Εσύ τί ώρα πήγες για τρέξιμο το πρωί;

Καλησπέρα, καλησπέρα, μετά από 3 σχεδόν χρόνια απουσίας από το blogging, κάνω το μεγάλο comeback, μόνο και μόνο για να μην πάω να τα σκάσω κερατιάτικα στην ψυχανάλυση. Κι αν έχει μείνει ακόμη κανένας αναγνώστης που να κάνει τον κόπο να μπαίνει εδώ μέσα, ας πρόσεχε, γιατί επέστρεψα με 3 χρόνια ανωριμότητας επιπλέον από την προηγούμενη φορά, και διόλου διατεθειμένη να συγκρατήσω τις πολλαπλές εξεμέσεις που μου προκαλεί καθημερινά η ασύγκριτη βλακεία γύρω μου.

Το θέμα μας σήμερα είναι το εξής: ΤΙ ΣΤΟΝ (Μ)ΠΟΥΤΣΟ ΤΗΣ CONCHITA WURST ΕΧΟΥΝ ΠΑΘΕΙ ΟΙ ΓΚΟΜΕΝΟΙ 35+???? Ξαφνικά ξύπνησαν όλοι μαζί ομαδικά, πήγαν στον καθρέφτη, κι αντί να δουν τη μούρη τους ως έχει, με όλο το χάλι της το μαύρο, την είδαν ό,τι καλύτερο έχει συμβεί στις γυναίκες μετά τη σοκολάτα;

Οκ, το ξέρουμε ότι ο σύγχρονος Νεοέλλην 35+, για να είναι single την πετριά του την έχει... συνηθέστερα μέσα στο γεμάτο σκατά κεφάλι του θεωρεί ότι το λιγότερο που του αξίζει είναι γκόμενα με τουλάχιστον 10ετή προϋπηρεσία στο μόντελινγκ, κάτοχο Νόμπελ, πρέσβειρα καλής θελήσεως του ΟΗΕ, με ανελλιπή παρουσία στη λίστα του Forbes.... και να μαγειρεύει σαν τη μάνα του. Κι όλα αυτά, μόνο και μόνο για να έχει το προνόμιο η κοπέλα να του πλένει τις κάλτσες, να τον ακούει να ροχαλίζει σαν μοσχάρι και να τον παρηγορεί όταν δεν του σηκώνεται. Κι άντε, αυτός ίσως να έχει και τα φόντα για να απαιτεί όλα αυτά....

αλλά αυτός;

και αυτός;;

ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ;;;

Τέλος πάντων, αυτά τα συνηθίσαμε, όποια και να ρωτήσετε στο δρόμο θα σας τα αναλύσει δεόντως. Η νέα μόδα όμως που προστέθηκε στη λίστα είναι 

Ο ΥΓΙΕΙΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ.

Το πρώτο hint μου ήρθε από ένα ιντερνετογκομενάκι, τον Νίκο, την άνοιξη του '13, όταν βγήκαμε πρώτο ραντεβού και μου έπρηξε τις ωοθήκες σχετικά με την χορτοφαγία. Μάλιστα ο τύπος ήταν τόσο ψυχάκιας με το θέμα, που επέμεινε να μου στείλει και με mail  "έρευνες επιστημόνων"  που αποδεικνύουν ότι τα φυτά δεν πονάνε άμα τα κόβουμε στα σωστά σημεία... Πας καλά ρε τζιτζιφιόγκο, σιγά μην κάτσω να κάνω χειρουργείο στον βασιλικό που έχω στη γλάστρα για τα mojito μου, στουρνάρι. Σε λίγο θα μου ζητάς και να χορεύω τελετουργικά γύρω από την πρασινάδα σαν Βουσμάνος που μόλις πέρασε την Καλαχάρι.

Και το κακό συνεχίστηκε..

Λίγους μήνες μετά, ένας συνάδελφος, ο Θόδωρος, μου έπρηξε τα συκώτια με το πόσο προσέχει τη διατροφή του και το σώμα του... Στο αιδοίο μου γαρδένιες και γύρω γύρω μέλισσες υποκριτή μαλάκα, είσαι δικηγόρος, οπότε εξ' ορισμού το μόνο που σε νοιάζει είναι η σιχαμένη πάρτη σου, αυτό το ξέραμε και χωρίς το δελτίο τύπου. Κι άμα θες να χτίσεις κορμί, τράβα κουπί στη βάρκα σου (που αποκαλείς και σκάφος, φλώρε!), της οποίας η εξωλέμβιος απελευθερώνει περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα κάθε φορά που πας μια βόλτα στον Σαρωνικό από όσο όλοι οι κάτοικοι της Αναβύσσου και γύρω περιχώρων μαζί σε μια βδομάδα. Κάνε και μια οικολογική πράξη αντί να τραβολογιέσαι στα πλαστικά σου γυμναστήρια συνωμοσιολογώντας μαζί με τους άλλους βαρεμένους για το πώς θα επαναφέρετε την καλλιέργεια της ζέας, πρηξαρχίδη. 

Όμως ο αρχιμαλάκας υγιεινός που κερδίζει πραγματικά το βραβείο είναι ο Κωστάκης, ο οποίος αφού μου έπρηξε 10 μέρες τις σάλπιγγες να κοιμηθώ σπίτι του, ήρθε και με ξύπνησε στις 6.30 το πρωί για να πάμε για τρέξιμο!!! Ρε μπετόβλακα, πλάκα με κάνεις; Με τί θα έρθω για τρέξιμο, με την γόβα; Πού στο διάολο να το βρω το αθλητικό μέσα στα άγρια χαράματα; Κι ακόμη κι αν το έβρισκα, πού θες να πάμε αξημέρωτα για τρέξιμο, στην Ποσειδώνος;;; ΣΟΒΑΡΕΨΟΥ, τράβα για τρέξιμο μόνος σου κι όπως θα γυρνάς, φέρε κι έναν φραπέ σκέτο, γιατί εμένα με περιμένουν 15 ώρες δουλειάς, ηλίθιε.

Οκ, σε ακούω να λες αναγνώστα, ένας ακόμη μαλάκας οικολόγος του καναπέ, άντε να το καταπιούμε κι αυτό... όμως όχι, είσαι λάθος, πέρασαν πολλοί και πολλοί ανάλογοι σε καφέ, μπαράκια, γραφεία και δρόμους, εδραιώνοντάς μου κάθε φορά την πεποίθηση ότι η καταπιεσμένη μαλακία βγαίνει σε λανθάνουσα οικολογία. Οι περισσότεροι, βέβαια,  πετάνε μονίμως τον ίδιο μονόλογο: "Εγώ γυμνάζομαι... μπλα... ΕΓΩ προσέχω τί τρώω... μπλα, μπλα... ΕΓΩ σέβομαι το σώμα μου... άπειρο μπλα μπλα.”

Τί στο διάολο, κασέτα το έχουν όλοι; Μπας και αποστήθισαν κανα εγχειρίδιο που εστάλη μαζικά την ώρα που εγώ κοιμόμουν;; Μα όλοι το ίδιο τροπάρι γαμώ την νέα μόδα μου γαμώ;;; Ναί, μαλάκα, έβρεξα το κιλοτάκι μου μόλις κατάλαβα πόσο ευαισθητοποιημένος είσαι, ενώ έτρεχα σε κλινική αποτοξίνωσης από την νικοτίνη και για λοβοτομή για να ξεχάσω τις μαλακίες που λες εσύ και οι όμοιοί σου!

Οκ, η γενιά μου ήταν φλώροι ανέκαθεν, το ξέρουμε ότι είσαι τσικό και αντί να τιμήσεις τις βερμούδες σου, προτιμάς να το παίζεις υπεράνω και να ξεκαβλώνεις με soft τσόντες και παρακαλώντας την κάθε καριολίτσα του ίντερνετ να σου στείλει φωτογραφία το βρακί της για να το μυρίσεις ψηφιακά. Αλλά 2 φορές το χρόνο που σου κάθεται κανονική γυναίκα, δείξε λίγο σεβασμό, απροσάρμοστε! Ή τράβα να βρεις την νοικοκυρούλα που σου αξίζει, να σου φτιάχνει χυμό ραδίκι κάθε πρωί μην οξειδωθείς.

Το μπατσάκι

Αγαπητέ μου αναγνώστη, καλησπέρα. Σου έλειψα; Και βέβαια σου έλειψα, αφού έχω να ρίξω αξιόλογη δόση κακίας- γκρίνιας- κατινιάς πάααααρα πολύ καιρό. Η αλήθεια είναι ότι έχω πάνω από μήνα να ασχοληθώ με τα βρακιά της καθεμιάς και έχω πάθει ένα στερητικό σύνδρομο. Οπότε, σήμερα θα μιλήσουμε για σχέσεις...

Σήμερα είναι Τετάρτη και όπως ξέρεις τακτικέ μου αναγνώστη κάθε Τετάρτη έχουμε girls only night. Την ιστορία όμως αυτού του θεσμού θα την πούμε μια άλλη φορά. Σήμερα το καυτό θέμα που συζητούσε η γυναικοπαρέα ήταν το internet dating. Έλα τώρα που ξίνησες την μούρη σαν σταφύλι αφημένο 6 μέρες στον ήλιο τον καύσωνα του Σεπτέμβρη... Το έχεις κάνει κι εσύ! Είναι τόσο της μόδας τα τελευταία χρόνια που απλά δεν υπάρχει περίπτωση να μην το έχεις κάνει. Κι αν δεν το έκανες ήταν επειδή μένεις στου διαόλου την μάνα και του Βελζεβούλ τον πατέρα ή φοβήθηκες την παντόφλα της γυναίκας σου κι όχι λόγω ηθικών αρχών και λοιπών κουζινικών.

Γι' αυτό, σους! Μας έλεγε το πρόβλημά της η Άντζελα, μπας και καταφέρουμε να βρούμε λύση στο πρόβλημά του ιντερνετικού της έρωτα... Η Άντζελα είναι γύρω στα 30, όμορφη κοπέλα, δικηγόρος, έξυπνη, δυναμική, με λαμπρό μέλλον μπροστά της και σαν άνθρωπος είναι τρομερά βολικός και ευχάριστος. Για να δημιουργήσει όμως αυτό το λαμπρό μέλλον το κορίτσι έχει ρίξει όλη της την ενέργεια στην δουλειά. Αποτέλεσμα; Η πιο σταθερή ερωτική σχέση της είναι με το μαξιλάρι του καναπέ που αράζει το ταλαιπωρημένο της κορμάκι όταν γυρίζει από το γραφείο. Για ραντεβού δεν το συζητάμε, τα έχει περιορίσει στις μη εργάσιμες, άσε που είναι τόσο κουδούνι συνήθως το βράδυ που κατάφερε να δημιουργήσει την φήμη απρόσιτης κυριλέ γκόμενας. Καμία σχέση με την πραγματικότητα, αλλά αντρικά μυαλά είναι αυτά- αν μπορούσαν να βγάλουν σωστά συμπεράσματα θα ήταν γυναικεία. Τί να κάνει λοιπόν, το έριξε στο ίντερνετ για να δει χαρά στην ζωή της. Κι εκεί γνώρισε τον Σταύρο. 
 

Ο Σταύρος είναι μπατσάκι, 35 ετών και ελεύθερος, ή τουλάχιστον έτσι λέει, εγώ πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης δεν είδα, τον λαιμό μου δεν τον κόβω. Ναι, το ξέρω, επαγγέλεται ένα από τα απεχθέστερα λειτουργήματα σε αυτή την χώρα, αλλά κανείς δεν είναι τέλειος, τί να κάνουμε! Άσε που δικηγόρος με μπάτσο δημιουργούν τον χειρότερο συνδυασμό στον πλανήτη! Η Άντζελα τον γνώρισε σε μια ιστοσελίδα ένα βράδυ αργά, που δεν έβρεχε μονότονα, αλλά είχε πήξει το μυαλό της από την μονότονη ατέρμονη βλακεία των υπολοίπων. Την εντυπωσίασαν τα λίγα λόγια που αντάλλαξαν γιατί ξεχώριζε ανάμεσα στις σάχλες του τύπου “χιχιχιχι” και “χοχοχοχο” που αντάλασσαν όλοι οι άλλοι μέσα στο chat (πού ακούστηκε Θεέ μου, 2 μέτρα άντρας να σου γράφει “χιχιχιχι”, :Ρ & :D και να περιμένει ότι θα του φέξει κιόλας!) και άρχισε να του μιλάει. 

 

Στην αρχή της άρεσε η αυτοπεποίθησή του που αγγίζει τα όρια του ψώνιου, σκεπτόμενη ότι αυτός ο άντρας δύσκολα θα πτοηθεί από αντιξοότητες. Μετά άρχισε να παίρνει ανάποδες στροφές όταν άρχισε να της λέει ότι του αρέσουν μόνο όσες θα μπορούσαν επάξια να κερδίσουν τον τίτλο της miss young και κάτι τέτοια τραγελαφικά. Στην ερώτηση αν αυτός θα κέρδιζε τίποτα παραπάνω από κανα 2 κλοτσιές σε καλλιστεία, απάντησε διφορούμενα και αρνήθηκε συνάντηση. Χεχεχε.... Κρατάει κανα δίμηνο τώρα αυτή η κολώνια και ο τύπος κάθε κουβέντα για ραντεβού την αναβάλει για αργότερα, οπότε η Άντζελα άρχισε να αφρίζει σαν επιληπτικός σε κρίση, ένεκα που είναι μαθημένη σε εξωφρενικές εκδηλώσεις με αποδέκτη την αφεντομουτσουνάρα της. Είπαμε δεν είναι συχνά τα ραντεβού της, αλλά εκτός του ότι ποιοτικά είναι 300% πάνω από τον μέσο όρο των χάπατων που κυκλοφορεί, οι άντρες που έχουν την επιμονή να της την πέσουν την γουστάρουν τόσο πολύ, που θα έκαναν τα πάντα σχεδόν για χάρη της. Το μπατσάκι φέρθηκε έξυπνα, και άρχισε να το τραβάει σε μάκρος, μπας και κάνει την δουλειά της η αυθυποβολή και τον ερωτευτεί εξ αποστάσεως. Η επίσης έξυπνη κοπελιά όμως το κατάλαβε, και πέραν του ότι έπαψε να αυθυποβάλλεται, το έριξε στο τραπέζι της σατανικής γυναικοπαρέας προς παγίδευση με τις ίδιες του τις χειροπέδες του Βεελζεβούλ που της έκατσε στο μυαλό....

Εμείς βέβαια λύση βρήκαμε, αλλά αφού τα πολλά μυαλά συνεργάζονται καλύτερα από τα λίγα, ρίχτε καμιά ιδέα μπας και το σώσουμε το κοριτσάκι.

το ραντεβού του φεγγαριού

Καλά, έπρεπε να σε είχα χθες το βράδυ μαζί μου! Έπρεπε να σε είχα λέμε!!!!

Χθες βράδυ έσπασα το ρεκόρ μου του ραντεβού με τον πιο άθλιο γκόμενο στον πλανήτη. Αν η μαλακία ήταν Ολυμπιακό άθλημα, ο τύπος το 'χε σίγουρο το χρυσό λέμε!!!

Το λοιπόν, όλοι μάθατε ότι τη νύχτα της πανσελήνου εγώ αποφάσισα να πω στον Τάκη ότι είναι ώρα να πάρει τα κουβαδάκια του και να επιστρέψει στην προ εμού ζωή του διότι του είχα πολλά μαζεμένα τελευταία και ήθελα να απολαύσω το φεγγάρι με καρδίαν ελαφράν και χωρίς έναν Φροΰδικό ακόλουθο από παραδίπλα να σκέφτεται πότε θα τελειώσει αυτό το πανηγυράκι για να πηδήξει.

Κι επειδή δεν μου πάει καθόλου η μαύρη πλερέζα και το να κάθομαι να μυξοκλαίω, όταν με πήρε χθες τηλέφωνο ο Άρης (από εδώ και στο εξής π@π@ρης) και μου πρότεινε να με βγάλει μια βόλτα, δέχτηκα μπας και ξεσκάσω λίγο.

Αποφάσισα να βγω έξω μια κούκλα, μια θεά, να με δει και να πάθει ατύχημα που λένε, διότι την πρώτη φορά που με είδε, σε μια κοινή παρέα, ήμουν μέσα στα νεύρα με ένα επαγγελματικό πρόβλημα και έχωνα κρατικά καντήλια και την δεύτερη που με πέτυχε στον δρόμο και χαιρετηθήκαμε βιαζόμουν απελπιστικά και τον γείωσα χωρίς πολλά πολλά. Ε, αφού έκανε τον κόπο να ξαναπάρει το παλικάρι, του άξιζε να με δει και μια φορά χαλαρή και γοητευτική.

Πήρα την κατάσταση στα χέρια μου. Ντύσιμο, μακιγιάζ, μανικιούρ, πεντικιούρ, μαλλί, όλα στην τρίχα!!! Μέχρι και προφυλακτικά πήρα μαζί μου μιας και ποτέ δεν ξέρεις και δεν είναι καιροί αυτοί να εμπιστεύεσαι την αντρική ανοησία...

15 λεπτά πριν την ώρα του ραντεβού ήμουν έτοιμη και περίμενα να έρθει ο πρίγκιπας. Οπότε έκανα ένα γρήγορο scanning του εγκεφάλου μου για να ανακεφαλαιώσω τί ακριβώς θυμόμουν γι' αυτόν. Τον είχα δει δυο φορές μόνο, αλλά μου φάνηκε ευγενικό και ήσυχο παιδί, δεν πολυμιλούσε, μόνο άκουγε. Ιδανικό αυτό για μια γυναίκα, ε, και αν και δεν είναι πρώτο μπόι ούτε και τόσο εντυπωσιακός τί έγινε, μπορεί να είναι καλό παιδί με ευαίσθητη ψυχή, σκέφτηκα.

ΟΡΣΕ ΖΩΟΝ, ΤΕΤΟΙΕΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΑΤΑΤΕΣ!!!!

Τέλος πάντων, κατεβαίνω στην ώρα μου και βλέπω τον π@π@ρη να με περιμένει (προς τιμήν του αυτό, δεν άργησε). Με ρωτάει πού θέλω να πάμε, του λέω ένα υπέροχο νεοκλασσικό που έχει ανακαινιστεί σε μπαράκι με κήπο και όλα τα συναφή (φαίνεται και το φεγγάρι) και βλέπω ότι στραβώνει τη μούρη του 90 μοίρες. Όπα λέω, τί έγινε, δεν είπα τίποτα κακό. “Τέλος πάντων” μου λέει με ύφος 1.000 τουλάχιστον καρδιναλίων και 46 παπών “ας σου κάνω το χατίρι”. Αρχίζουν τώρα εμένα να μου μπαίνουν στα αυτιά διαβόλια και τριβόλια, αλλά λέω δεν πειράζει, ασ' το να περάσει μην σφουγγαρίζουμε και αίματα νυχτιάτικα. Φτάνουμε, όλα ωραία, όλα καλά, λέμε τώρα, και έρχεται μια κοπελίτσα με ένα τέλειο χαμόγελο (πώς πρέπει να είναι οι γκαρσόνες; έτσι ακριβώς) για να παραγγείλουμε. Παίρνω εγώ το μοχίτο μου, ζητάει ο π@π@ρης μια μπίρα. Κι εδώ γίνεται το δεύτερο από τα πατατράκ της βραδιάς. Διότι το μαγαζί ήταν κάποιου ύφους και κλάσης και είχε σε μπιρίτσες κάποιες εκλεπτυσμένες μάρκες (Πώς λέμε Ολλανδική ζυθοποιία; καμία σχέση), βέλγικες μοναστηριακές, γερμανικές κλπ, ενώ ο ουρανίσκος του τύπου θεωρεί το απάυγασμα της γεύσης την μεξικάνικη που σερβίρουν στα μπιτσόμπαρα διότι είναι πιο φτηνή και από το νερό. Αφού της τα ζάλισε τα συνωνόματά του της κοπελιάς, λες και ήταν δικό της το μαγαζί, του παραγγέλνω εγώ μία για να τελειώσει το εργάκι ομαλά, είχαμε και δουλειές την άλλη μέρα, δεν θα το ξημερώναμε για μια κωλομπίρα. Άσε που της τα ξαναζάλισε μετά με το γιατί δεν έφερε πατατάκια και γιατί οι ξηροί καρποί είχαν μέσα στραγάλια και άλλα τέτοια γελοία, που αν ήμουν εγώ στη θέση της θα του το είχα καπελώσει το μπολάκι ΑΦΟΥ τον είχα στείλει στο περίπτερο για πατατάκια, τί τράβηξε και το έρμο το κοριτσάκι δεν το συζητώ, της ζήτησα συγγνώμη φεύγοντας.

Μετά ήρθε η σειρά μου για πρήξιμο. Πού να το ξέρω εγώ η άσχετη ότι ο τύπος θα μου έβγαινε σκουλίκι, και μάλιστα σκουλίκι που έπρεπε να μου εξηγήσει κάθε φάση του χθεσινού αγώνα; Και γιατί, στον Θεό που πιστεύει, μου πρότεινε να βγούμε χθες την μοίρα μου την χαρτορίχτρα αφού είχε αγώνα;;;; Δηλαδή μετά τον αγώνα βγήκαμε, αυτόν τον είδε με τα φιλαράκια του, ή το πιθανότερο μόνος του σπίτι γιατί σιγά μην έχει πάνω από 2 φίλους ο μονόχνωτος, αλλά δεν του έφτασε που προκρίθηκε ο Άρης (η ομάδα, όχι ο π@π@ρης), είχε απευθείας αναμετάδοση από το κινητό με έναν κολλητό του που έβλεπε τον άλλο αγώνα, αυτόν του ΠΑΟΚ. Και μάλιστα τσαντίστηκε το μικροκομπλεξικό σκουλίκι για την πρόκριση του ελληνικού ΠΑΟΚ έναντι της τουρκικής Φενέρ Μπαχτσέ. Φυσικά όλα αυτά έπρεπε να τα ακούω κι εγώ ανάμεσα στα τηλεφωνήματα. Πού ήσουνα ρε Φοίβη να τον κάνεις χαλκομανία τον τύπο, πού ήσουν όταν σε χρειαζόμουν;;;;; Και δωσ' του εγώ να κοιτάω το φεγγάρι για να μην γίνει φονικό και φάω τα νιάτα μου στην φυλακή...

Τέλος πάντων, αφού τελείωσε ο αγώνας, έκανα κανα δυο προπάθειες να ανοίξω κουβέντα από ευγένεια, αλλά ο άρχοντας άρχισε να χασμουριέται. Άσε που τιναζόταν σαν να τον χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα κάθε φορά που περνούσαν οι ΠΑΟΚτσήδες κορνάροντας απ' έξω. Αρχίζω κι εγώ να βράζω, είναι γνωστό τοις πάσι άλλωστε το Μεσογειακό μου ταμπεραμέντο και το ότι πολλή πολλή υπομονή δεν έχω με τους γελοίους. Σκέφτομαι “ρε γ@μώτο, άντε πάμε σπίτι για ύπνο, φόλα μας βγήκε” και κάνω νόημα στην κοπελίτσα να πληρώσουμε. Έρχεται το κοριτσάκι με το υπέροχο χαμόγελο, αρχίζει να ψάχνεται ο αναίσχυντος ματζίρης. “Τώρα θα σε στρώσω ρε άθλιε τσιγκούνη” σκέφτομαι, και πετάω πάνω στο τραπέζι 20€. Ε, αντί να πει κάτι, τα πήρε!!!!! Μα έλεος!!! Βγήκες πρώτο ραντεβού με γυναίκα και δεν προσβλήθηκες που πλήρωσε;;;; Τελικά μόνο στο όνομα βλέπεις π@π@ρι, μικρέ μου Άρη, μικρέ μου Άρη... Κι άσε με εμένα να κοιτάω το φεγγάρι!!!

Βγαίνοντας από το μαγαζί, γυρνέι, με κοιτάει ξινισμένα και ανόρεχτα, και με ρωτάει “Θέλεις να σε πάω σπίτι;” Σάλτα και πνίξου μάστορα, που θα σου έχω και υποχρέωση, είπα ξερά καληνύχτα και χωρίς καν να μπω στον κόπο να απαντήσω πήρα ταξί και έφυγα. Μόλις έφτασα σπίτι, χτυπάει μήνυμα στο κινητό από τον π@π@ρη... “Πέρασα πολύ ωραία, να το επαναλάβουμε”

ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

Όχι στο επόμενο φεγγάρι, ούτε στον επόμενο κομήτη του Χάλει μικρέ π@π@ρη! Εσύ δεν χρειάζεσαι Ηώ, αλλά μια μπάλα με τρύπα και μια σύνδεση NOVA. Καλύτερα να κάνω τα προφυλακτικά νερομπόμπες και να μπουγελώνω τον κόσμο από τον τέταρτο, μπας και δροσιστεί!!!!!