Της Κορέας!!! 기차

Μου ήρθε πάλι η όρεξη να αρχίσω να γράφω. Τόσους μήνες, ούτε να τον δω τον blogger, αλλά αυτός είναι μεγάλη καρδιά, και με συγχωρεί. Το ίδιο κι εσύ αγαπητέ μου αναγνώστη, το ξέρω. Σε τελική ανάλυση από το να διαβάζεις αρλούμπες με μισή καρδιά, καλύτερα πιο σπάνια αλλά με κέφι και καλή διάθεση.

Μιας και ήρθε το φθινόπωρο, το πιο επίκαιρο θέμα είναι οι διακοπές που πέρασαν. Και κρίμα που τελείωσαν. Κι άλλες τόσες να ήταν, πάλι θα γκρίνιαζες. Εσύ. Γιατί εγώ τις πέρασα φέτος αντισυμβατικά. Μιας και άδεια παίρνω πάντα τον Αύγουστο, που είναι παχιές οι μύγες, συνήθως την βγάζω (όταν πάω) σε μια ξαπλώστρα στην παραλία να λιώνω σαν παγωτό από τα ξύλινα σπαθιά. Κι όταν πέσει ο ήλιος και δροσίσει ελαφρώς, χτυπάμε και ένα ταβερνάκι παραθαλάσσιο, ουζάκι, χταποδάκι, καλαμαράκι και όλα τα συναφή.

Ξέρεις πώς έχουν αυτά, όλοι λίγο πολύ τα ίδια κάνουμε. Αφού ζούμε στην πιο όμορφη χώρα του κόσμου αναγνώστα μου! Δεν το πιστεύεις; Τότε δεν έχεις κάνει καλοκαίρι αλλού αγαπητέ. Κι εγώ φέτος μόνο είχα αυτή την ωραία εμπειρία, και τα είδα όλα κωλυόμενα. Όσες φορές είχα βγει εξωτερικό βλέπεις, ήταν χειμώνας, εκτός από έναν δεκαπεντάυγουστο στην Ιταλία, αλλά εκεί είναι ούνα φάτσα, ούνα ράτσα, οπότε δεν μου 'λειψε.

Φέτος έκανα ανατροπή. Πήγα Ασία. Και πιο συγκεκριμένα, στην Κορέα. Φοβερή χώρα λέμε. Η λιγότερο τουριστική σε όλη την Ασία, και όχι άδικα. Έχουν σοβαρούς λόγους όοοολος ο κόσμος που την αποφεύγει. Διότι οι αμόρφωτοι κάγκουρες- λέγε με κοριοί- δεν μπορούν να συνεννοηθούν. Το μόνο που θα σου πω τώρα είναι ότι οι 8 στους 10 δεν μιλάνε καμία ξένη γλώσσα. Και μιλάμε για την Seoul, έτσι; Στο Bousan ο 1 στους 10 αντιλαμβάνεται κανα hallo στα Αγγλικά. Κι από πάνω, είναι και βόδια και δεν καταλαβαίνουν Χριστό από νοηματική. Για να βρεις τουαλέτα, κατουριέσαι πάνω σου. Ή σε καναν φίκο, άμα βρεις.

Τέλος πάντων, αυτά θα τα πούμε κατά καιρούς, ειδικά για το φαγητό τους, που είναι μια αηδία και μισή. Σήμερα θα μιλήσουμε για τις παραλίες τους. Και για τα μπάνια που κάναμε σε αυτές. Εμείς. Οι Ευρωπαίοι. Διότι οι Κοριοί, ούτε να ακούσουν για θάλασσα. Μα τω Θεώ, δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς γίνεται και σε μία χώρα με 2.413 χλμ ακτογραμμή δεν ξέρει κανείς κολύμπι. Δεν μπορείς να φανταστείς. Τα άτομα φοράνε στάνταρ life vests συν μια κουλούρα τεράστια κίτρινη. Ναι, σαν αυτές που βλέπεις σωρό στις φωτογραφίες. Αλλά πάλι, μπορεί να το κάνουν αυτό για να μην βουλιάξουν από το βάρος, μιας που μπαίνουν στο νερό με όλα τους τα ρούχα, μαζί και τα παπούτσια ενίοτε. Ναι, καλά διάβασες. Δεν φοράνε μαγιό! Πάνε παραλία ντυμένοι από τον λαιμό μέχρι τον αστράγαλο, μιας και έχουν το κόμπλεξ του Michael Jackson κι άμα μαυρίσουν μένουν στο ράφι. Κι επειδή δεν βολεύονται εκεί οκλαδόν το αποφεύγουν. Φοράνε λοιπόν ένα πρόχειρο τζινάκι, πιάνουν κι ένα μακουδάκι από την ντουλάπα, παίρνουν την σκηνή, τα κουζινικά και τα είδη κάμπινγκ τους και αράζουν στην παραλία. Κρίμα που δεν μπορώ να κάνω κανα ζουμ στις φωτογραφίες η άσχετη, να γελάσεις μέχρι δακρύων!

Αμ το άλλο πού το πας; Οι σημαδούρες βρίσκονται στάνταρ σε βάθος αφαλού. Δικού μου, της κοντής, μιας και δεν διακρίνονται και για το ύψος τους αυτοί. Και, φυσικά, απαγορεύεται να πας παραμέσα. Δεν κατάλαβα όμως άμα είναι από φόβο για καρχαρίες ή απλά επειδή αυτοί πνίγονται ακόμα κι εκεί που πατάνε. Μυστήριο... πάντως καλού κακού πλατσούρισα κι εγώ στα ρηχά μόνο, μην βγει κανα καρχαριάκι του Ειρηνικού και με χάσετε άπαξ δια παντός.

Αχ, αυτά τα ρηχά! Μαζευόταν όοοολο το μπούγιο να δροσιστεί. Και είναι και πολλοί πανάθεμά την τύχη μου την χαρτορίχτρα. Σχεδόν 50 εκατομμύρια νοματαίοι, με θερμοκρασία 36 βαθμούς Κελσίου και σχετική υγρασία γύρω στο 80% το καταμεσήμερο! Για το βράδυ δεν το συζητάμε, ανέπνεες νερό. Σαν τις μύγες έμπαιναν να πλατσουρίσουν, τί να κάνουν, να σκάσουν; Κι όλοι μέχρι το γόνατο, μπορούσες να πατήσεις πάνω τους για να κάνεις βουτιά άνετα και χαλαρά. Πήγαινες δηλαδή στην άκρη του νερού, περνούσες 3 στρώματα Κοριούς και μετά έβρεχες ποδαράκι. Και δεν είχε και κανα μπιτσόμπαρο, να χτυπήσεις μια μπιρίτσα να στανιάρεις. Μέχρι και στην Haeundae, το Super Paradise της Κορέας έπρεπε να κάνεις 17 χιλιόμετρα για να βρεις ένα ποτήρι νερό. Ντιπ αναξιοποίητες παραλίες λέμε. Τούτοι νομίζουν ότι με μια ομπρελίτσα καθάρισαν.

Τί να πω, άντε, και του χρόνου σε κανα νησάκι εδώ, δικό μας, μπας και ευχαριστηθούμε καλοκαίρι. Πάρε κι έναν Κοριό ναυαγοσώστη να έχεις, έτσι, για να παρηγοριέσαι τον χειμώνα.

ΑΠΟ ΔΡΑΣΕΙΣ

Επειδή οι περισσότεροι με θεωρείτε ένα κακιασμένο πλάσμα που λέει μόνο όλα τα στραβά και τα ανάποδα, κι επειδή τώρα τελευταία η ζωή μου κυλά σε ανησυχητικά ομαλό ρυθμό και δεν μου έρχεται τίποτα για να κράξω κατά την προσφιλή μου συνήθεια, αποφάσισα να διαφημίσω τα δύο καλύτερα πράγματα που είδα και άκουσα τον τελευταίο καιρό. Αλλά ως γνήσια ανάποδη (δεν μπορεί, με τον κώλο πρέπει να γεννήθηκα, ούτε καν με τα πόδια- να θυμηθώ να ρωτήσω τον γιατρό που με ξεγέννησε) θα ξεκινήσω αντίστροφα από τον φυσιολογικό κόσμο. Δηλαδή θα πω πρώτα αυτό που άκουσα και μετά αυτό που είδα :))

ΑΚΟΥΣΑ την Δευτέρα σε ένα καφεδάκι που πήγα με το σύνηθες γυναικομάνι (ευτυχώς είμασταν εμείς κι εμείς χωρίς τις άσχετες) τις φίλες Ελίνα και Φανή των οποίων την άποψη σέβομαι αρκετά να εκθειάζουν ένα μικρό αρχοντικό λίγο έξω από την πανέμορφη πόλη της Καστοριάς. Τα κορίτσια πιέστηκαν λίγο τον τελευταίο καιρό με τους δεσμούς τους (λόγω ρουτίνας κατά την γνώμη μου) και αποφάσισαν να δράσουν όπως τις συμβούλευα, τουτέστιν να πάρουν τα έτερα ημίσεα από το χεράκι και να αποδράσουν για ένα Σαββατοκύριακο.

Με τούτα και με εκείνα κατέληξαν στην Καστοριά. Πολύ καλή επιλογή, έβαλα κι εγώ το χεράκι μου μπορώ να πω, όσοι δεν έχετε πάει να το κανονίσετε πάραυτα. Αν και έχω χρόνια να επισκεφθώ την συγκεκριμένη πόλη και πήγαινα κυρίως καλοκαίρι στο πασίγνωστο river party του Νεστορίου (σιγά που θα έλειπα ο Μάρτης από την Σαρακοστή), η μαγεία της έχει εντυπωθεί για πάντα στο μυαλό μου σε μια χειμωνιάτικη εικόνα, όπου η ομίχλη αργοσάλευε πάνω στην λίμνη. I love χειμερινή Καστοριά, με τα πλακόστρωτα στενάκια της να γυαλίζουν από την υγρασία και τον περίπατο στη λίμνη πριν αράξεις δίπλα σε κανα τζάκι για να ζεσταθείς με καυτή σοκολάτα και καλή παρέα.

Όποτε κανονίζουμε όμως αποδράσεις με τα κορίτσια έχουμε ένα πρόβλημα. Τον Παύλο, δεσμό της Φανής, που το μουλωχτό σεξ δεν το γνωρίζει ούτε ως λήμμα. Καλό παιδί ο Παυλάκης αλλά όταν συνευρίσκεται με την Φανούλα το μαθαίνει όλο το οικοδομικό τετράγωνο. Οπότε ψάχνουμε για πιο... απομονωμένα καταλύμματα, διότι καλά εμείς, φίλος μας είναι, ο υπόλοιπος κόσμος όμως δεν χρωστάει τίποτα να ακούει τις αγριοφωνάρες του. Έτσι ανακαλύψαμε ένα μικρό αρχοντικό που βρίσκεται μόλις 20 λεπτά από το κέντρο της Καστοριάς και ενοικιάζεται σε ενδιαφερόμενους.

Ο συγκεκριμένος ξενώνας μπορεί να φιλοξενήσει έως 3 ζευγάρια (+ κανα 2 μπακούρια σαν εμένα στους καναπέδες). Και είναι ΠΑΝΕΜΟΡΦΟΣ. Τουλάχιστον έτσι παραληρούσαν οι φιλενάδες επί μία ώρα προχθες. Επίσης είναι πάμφθηνος. Τα παιδιά πλήρωσαν 300€ για 2 διανυκτερεύσεις όλοι μαζί (πήγαν Παρασκευή απόγευμα μετά την δουλειά κι επέστρεψαν απόγευμα Κυριακής- φουλ τριήμερο!). Τουτέστιν αναλογεί 37,5€ το κεφάλι την μέρα!!!!!!!!! Κόντεψε να μου φύγει το φλιτζάνι όταν το άκουσα πριν λίγο καιρό. Ούτε 40€ το άτομο και μάλιστα σε αρχοντικό όπου μπορεί μια παρέα να κάνει το ατελείωτο χαβαλέ, όταν στα επαρχιακά απρόσωπα ξενοδοχεία της πλάκας σκας κανα 50άρικο και το βλέπεις και σε πιάνει αηδία, όπως το πρόσφατο παράδειγμα στην Κοζάνη που πήγα αρχές του μήνα; Ε, ούτε στον παπά δεν τα λένε αυτά, μην τυχόν και πάρει την παπαδιά και γίνει του ρασοτραβήγματος για το ποιό Σ/Κ βολεύει τον καθένα.

Όλα όσα άκουσα από τις εκστασιασμένες φιλενάδες ήταν θετικά, δεν μπορώ να πω ούτε μια κακή κουβέντα και κοντέυω να σκάσω. Πρώτον γιατί είμαι κακιασμένη και δεύτερον που δεν πήγα κι εγώ την μοίρα μου την ντροπαλή! Και άντε, πες η Φανή πέρασε καλά, είναι και άνθρωπος με καλή διάθεση. H Ελίνα θα μου έλεγε αν έβλεπε κάτι άσχημο, κι αυτή είναι πιο βάρβαρη και ιδιότροπη κι από εμένα στο κράξιμο. Τίποτα, τίποτα, απλά το μέρος είναι ιδανικό. Για του λόγου το αληθές έχω παραθέσει και φωτό που μου δώσανε οι κλώσσες. Πάντως στοιχεία επικοινωνίας κράτησα στην ατζέντα μου, όποιος ενδιαφέρεται ας μου στείλει ένα e- mail και θα του τα δώσω, μην μας λένε και οι κακοί ότι κάνουμε διαφήμιση.

Που κάνω. Γιατί μπορεί να στηλιτεύω ό,τι θεωρώ απαράδεκτο αλλά και το καλό πρέπει να λέγεται και μάλιστα να επαινείται. Κι ένα από τα πολύ καλά που είδα τελευταία είναι το blog του aougarou. Δεν υπάρχει. Αυτός ο τύπος απλώς δεν υπάρχει. Τον παρακολουθώ εδώ και λίγο καιρό και αξίζει να του ρίξετε μια ματιά. ΠΡΟΣΟΧΗ! Αντεδείκνυται η είσοδος σε άτομα που δεν διαθέτουν χιούμορ. Απλά δεν θα το καταλάβουν το παλικάρι. Την πρώτη φορά που μπήκα πέθανα στα γέλια. Την δεύτερη μου έφυγε το τσάι από την μύτη, την τρίτη σχεδόν κατουρήθηκα πάνω μου. Μετά κόλλησα φανατικά. Μόνο αυτό λέω. Στην αρχή σκέφτηκα να κάνω μια αναδημοσίευση εκείνου του υπέροχου "41 πράγματα που μπορείς να κάνεις όταν βουλιάζει το πλοίο", αλλά μετά το μετάνοιωσα και είπα να σας στείλω απευθείας στην πηγή, όσους έχετε τον χρόνο και την διάθεση.

Αυτάααααα τα ολίγα....... Θα υποσχόμουν ότι δεν θα εξαφανιστώ πάλι, αλλά μάλλον δεν θα κρατήσω την υπόσχεση, οπότε δεν την δίνω. Άσε που είπαμε, δεν συμβαίνει και τίποτα συνταρακτικό τελευταία... Χμμμ, την άλλη βδομάδα πρέπει να βάψω μαλλί, λές να πετύχει αυτή τη φορά;;; :-))

Αυγουστιάτικο φεγγάρι

Έχει πανσέληνο απόψε και είναι ωραία.....
Δείτε την με ανθρώπους που αγαπάτε....
Κοινοτοπία, το ξέρω.....
Αλλά και οι κοινοτοπίες χρειάζονται....

Χωρίς σχόλια!!!!

τα δικά σας τα πήρατε βάρβαροι???????

Πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία!!!!

Δεν έταξα να σας πω πώς πέρασα μόλις ξεπεράσω τα ψυχικά τραύματα που μου άφησε ο τελευταίος μήνας;; Το έταξα. Ε, ήρθε ο καιρός να εκπληρώσω την υπόσχεσή μου, διότι τον λόγο μας πρέπει να τον τιμάμε και λοιπά και λοιπά.

Το λοιπόν, όλα άρχισαν στις 16 Ιουλίου. Καλά καλά δεν είχα στρώσει τον κώλο μου στον καναπέ (Χριστόφορε, βρήκα το USB, η φωτό από εμένα για εσένα- αν και το χρώμα δεν βγήκε καλά) και έρχεται μήνυμα SOS από την μανούλα μου. Ήθελε να φύγει για διακοπές. Κανονικά αυτό εμένα δεν θα έπρεπε να με αφορά, αλλά η μανούλα είναι 30 χρόνια παντρεμένη, οπότε τις διακοπές πλέον τις εννοεί άνευ συζύγου (και μεταξύ μας, δίκιο έχει). Οπότε μάζεψε και τις υπόλοιπες όμορφες του σογιού (θείες, ξαδέλφες κλπ) και οργάνωσαν μια ομαδική εκδρομούλα, όπως κάνουν κάθε καλοκαίρι τα τελευταία 5 χρόνια. Θα έφευγαν Κυριακή 18/7 για κάποιο νησάκι όλα τα συγγενή θηλυκά πλην εμού, που κάτι τέτοια οικογενειακά φροντίζω να τα αποφεύγω επιμελώς, άσε που παραδοσιακά το γραφείο το κλείνω πάντα όλο τον Αύγουστο που είναι παχιές οι μύγες (και η ζέστη).

Ουδέν το μεμπτόν, θα μου πει κάποιος, και δίκιο θα έχει! Έλα όμως που αφού θα άφηναν τα αρσενικά πίσω χωρίς κηδεμόνα, κάποιος έπρεπε να πάει να τα προσέχει, να τους μαγειρεύει μην μας πάθουν τίποτα από ασιτία και γενικότερα να επιβλέπει, μιας και αν αφήσεις άντρα μόνο στο σπίτι 10 μέρες το πιθανότερο είναι να το βρεις γκρεμισμένο ή σε κατάσταση που εύχεσαι να το είχε γκρεμίσει! Και ποιά θα έβαζε το κεφαλάκι της στην γκιλοτίνα;; Έ, δεν θέλει και μεγάλη φαντασία! Είναι φαρμακόγλωσση και ξημερώνει κάθε πρωί! Η Ηώς βεβαίως!! Παραθέτω την συνομιλία με την μαμά μέσω sms! Που ξεκινάει με μαμά, βράδυ Πέμπτης, 15/7

-Ηώ μου, αύριο θα έρθεις να σε δω πριν φύγω για Μύκονο;

-Οκ μαμά. Πότε φεύγετε;

-Την Κυριακή αγάπη μου. Δεν μου λες, έχεις καμιά μέρα κενό για να μείνεις εδώ; Ξέρεις, να μαγειρέψεις κανένα φαγητό κλπ;

-Ρε μαμά, το γραφείο κλείνει τον Αύγουστο.

-Ε, καλά τότε. Μπορείς να έρχεσαι το απόγευμα μετά την δουλειά και να τους μαγειρεύεις για την άλλη μέρα.

-Μαμά, είναι 100 χλμ απόσταση. Δεν μπορώ να έρχομαι κάθε μέρα!

-Καλά τότε. Θα έρχεσαι μέρα παρά μέρα.

Ούτε ερωτηματικό δεν έβαλε στο τέλος η μανούλα, έτσι, για τους τύπους. Βασιλική διαταγή και τα σκυλιά δεμένα. Ε, μετά από αυτό, παρέδωσα όπλα. Χρυσό θα μας έβγαινε ένα πιάτο φαί στις βανζίνες, που δεν θα το τρώγανε στην τελική γιατί όλο και για κανα τσιπουράκι θα πήγαιναν, αλλά φαγητό ΕΠΡΕΠΕ να υπάρχει. Για να μην γκρινιάζουν. Και υιοθέτησα 6 νοματαίους.....

Ένα δεκαήμερο στον δρόμο πάλι μέρα παρά μέρα (καλώς ή κακώς δεν είχε αρχίσει η απεργία ακόμη) και μάλιστα με πολλαπλή διαδρομή, γιατί έφευγα από Θεσσαλονίκη, πήγαινα τα τάπερ στο χωριό και γυρνούσα από άλλο δρόμο κάνοντας κύκλο για να περάσω από το οικογενειακό εξοχικό όπου παραθέριζαν γιαγιά και σκύλος που είχαν πήξει όλο τον χειμώνα από καθαρό αέρα και την κοπάνησαν για τας εξοχάς. Κοινώς, πήγαινα στη δουλίτσα μου στις 8 το πρωί, έφευγα στις 5 το απόγευμα και γυρνούσα στις 12 το βράδυ για να μαγειρέψω για την άλλη μέρα. Και τα κορίτσια να μου στέλνουν μηνυματάκια από τη Μύκονο! Α, ρε άτιμη ζωή, έχε χάρη που σιχαίνομαι την Μύκονο και δεν φρίκαρα! Και τί μου έφεραν όταν γύρισαν παρακαλώ; Αντί για άγαλμα, δύο βραχιολάκια με χαντρούλες και κουδουνάκια! Τα κοπάνησα λοιπόν κι εγώ στον αστράγαλο και τα 2, για να μου θυμίζουν πόσο χαζή είμαι και τώρα περπατώ και φεύγουν τα μυρμήγκια από το διάβα μου ωσάν γνήσια οικολόγα. Μωρέ εκεί θα τα αφήσω μέχρι του χρόνου!!!

Δεν πειράζει, όλα καλά, γύρισαν τα κορίτσια και ησύχασα. Μάλιστα κατάφερα να μαζευτώ και μια βδομάδα στον καναπέ πριν μου επιτρέψω άδεια.

Αρχίζει λοιπόν, ο προβληματισμός. Πού να πάω να μαυρίσω κι εγώ λίγο το κορμί μου; Να κάτσω σπίτι; Να πάω σε καναν φίλο/ φίλη για παρέα; Να πάρω το σκυλί μου και να πάμε να αράξουμε στο εξοχικό όπου οι μέρες είναι όμορφες και οι νύχτες δροσερές; Κέρδισε το τρίτο, διότι είχα μαζέψει μισή βιβλιοθήκη βιβλία που δεν προλάβαινα να ανοίξω και σκέφτηκα εκεί θα μπορούσα να αράζω όλη μέρα παραλία. Επιπλέον η γιαγιά είναι τέλεια παρέα και η καλύτερη μαγείρισσα του κόσμου. Κι έχει και master στην μπιρίμπα.

Μαζεύω τα μπαγκάζια μου και φτάνω ένα ωραίο πρωί Τετάρτης. Τελειότητα. Μακριά από τηλέφωνο, υπολογιστή, ίντερνετ και κινητό. Η απόλυτη ηρεμία. Νιρβάνα λέμε. Ήλιος, θάλασσα, φαί γιαγιάς και ύπνος. Μαύρισα 4 τόνους σε 2 μέρες και έβαλα άλλα τόσα κιλά. Επειδή όμως τίποτα καλό δεν κρατάει για πολύ, μετά από 2 μέρες σκάνε μύτη όλα τα σόγια. Αυτό κανονικά δεν θα με ενοχλούσε, διότι το δικό μου προσωπικό ταπεινό σπιτάκι είναι στην άκρη του συγκροτήματος και το έχω περιφράξει με ηλεκτροφόρο συρματόπλεγμα. Δεν πατάει κανείς το πόδι του εκεί μέσα. Κι αν το κάνει, έχει πολύ σοβαρό λόγο. Αλλά φέτος μου κουβαλήθηκε ένας ξάδελφος μετά συντρόφου, και έπρεπε να τους παραχωρήσω στέγη διότι δεν χωρούσαν αλλού! Φτου! Μου κόψαν και τα τυχερά οι άθλιοι, πάνω που ζαχάρωνα ένα πολύ καλό μωρό, μπάρμαν σε ένα παραλιακό. Πού να το πάω τώρα το παλικάρι; Στις παραλίες; έχει πολλή άμμο, δεν μπορώ. Στα κλάμπια; Ναι, όλο τον χειμώνα δεν τα χόρτασα, θα τρέχω τώρα για τα μάτια του τύπου, που από Σεπτέμβρη δεν θα ξαναδώ. Άσε, αδιέξοδο κι εκεί. Να γυρίσω λίγο τις παραδιπλανές παραλίες πάλι δεν μπορούσα, διότι η μανούλα θεώρησε καλό να πάει ευθεία σε μια στροφή και να πέσει σε χαντάκι. Αυτή τίποτα δεν έπαθε, πάλι καλά δηλαδή, αλλά το αμάξι της έγινε ανταλλακτικά. Οπότε, πήρε το δικό μου μέχρι την επισκευή και με άφησε με το πεζό 2. Πάνω στην απελπισία μου, ανοίγω το κινητό. Τί το ήθελα; 3 μηνύματα να επιστρέψω επειγόντως για δουλειά. Και μάλιστα για χαμαλοδουλειά που δεν θα αφήσει κέρδος. Αλλά είναι καλοί πελάτες και δεν μπορώ να τους δυσαρεστήσω. Οπότε έκανα ένα διάλειμμα από τις διακοπές για να έρθω να τελειώσω με τις σαχλαμάρες και να ανασυντάξω δυνάμεις. Από αύριο επιστροφή στις παραλίες δυναμικότερα και (ελπίζω) με λιγότερο κόσμο. Για το καλό τους.

Και το τραγουδάκι μας

 

Κλειστό λόγω απεργίας.

Σας έλειψα; Μπορεί. Αλλά έχω ρίξει τέτοιο τρέξιμο, που κουράγιο άλλο δεν έχω! Θα ακολουθήσει αναλυτική περιγραφή μόλις πάρω ανάσα. Πάλι καλά που σώθηκε η βενζίνη και θα κάτσω λίγο στα αυγά μου. Βέβαια θα προτιμούσα να αράξω σε καμιά πετσετούλα πάνω στην καυτή άμμο με μια παγωμένη σαμπανιέρα γεμάτη Βεργίνα weiss, ή σε κανένα μπαρ δίπλα στην παραλία με 5-6 κούκλους δίπλα να με φλερτάρουν, αλλά τί να γίνει, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σ' αυτή τη ζωή! Κι ο καναπές καλός είναι. Κυρήσσω από σήμερα την έναρξη των διακοπών, ακόμη κι αν την βγάλω στο μπαλκόνι. Για έναν μήνα ακόμη θα υπολειτουργώ, όπως τις προηγούμενες 15 μέρες. Ζητώ την κατανόησή σας, αλλά έχει πολλή ζέστη. Καλά μας μπανάκια (αν βρούμε βενζίνη για να πάμε) 

Mojito

Μιλάμε, έχω κάψει εγκεφαλικά κύτταρα. Το κρανίο μου έχει μεταμορφωθεί σε ένα τεράστιο boiler, όπου βράζει η φαιά ουσία μου με λίγο λαδάκι, αλατάκι, φρεσκοτριμμένο πιπέρι και μυρωδικά.

Επίσης, πάσχω από παντελή έλλειψη έμπνευσης. Θέλω να αλλάξω ανάρτηση και δεν μπορώ. Τέσσερα θέματα έχω πιάσει σε μια εβδομάδα, ούτε ένα δεν ολοκλήρωσα. Γενικώς η ολοκλήρωση θέλει δουλειά τη σήμερον ημέρα, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας....

Λοιπόν, ας δροσιστούμε λίγο. Θα δώσω τη μυστική συνταγή μου για τέλειο Mojito. Απλά αξεπέραστη. Και όποιος πιεί, θα με θυμηθεί...... με 2 απλά βηματάκια μέχρι γκόμενα ρίχνεις!

 1. Βάζουμε σε ενα ψηλό ποτήρι του νερού 2 κουταλιές του γλυκού μαύρη ζάχαρη. Προσθέτουμε 5-6 φύλλα δυόσμου και τον χυμό απο 1/2 lime και με ενα γουδοχέρι το χτυπάμε για να αναμείξουμε τα υλικά. Το μυστικο ειναι στο καλο κοπανημα... Να ποτισει η ζαχαρη με τους χυμους του δυοσμου και του lime. Γι' αυτό σε αυτό το σημείο του δίνουμε να καταλάβει. Προσοχή. Ποτήρι κοπανάμε. Το γουδοχέρι να είναι ξύλινο (υπάρχει ηλίθιος που πήγε να το κάνει με το μπρούτζινο της μάνας του).

2. Στην συνέχεια γεμίζουμε το ποτήρι με τριμμένο πάγο,προσθέτουμε 50 ml λευκό ρούμι, ανακατεύουμε και γεμίζουμε το υπόλοιπο ποτήρι με σόδα. Εγώ που είμαι ξινή προσθέτω και λίγο λάιμ ακόμη. Γαρνίρουμε με ένα κλαράκι δύόσμο.

Έτοιμοιιιιιιιιιι

Καλό και δροσερό βραδάκι 

.

Ιούλιος

Με τούτα και μ' εκείνα, τον βγάλαμε τον Ιούνιο. Κάτι το μουντιάλ που την βγάζαμε στο σπίτι με πίτσες και μπίρες, κάτι ο καιρός που ελέγχεται επίσημα πλέον από το ΔΝΤ και με το που πλησιάζει Παρασκευή ρίχνει καρεκλοπόδαρα και σου κόβει κάθε διάθεση για έξοδο φτάσαμε στα μισά του καλοκαιριού και μόνο 5 μπάνια έκανα η καψερή.  'Οχι τίποτα άλλο, αλλά έλειπα και εκτός έδρας και δεν κατάφερα ούτε ηλιοθεραπεία στο μπαλκόνι να κάνω. Κάτασπρη έμεινα πάλι, με εξαίρεση το αριστερό μπράτσο που μαύρισε από το παράθυρο του αυτοκινήτου (μαύρισμα του ταρίφα- κι ας με συγχωρέσουν οι συμπαθείς επαγγελματίες) και τα σωθικά μου που μαύρισαν από το κακό μου (αλλά αυτά κι από τον χειμώνα ήταν έτσι).

Καλό μήνα λοιπόν, ήρθε η ώρα να ξεχυθούμε στις παραλίες. Εύχομαι σε όλους να έχετε έναν υπέροχο μήνα, γεμάτο ήλιο και θάλασσα. Η συμβουλή  του μήνα είναι να απομακρύνουμε όσους μας χαλούν το καλό feng shui. Στο πυρ το εξώτερο οι κακιασμένοι και οι ξινομούρηδες. Αυτό τον μήνα θέλω δίπλα μου γελαστούς ανθρώπους με όρεξη και κέφι. Για να πάει καλά το καλοκαίρι.

Καλοκαίρι

Απόψε αισθάνομαι όμορφα. Παρακολούθησα τον ήλιο να δύει σε έναν ονειρεμένο κήπο και συνειδητοποίησα ότι ήρθε το καλοκαίρι. Η πιο όμορφη εποχή του χρόνου. Η πιο ερωτική. Εντάξει, η δεύτερη πιο ερωτική μετά την άνοιξη. Αλλά δεν έχει τόση σημασία. Και τώρα είναι όμορφα.
ερωτευτείτε μια Γιολάντα 


και χορέψτε μαζί της


Τί καλύτερο ένα τόσο όμορφο βράδυ;

Τί έγινε ρε παιδιά, τον πετάξατε τον αετό;;;;

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι είμαι το πιο κακιασμένο πλάσμα που πέρασε ποτέ από αυτόν τον πλανήτη. Επειδή την Πέμπτη που μας πέρασε αναγκάστηκα να καταπιώ το δηλητήριό μου για να μην θρηνήσουμε θύματα, εμφάνισα αιφνίδια και οξύτατη κρίση έλκους δωδεκαδακτύλου. Σε ξανθά Ελληνικά, διπλώθηκα στα δύο από τον πόνο και δεν μπορούσα να πάω ούτε στο περίπτερο για τσιγάρα για ένα 36ωρο (μέχρι να πιάσουν τα χάπια). Έχασα τον εορτασμό των Απόκρεω, πάνε και τα κούλουμα περίπατο. Πάντως νηστίσιμη σούπα έκανα -δεν έβαλα λάδι στον φιδέ.

Όλα τα φίδια- φίλοι και γνωστοί- φρόντισαν να με πάρουν από πιο πριν τηλέφωνο για να μου ανακοινώσουν γεμάτοι καμάρι πού θα πάνε το τριήμερο. Παρήλασαν από το τηλέφωνό μου όλα τα Ελληνικά hot spots. Τί Αράχωβες άκουσα, τί Καϊμάκτσαλαν, Ξάνθη, Πάτρα, και κάθε χωριό του καθενός, δεν λέγεται. Επειδή όμως η παλιά το έχω περάσει άπειρες φορές αυτό, αντί να μου γίνουν τα νεύρα σερπαντίνες απλά χαμογελούσα με μακαριότητα. Χεχεχε, σκεφτόμουν, την Τρίτη θα κάνω εγώ πάρτι, άνοα πλάσματα....

Το πόσο έχει ανέβει η διάθεσή μου σήμερα, δεν λέγεται!! Πήγα στη δουλειά μια φρεσκαδούρα, ξεκούραστη και ανανεωμένη από ένα τριήμερο απόλυτης ηρεμίας και γαλήνης. Κούκλα η πόλη άδεια, δεν το συζητώ! Και τί έβλεπα γύρω μου; Ένα τσούρμο ξενυχτισμένους, ταλαιπωρημένους και με σπασμένα νεύρα από τα μποτιλιαρίσματα, τον πολύ κόσμο, τον άθλιο καιρό, την αθλιότερη εξυπηρέτηση (τί να κάνουν ρε παιδιά και οι πανδοχείς/ εστιάτορες και λοιποί; Αφού πέσατε όλοι μαζί σαν τις ακρίδες), τη γκαντεμιά που τους δέρνει, την γκρίνια του συντρόφου και πάει λέγοντας. Τελειωμό δεν είχε η μουρμούρα που άκουσα Η επιστροφή των εκδρομέων του τριημέρου έχει τελειώσει, ξαναρουτίνιασαν όλοι και η γκρίνια πάει σύννεφο.

Και μέσα σε όλα αυτά, τσουπ, κι εγώ με το χαμογελό μου διαφήμιση οδοντόπαστας να παίζω με τον πόνο τους μαντολίνο. Ρωτούσα με αθώο υφάκι τους πάντες.

Τί έγινε ρε παιδιά; Τον πετάξαμε τον αετό;;

Χαχαχαχαχαχαχα. Αν τον είχαν πρόχειρο τον αετό, στο κεφάλι θα μου τον πετούσαν όλοι, το ορκίζομαι.

Άντε, καλή μας Σαρακοστή. Και το Πάσχα τα ίδια θα κάνουμε αφού!!!!