Τέλος εποχής...

Επειδή είμαι σίγουρη ότι όλοι σας ανησυχείτε για το προσωπικό μου άστεγο δράμα, μην τυχόν και χρειαστεί να σας κατσικωθώ στο σβέρκο (και στο σπίτι) για Χριστούγεννα, το σωστό είναι να σας ενημερώσω για τις τελευταίες εξελίξεις του έπους.

Λοιπόν, βρέθηκε σπίτι, όχι 60 τετραγωνικών αλλά 80 τελικά, το οποίο από τις 5/12 θα στεγάζει την απίστευτη προσωπικότητά μου σόλο. Καθώς όμως άραξα αυτή τη στιγμή με το ποτάκι μου ανάμεσα σε χαρτοκιβώτια Νουνού και πράγματα συσκευασμένα, αναδύθηκε από μέσα μου μια μελαγχολία. Έφτασε το οριστικό τέλος μιας μαγικής εποχής και πρέπει να το πάρω απόφαση. Ο συγκάτοικος υπήρξε στη ζωή μου ένα κεφάλαιο που έχει κερδίσει με το σπαθί του μια αναφορά όταν θα βραβευτώ με Νόμπελ μπουρδολογίας, μέχρι τότε όμως θα διηγηθώ τη μικρή μας ιστορία εδώ, γιατί σιγά που θα τη γλύτωνε το ρεμάλι.

Με το συγκάτοικο γνωριζόμαστε εξ απαλών ονύχων που λένε. Υπήρχαμε ο ένας στη ζωή του άλλου ανέκαθεν, ή μάλλον υπήρχε αυτός στη δική μου ζωή ανέκαθεν, γιατί μου ρίχνει και 2 χρόνια που δεν ξέρω πώς την πάλευε χωρίς εμένα να συνδράμω τις μαλακίες του.

Από μικρός με βασάνιζε με κάθε τρόπο που μπορεί να φανταστεί ένα παιδάκι. Επειδή κάθε μέρα όλη μέρα ήμασταν βιζαβί κι αλαμπρατσέτα, είχε και μπόλικες ευκαιρίες το κάθαρμα. Τελείως ενδεικτικά θα αναφέρω ότι απαγχόνισε το παιδικό μου αρκουδάκι από το πολύφωτο του δωματίου μου την ώρα που κοιμόμουν, για να είναι το πρώτο πράγμα που θα έβλεπα μόλις άνοιγα τα όμορφα ματάκια μου, έβαλε φωτιά στα μαλλιά μου με την λαμπάδα Donatello και 2 χρόνια μετά που ξαναμάκρυναν τα μαλλιά επανέλαβε το πείραμα με τη λαμπάδα Spiderman γιατί δεν είχε κρατήσει σημειώσεις. Όπως αντιλαμβάνεται ο μέσος λογικός άνθρωπος, από τότε που έμαθα να μπουσουλάω έμαθα και να αμύνομαι, γνώση που μου φάνηκε πολύ χρήσιμη στη ζωή και την οφείλω αποκλειστικά και μόνο στην αφεντομουτσουνάρα του.

Κάποια στιγμή εκεί γύρω στα 18 οι δρόμοι μας χώρισαν λόγω σπουδών σε άλλες πόλεις. Για 12 περίπου χρόνια συναντιόμασταν 4-5 φορές το χρόνο και καθένας μας ακολουθούσε το δικό του μονοπάτι προς την ουσιαστική ενηλικίωση. Μέχρι τις αρχές του 2011, χρονιά σταθμό για την ιστορία της ανθρωπότητας, σημειώστε την για να ξέρετε ποιόν να σκυλοβρίζετε στο μέλλον.

Τον Ιανουάριο του 2011 συνέβη το εξής συγκλονιστικό. Εγώ, πηγμένη σαν κασέρι στη Θεσσαλονίκη, αποφάσισα να μετακομίσω στην Αθήνα εξαιτίας μιας φαινομενικά ενδιαφέρουσας επαγγελματικής πρότασης. Ο συγκάτοικος, ο οποίος ουδεμία επαγγελματική σχέση έχει με εμένα, ήταν ήδη 6 μήνες στην Αθήνα για τις ανάγκες της δικής του καριέρας. Τότε μας είχε φανεί και τους δύο λογική η κίνηση να με φιλοξενήσει προσωρινά 2-3 βδομάδες μέχρι να βρω σπίτι, μιας και του περίσσευε ένα άδειο υπνοδωμάτιο. Κι επειδή ουδέν μονιμότερον του προσωρινού, κάθομαι τώρα και το φιλοσοφώ καθισμένη στον καναπέ κι όχι σε κούτα, ας μην είμαστε και μελοδραματικοί. Βρήκα σπίτι, απλά το καθυστέρησα λίγο γιατί είμαι επιλεκτική. Τότε, όμως, πριν από 3 χρόνια, δεν ήξερα τί με περίμενε...

Από την αρχή της συγκατοίκησης άνοιξε το κουτί της Πανδώρας. Διότι ως ενήλικες είχαμε γίνει πανομοιότυπα τσογλάνια, αποδεικνύοντας περίτρανα τη θεωρία ότι τα πρώτα σου χρόνια στη ζωή είναι καθοριστικά για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς σου, ανεξάρτητα από εμπειρίες που σε διαφοροποιούν στις λεπτομέρειες. Κοινώς όσα μυαλά κουβαλάω εγώ, άλλα τόσα κουβαλάει κι αυτός. Κι από σχεδόν αξιοπρεπείς ενήλικες χώρια γίναμε ντιπ κοπρίτες παρέα.

Η εμπειρία της συγκατοίκησης με άντρα με τον οποίο δεν είχα ερωτική σχέση ήταν πολλαπλά εκνευριστική και επιμορφωτική και για τους δυο μας. Σήμερα θα προσπαθήσω να κάνω μια καταγραφή σε όλα τα νέα πράγματα που με δίδαξε την τελευταία τριετία, γιατί τί τον δίδαξα εγώ εκτός από το να σκύβει για να αποφύγει Γνωστής Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα, ή αλλιώς Γ(Α)ΤΙΑ δεν ξέρω.

1. Πώς να μετατρέπω τα πάντα σε αγώνα.

Από το Battlestar Galactica έως το Zuma όλα μα ΟΛΑ μπορούν να είναι ανταγωνιστικά. Μέχρι και τα puzzle. Το αποδεικνύουν άπειρες σάπιες εργατώρες συννεφιασμένων Κυριακών.

2. Δεν πεθαίνεις όταν τα πιάτα μένουν άπλυτα 2 μέρες στο νεροχύτη.

Σοβαρά, δεν παθαίνεις τίποτα και η Γη συνεχίζει να γυρίζει. Δοκιμασμένο. Εμείς τα πλέναμε μέρα παρά μέρα, που ήταν η σειρά μου. Το μόνο που χρειάστηκε ήταν να αγοράσουμε πολλά ποτήρια, για να μην ξεμένουμε. Και Palmolive με ξύδι, το απολυμαντικόν.

3. Δεν παίζει να μείνει σοκολάτα στο σπίτι όπου στο διάολο και να τη βάλεις.

Με αποτέλεσμα όταν σε πιάνει η λιγούρα να μαλώνεις για το ποιός θα πάει περίπτερο. Το δικό μου το καμάρι έχει όσφρηση Γκέκα the Greek Hound για τη σοκολάτα. Τις βρίσκει παντού.

4. Ένας άντρας δεν πρόκειται ποτέ να σκοτιστεί για τίποτα αν δεν τον απειλήσεις με στέρηση σεξ.

Έχω δοκιμάσει κάθε άλλη απειλή που υπάρχει και μερικές που δεν υπάρχουν. Δεν έπιασε τίποτα. Το μόνο που έγινε ήταν ότι παραλίγο να τσιμπήσω καμιά ουρολοίμωξη από τους μύκητες στο μπάνιο, πριν ενδώσω και το (ξανα)καθαρίσω μόνη μου. Πούστη Freud, εσύ φταις.

5. Αν αποφασίσει να κουνήσει ποτέ τον κώλο του, θα στο χτυπάει μέχρι να λιώσουν οι πάγοι στο Βόρειο Πόλο. Τουλάχιστον.

Ειλικρινά, κάτι ωμές φακές και ένα σκούπισμα με ηλεκτρική τα πλήρωσα με γκρίνια χειρότερη κι από της μάνας μου όταν την πιάνει το σύνδρομο “Πότε θα παντρευτείς να κάνεις παιδιά- θέλω να γίνω γιαγιά- είσαι η μόνη που έμεινε γεροντοκόρη- μέχρι και η κόρη της κυρά Φροσύνης η λεσβία έκανε παιδί- πότε θα σταματήσεις να μας ντροπιαζεις”. Άσε που με το καλώδιο της ηλεκτρικής μου έσπασε το παλιό λάπτοπ. Αλλά ξηγήθηκε με καινούριο+ τεχνική υποστήριξη μέχρι να σταματήσει τη γκρίνια. Δηλαδή για πάντα.

6. Οι 35+ άντρες ή δεν θα έχουν καθόλου μαλλί στο κεφάλι τους (σύνηθες) ή θα μαδάνε χειρότερα κι από τη Λουκρητία σε οίστρο (η περίπτωσή μας).

Τρίχες, τρίχες, τρίχες παντού. Στο μπάνιο, την κουζίνα, τον καναπέ. Κοντές μαύρες. Άρα δεν είναι δικές μου.

7. Ό,τι ψάχνεις και δεν βρίσκεις είναι μέσα στο συρτάρι με τις κάλτσες του.

Τώρα με τη μετακόμιση γέμισα 2 μεγάλες κούτες με δικά μου πράγματα που έβγαλα από αυτό το συρτάρι. Ενδεικτικά, τσιμπιδάκια, λαστιχάκια μαλλιών, αναπτήρες, ένα κραγιόν μου που είχα χάσει, μια οδοντόβουρτσα που αναζητεί ιδιοκτήτη και ένας λαγός για στιφάδο. Τις κάλτσες του πού τις έβαζε, απορώ.

Άντε ρε συγκάτοικε, πάμε για νέες περιπέτειες. Θα μου λείψεις κάθαρμα, αλλά παρηγοριέμαι που σε αφήνω σε καλά χέρια. Ούτως ή άλλως οι βίοι μας είναι συγκλίνοντες. Εδώ θα είμαστε πάντα.