μου όταν βιάζομαι. Αφού καίγεσαι τόσο πολύ για τα δικαιώματα του ατόμου, γιατί αγνοείς τα δικά μου γαμημένα συνταγματικά δικαιώματα, αναρχοαυτόνομο παπάρι?

Πρόσεχε, γιατί έβαλα καδρόνι στο πορτ- μπαγκάζ. Και πάνω γράφει το όνομά σου....

Υ.Γ. Επειδή γνωστή εταιρία τηλεφωνίας παίρνεται, η σύνδεσή μου θα ξανάρθει στις 17/12. Έως τότε, θα απαντώ στα σχόλια όταν και όπως μπορώ. Ζητώ την κατανόηση :)

Jingle bells σε 9/8

Μιας και δεν έχουμε Πάσχα (για να μιλήσω για την νεκρανάσταση του Λαζάρου), αλλά Χριστούγεννα, μετά τα χρόνια πολλά και τις συνήθεις ευχές για καλά Χριστούγεννα, καλή Χρονιά, Χρόνια πολλά και πολλά άλλα ειθιστέα κλισέ, θα σου μιλήσω για το βράδυ των Χριστουγέννων. Μην φρικάρεις αγαπητέ μου αναγνώστη, δεν μιλάω για την βιβλική εκδοχή της εορτής, αλλά για αυτή που έζησα εγώ την περασμένη Κυριακή, όταν αποφάσισα να ενδώσω στους συγκαλυμμένους εκβιασμούς των παιδικών μου φίλων και να βγω έξω τέτοια μέρα.

Φέτος αποφάσισα να περάσω τις γιορτές στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, μαζί με την οικογένειά μου και τους παιδικούς μου φίλους. Τι ωραίο που ακούγεται αυτό, έ? Βασικά κάθε χρόνο το ίδιο κάνω, αλλά όταν το λέω με τέτοιο υφάκι εκπέμπει μια αθωότητα και μια γλυκύτητα που απαλύνει την φυσική μου ξινίλα και την κακιασμένη μούρη μου. Ένα άλλο βασικό σημείο της διήγησής μου είναι ότι ο παιδικός μου φίλος ο Αναστάσης έχει γενέθλια στις 25 Δεκεμβρίου. Είναι ΤΕΤΟΙΟ κωλόπαιδο, που κοιλοπονούσε την μάνα του Χριστουγεννιάτικα. Γεννήθηκε για να την βασανίζει ένα πράγμα ο αχαΐρευτος, ξεκινώντας από την στιγμή που ήρθε στον κόσμο. Ούτε ρεβεγιόν δεν την άφησε να κάνει την γυναίκα…

Το λοιπόν, όταν με πήρε πριν από κανα δεκαπενθήμερο ο Αναστάσης τηλέφωνο για να ρωτήσει πότε θα αριβάρω στο χωριό να τον γλυτώσω από την ανία του πριν αρχίσει να παίζει μαζί της ρώσικη ρουλέτα, με ενημέρωσε ότι φέτος για τα γενέθλιά του έχει κλείσει μαζί με το Χριστινάκι, που γιορτάζει,  τραπέζι στα μπουζούκια, οπότε να κόψω τον λαιμό μου και να πάρω μαζί μου κανα ξώβυζο, μην τον ντροπιάσω σε όλη την επαρχία μέρες που είναι πηγαίνοντας σαν καθολική καλόγρια. Φυσικά γνωρίζει την αντιπάθειά μου για αυτού του είδους το entertainment, αλλά χέστηκε, αφού αποφάσισε μπουζούκια, έπρεπε να πάω, αλλιώς δεν θα με παίξουν εικοσιμία την παραμονή Πρωτοχρονιάς, με αποτέλεσμα να μην βγάλω μηνιάτικο για τον Γενάρη! Αντιλαμβάνεσαι ότι η απειλή ήταν σοβαρή, οπότε ή έπρεπε ή να ενδώσω ή να πέσω από τον δεύτερο με τέτοιο τρόπο ώστε να σπάσω και τα δυο μου πόδια, ώστε να μην μπορεί να κουβαλήσει κανείς τους τόνους γύψου που θα κουβαλούσα πάνω μου. Το πρώτο ήταν πιο εύκολο, οπότε έβαλα το ξώβυζο σε μια λεκανίτσα με λίγο μαλακτικό, να μην βρωμάει ναφθαλίνη.

Αμέσως επόμενο γεγονός στην χρονική ακολουθία είναι ότι χώρισε η Ελίνα. Άσχετο, αλλά μιας και την ξεφορτώθηκε ο  γυμνοσάλιαγκας που ήθελε να παντρευτεί, πράγμα που αποτελεί και την μόνη ίσως σωστή απόφαση που πήρε μέσα σε μισό αιώνα ζωής, έπρεπε να ξεσκάσει λίγο η κοπέλα. Τουτέστιν, θα ερχόταν κι αυτή στο πατρικό μου για 15 μέρες. Και, φυσικά, έπρεπε να πάρω το αυτοκίνητο για να ανηφορίσω Μακεδονία, να ταξιδέψει και με μια σχετική άνεση. Ακόμη φυσικότερα, θα ερχόταν μαζί μου όπου πήγαινα, καθότι φιλοξενούμενη.  Για να το καλυτερέψουμε κιόλας, αποφασίσαμε να ανέβουμε την Πέμπτη, 22 του μήνα, διότι μόνη η ταλαιπωρία να ακούσω όλες τις λεπτομέρειες του χωρισμού του αιώνα επί 6 ώρες οδήγησης, δεν ήταν αρκετή. ΕΠΡΕΠΕ να διαλέξουμε και μια μέρα που θα χιόνιζε, έτσι, για να μπούμε στο πνεύμα των Χριστουγέννων!

Μετά από 3 ατελείωτα μερόνυχτα κλάψας ήρθε το βράδυ της Κυριακής. Από το απόγευμα το Ελινάκι ετοιμαζόταν, μιας και είχε να βγει από το σπίτι πάνω από εξάμηνο. Από τον ενθουσιασμό της σταμάτησε την κλάψα, πράγμα καλό, αλλά έκανε το λάθος να με πρήξει κι εμένα από τις 6 το απόγευμα να σηκωθώ και να ετοιμαστώ, πράγμα που με τσάτισε μεν, μου βγήκε σε καλό δε, μιας και είδα ότι με το φαί που έριξα η γελάδα μέσα σε τρείς μέρες παραξεχείλιζα από το ξώβυζο κι έπρεπε να τρέχω να ανοίξω ένα άλλο φόρεμα. Στις κοπτοραπτούδες έτρεχα Χριστουγεννιάτικα.

Βάζω το ανοιγμένο φόρεμα κάποια στιγμή, βάζω και το απαραίτητο γουναρικό, τις κίτρινες τις γόβες τις λουστρίν, και… VOILA! Ήμουν έτοιμη για επαρχιακή μπουζουκλερί. Τώρα γιατί κατουρήθηκε πάνω του ο Αναστάσης από τα γέλια με το που με είδε, δεν κατάλαβα. Anyway, σκάμε μύτη οι σταχτοπούτες στις 12 ακριβώς, βρίσκουμε και την υπόλοιπη παρέα εκεί, αραδιαζόμαστε σαν τα πεπόνια τον Αύγουστο στον πάγκο του μανάβη και περιμένουμε να αρχίσει το πρόγραμμα. Και τσάααααακ, παθαίνω το πρώτο εγκεφαλικό. Στην μέση της πίστας διαφημίζουν σαν δεύτερο όνομα του μαγαζιού ΕΜΕΝΑ! What the fuck??? Τελικά με ενημέρωσαν ότι πρόκειται για μια τεταρτοπεμπτοδέκατηόγδοη ξαδέλφη με το ίδιο ονοματεπώνυμο, την οποία ουδέποτε είχα ξαναδεί στην ζωή μου, να ‘ναι καλά βέβαια το κορίτσι, χάλια η φωνή αλλά δεν έχει σημασία, σάμπως κι εγώ που το έχω καλύτερη είμαι;

Ε, μετά μπήκαμε στην ζώνη του λυκόφωτος. Δεν μας φτάναν τα γαβγάδικα μέσα στο αυτί, παθιάστηκε και το Ελινάκι κι άρχισε να ζει το προσωπικό της δράμα μέσα από τα άσματα που αλυχτούσαν τα σκυλιά της πίστας. Όποτε έπαιζε κάτι σε κεφάτο, μέχρι και ψιλοφεμινιστικό, του τύπου «περνώ και μόνη μου καλά, τα καταφέρνω μια χαρά», καλά ήμαστα, κουνούσε το κορμί της το φιδίσιο και λάλαγε έξω φωνή. Με το που έπεφταν τα 9/8 του ζεϊμπέκικου βούρκωνε το μάτι ωσάν της αγελάδας που της πήραν το μοσχάρι από το μαστάρι πάνω που πρωτογέννησε και βουρκωμένα μου τραγούδαγε στο αυτί τα άπαντα του καψουροτράγουδου. Κι έχουμε ΠΟΛΛΑ καψουροτράγουδα μάνα μου στο Ελλάντα. Όλα τα σκυλιά κλαψοαποτέτοια είναι. Όλα για μια γκόμενα/-ο κλαίνε.

Εν τω μεταξύ, όσο εγώ ζούσα το προσωπικό μου δράμα κι έπινα για να ξεχάσω, όλοι οι άλλοι διασκέδαζαν διότι ο Αποστόλης, το αμόρε της Χριστίνας ήπιε μαζί μου τον μισό Βόσπορο, με αποτέλεσμα να του φύγει η εγγενής ξινίλα και κακία που κουβαλάει από τότε που ξετσουτσούνισε, δηλαδή πριν από καμιά 5ετία και άρχισε να χορεύει τσιφτετέλι τούρκικο, σινανάι γιάβρουμ σινανάι. Όχι τίποτα άλλο, αλλά με την κλάψα έχασα και το θέαμα της 10ετίας την καταδίκη μου! Δεν βαριέσαι, το σκίσαμε που το σκίσαμε, τουλάχιστον την βγάλαμε τσάμπα, να ‘ναι καλά τα παιδιά, και του χρόνου γεροί και με υγεία!!!!

XMas

Χριστούγεννα... ποιός ξέρει πού να είσαι... θυμάσαι τα Χριστούγεννα που περάσαμε μαζί; Το ξημέρωμα μας βρήκε στο αυτοκίνητο. Είχες αποκοιμηθεί με εμένα στην αγκαλιά σου. Μου έφτανε να με κρατάς, να με αγγίζεις με τις ώρες... θυμάσαι εκείνο το μπαράκι που πηγαίναμε στην γειτονιά μου, πόσο όμορφα ήταν στολισμένο; Το θαυμάζαμε σαν μικρά παιδιά. Έκλεισε πια... άνοιξα ένα μπουκάλι κρασί... το είχα πάρει για να το πιούμε μαζί την Πρωτοχρονιά. Απλά δεν προλάβαμε.... έφυγες από την ζωή μου όπως μπήκες... ξαφνικά. Ποτέ δεν έμαθα γιατί.

Μεγάλη παγίδα το κρασί... δεν του αρέσει να το πίνουν μόνοι... φώναξε για παρέα το φάντασμά σου... τελειώσαμε μαζί και το μπουκάλι... για τελευταία φορά παρέα... μου άφησε μια πίκρα...

Χρόνια πολλά έρωτά μου... ίσως μια μέρα να σε ξαναβρω.... αλήθεια, τί μορφή θα πάρεις; 

Να μου μιλάς σιγανά στ' αυτί.... γιατί σ' ακούνε την νύχτα αυτή... παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί... 

Ιούλιος

Με τούτα και μ' εκείνα, τον βγάλαμε τον Ιούνιο. Κάτι το μουντιάλ που την βγάζαμε στο σπίτι με πίτσες και μπίρες, κάτι ο καιρός που ελέγχεται επίσημα πλέον από το ΔΝΤ και με το που πλησιάζει Παρασκευή ρίχνει καρεκλοπόδαρα και σου κόβει κάθε διάθεση για έξοδο φτάσαμε στα μισά του καλοκαιριού και μόνο 5 μπάνια έκανα η καψερή.  'Οχι τίποτα άλλο, αλλά έλειπα και εκτός έδρας και δεν κατάφερα ούτε ηλιοθεραπεία στο μπαλκόνι να κάνω. Κάτασπρη έμεινα πάλι, με εξαίρεση το αριστερό μπράτσο που μαύρισε από το παράθυρο του αυτοκινήτου (μαύρισμα του ταρίφα- κι ας με συγχωρέσουν οι συμπαθείς επαγγελματίες) και τα σωθικά μου που μαύρισαν από το κακό μου (αλλά αυτά κι από τον χειμώνα ήταν έτσι).

Καλό μήνα λοιπόν, ήρθε η ώρα να ξεχυθούμε στις παραλίες. Εύχομαι σε όλους να έχετε έναν υπέροχο μήνα, γεμάτο ήλιο και θάλασσα. Η συμβουλή  του μήνα είναι να απομακρύνουμε όσους μας χαλούν το καλό feng shui. Στο πυρ το εξώτερο οι κακιασμένοι και οι ξινομούρηδες. Αυτό τον μήνα θέλω δίπλα μου γελαστούς ανθρώπους με όρεξη και κέφι. Για να πάει καλά το καλοκαίρι.

ΠΑΝΤΑ ΑΞΙΑ

Όλα άρχισαν πριν από 2-3 μήνες. Μια αποφράδα μέρα χτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσα διότι η αναγνώριση κλήσεων έδειχνε έναν πολύ καλό και αγαπητό φίλο που μένει σε ένα μέρος μαγικό και μακρινό και πάντα χαίρομαι όταν τον ακούω. Για εσένα το γράφω Μιχαλιό μου, να σε αναγνωρίσεις αν ποτέ διαβάσεις αυτό το blog.

Μέσα στα λοιπά που κουτσομπολεύαμε κατά τη διάρκεια του τηλεφωνήματος ήταν ότι παντρεύεται ο Στάθης. Ο Στάθης είναι κολλητός φίλος του Μιχάλη που τον είχα γνωρίσει στο παρελθόν και δεν μπορούσα να αποφασίσω αν είναι πολύ ελεύθερο πνεύμα ή πολύ μεγάλος κόπανος. Είχε δεσμό με μια κοπέλα, την Ελευθερία (δεν το είχα γνωρίσει ποτέ το κορίτσι, ακουστά μόνο) από τότε που κυκλοφορούσαν στη γη βροντόσαυροι, και αυτό το γεγονός προφανώς είναι από μόνο του λόγος για να οδηγηθεί κανείς στα σκαλιά της εκκλησίας, δεδομένου ότι την απατούσε με όποιο θηλυκό έβλεπε. Τέλος πάντων, το θέμα αυτής της ανάρτησης δεν είναι η μαλακία που δέρνει τον σύγχρονο Νεοέλληνα 30άρη, αλλά το γεγονός ότι ο αγαπητός μου φίλος θα γινόταν κουμπάρος.

Και κάπου εδώ άρχισα να σπάω πλάκα, διότι ο Μιχάλης είναι δηλωμένος άθρησκος και όταν ακούει για εκκλησίες, λιβάνια και λοιπά συναφή πετάει χειρότερες αναφυλαξίες κι από μένα όταν ακούω Βασίλη Καρρά. Ως εκ τούτου γάμους, βαφτίσια και λοιπά συμπαρομαρτούντα τα αποφεύγει επιμελώς. Ήθελε οδηγίες για το τι πρέπει να κάνει όντας κουμπάρος και ποια είναι τα τοπικά μας έθιμα. Η Ελευθερία μπορεί να ζει κι αυτή στο ίδιο μαγικό μακρινό μέρος αλλά είναι Μακεδόνισσα τιμημένη και πολιτικούς γάμους και τέτοιες αηδίες εδώ στα Βόρεια δεν τα ανεχόμαστε, διότι δεν έχουν καλό γλέντι και δεν μπορείς να καλέσεις όλο το σόι, άρα ακούς τη γκρίνια της μάνας σου μέχρι να παντρευτεί το δικό σου παιδί.

Φτάνει η αποφράδα προ-προπαραμονή του γάμου, δηλαδή η περασμένη Πέμπτη. Ένεκα ότι ο Ελευθερία είναι όπως προείπα Μακεδόνισσα, ο γάμος θα γινόταν στην ευρύτερη περιοχή. Πάω να παραλάβω τον Μιχάλη από το αεροδρόμιο την Πέμπτη το βράδυ κι εκεί συνέβησαν δύο συγκλονιστικά γεγονότα. Το πρώτο ήταν ότι παραλίγο να φάω μια κλήση 280€ + 30 μέρες αφαίρεση πινακίδων για παρακώλυση της κυκλοφορίας (το πρόβλημα με το free parking στο Μακεδονία το έλυσαν με απλό τρόπο- απλά δεν υπάρχει τέτοιο φρούτο!). Το δεύτερο ότι μετά από μια ατελείωτη ώρα καθυστέρηση που διαδραματίστηκαν πολλά συναρπαστικά με το όργανο της τάξης, βλέπω τον Μιχάλη να βγαίνει φρέσκος φρέσκος και καμαρωτός από τις αφίξεις. ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ. Η κοπέλα του κωλύθηκε να τον συνοδεύσει λόγω εργασίας…

Και ποιος θα την πλήρωνε τη νύφη στην κυριολεξία; Ε, δεν θέλει και πολλή σκέψη… Είχε έρθει η ώρα να πληρώσω το ευχάριστο τελευταίο δίμηνο που δούλευα ψιλό γαζί τον Μιχάλη για τα τις υποχρεώσεις του (πόσες φορές πρέπει να φιλήσει το ευαγγέλιο, πόσες φορές πρέπει να αλλάξει τα στέφανα κλπ κλπ κλπ). Την Παρασκευή το βράδυ μου έδωσε χάρη και κατάφερα να πιω ένα ποτό με 2 φίλους (ευχαριστώ παιδιά, να ‘στε καλά!!!!). Από το Σάββατο το πρωί όμως my ass was his… Για να με εκδικηθεί με κουβάλησε σε έναν άλλο πλανήτη. Πρώτα πρώτα, με τσουβάλιασε σε ένα μέρος που δεν υπήρχε internet και ο κοντινότερος άνθρωπος εκτός αυτών που έπαιρναν μέρος στην γαμοκωμωδία ήταν στα 20χλμ μακριά. Μάλιστα δεν με άφησε να πάρω το δικό μου αυτοκίνητο, για να μην μπω στον πειρασμό να την κάνω με ελαφρά. Μετά ο σαδιστής με έμπλεξε σε μια ατελείωτη δίνη από σόγια σαν το δικό μου. Ευγενέστατοι και αξιοπρεπέστατοι οι άνθρωποι, δεν μπορώ να πω, αλλά το κέρατό μου, δεν ήταν το δικό μου σόι!!!!

Μετά είχαμε τα του γάμου. Μια παράσταση που έχω παρακολουθήσει άπειρες φορές με διάφορους πρωταγωνιστές άρχισε να παίζει ξανά. Μια νύφη με 200 κιλά τούλια να την φουσκώνουν σαν το ανθρωπάκι της Mishelin να ρουφά ως το μεδούλι την μέρα που ονειρευόταν σε όλη της την ζωή, ο γαμπρός να αναρωτιέται προφανώς γιατί το κάνει, οι κατίνες να κουτσομπολεύουν τους πάντες. Σε αυτόν τον γάμο όμως υπήρχε και ένα αξιοπερίεργο. Εγώ. Που κανείς δεν καταλάβαινε ποια είμαι και τι κάνω εκεί! Οπότε για να σπάσω την ανία άλλαζα ρόλους. Τη μια συνόδευα τον γαμπρό και σκεφτόταν ότι είμαι αδελφή του, την άλλη τον κουμπάρο για να του κόψω τα τυχερά του άθλιου τύπου. Χεχεχε… η κακιασμένη μου τακτική απέδωσε καρπούς. ‘Ολο το βράδυ μαζί μου ασχολιόταν το σόι, μέχρι να αποφασίσουν τι να μου ευχηθούν. Μέχρι που ένας θαραλλέος που έπρεπε να φύγει νωρίς με πλησίασε και έδωσε την ετυμηγορία. ΠΑΝΤΑ ΑΞΙΑ.