φαντάσματα- το φάντασμα μαλάκας

Ο Μάρτιος μας έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ, να βγω από την χειμερία μου νάρκη επιτέλους η αρκούδα. Τί κάνεις αγαπητέ μου αναγνώστη, καιρό έχουμε να τα πούμε. Εγώ μια χαρά είμαι, από υγεία θα έσφυζα αν δεν είχα ένα θεματάκι με το χέρι μου που μάλλον δεν την παλεύει νευρολογικά τελευταία και μου σπάει τα νεύρα κάθε φορά που κάθομαι μπροστά σε ένα πληκτρολόγιο, ήτοι καμιά δεκαριά ώρες κάθε μέρα. Το αυτό επιθυμώ και δι υμάς, όχι το χέρι με άποψη, το να σφύζεις από υγεία εννοώ, να με διαβάζεις να γελάς με την γκρίνια μου.

Το λοιπόν, έτσι, για να με καλοσωρίσω πίσω, θα ασχοληθώ με τα βρακιά των πρώην. Μεγάλο κεφάλαιο οι πρώην στην ζωή του κόσμου, όλοι έχουμε κι από ένα φάντασμα στην ντουλάπα μας που βαυκαλιζόμαστε να νομίζουμε ότι εκτιμούμε και συμπαθούμε και τον θυμόμαστε με τρυφερότητα και όλα αυτά τα γλυκανάλατα σορόπια που αυτοσερβιριζόμαστε σαν απεριτίφ κάθε φορά που έξω βρέχει και κάνει κρύο, ο νυν ροχαλίζει σαν τον Σπίθα του Γιώργου Θαλάσση κι εμείς καθόμαστε και λυπόμαστε εμαυτόν και αναρωτιόμαστε όλα τα βαριά φιλοσοφικά, πού πάω, πού είμαι, εγώ γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα και τα τοιαύτα, σκάσε και κοιμήσου ηλίθια, έχεις αγώνα αύριο και αν ο πρώην ήταν εδώ όχι μόνο θα ροχάλιζε, αλλά θα τραβούσε και την κουβέρτα!

Εγώ είχα δύο τέτοια φαντάσματα στην ντουλάπα μου. Τον πρώτο μου έρωτα τον Γιώργο και τον τελευταίο τον Στέλιο. Πολύ καλά γομάρια και τα δύο, ζωή να 'χουνε, τέτοιους Κάφρους που πάω και ερωτεύομαι τί περίμενες να έχω. Τους θυμόμουν και τους δύο με πολύ μεγάλη τρυφερότητα και κατά καιρούς αναρωτιόμουν τί να κάνουν, πού να βρίσκονται και αν περνάνε καλά. Μάλιστα είχα προσπαθήσει να επικοινωνήσω πριν από λίγα χρόνια, έτσι, για το γαμώτο που λένε, να μάθω νέα τους. Βεβαίως η προσπάθεια έπεσε στο κενό γιατί σιγά μην καταφέρεις να βρεις χριστιανό που ήξερες πριν από 853 χρόνια, μετακόμισαν, άλλαξαν και κινητό και τρέχα γύρευε. Δεν το πολυπάλεψα κιόλας, έμεινα με την τρυφερότητα (και την απορία) αμανάτι.

Έλα όμως που η ζωή είναι μεγάλη πόρνη και την βρίσκει με το να σου καταρίπτει τους μύθους. Δεν μπορεί, μετοχές σε φαρμακευτική έχει η τσούλα και θέλει να μας ρίξει όλους στα ψυχοφάρμακα. Διότι πώς αλλιώς εξηγείς εσύ το γεγονός ότι πάντα ΜΑ ΠΑΝΤΑ κάνει ένα κλικ και σου ανατρέπει τις ισορροπίες; Τί έχεις Ηώ μου για να παρηγοριέσαι όταν πήζεις; Φαντάσματα; Παρ' τα να 'χεις μωρή ολοζώντανα μπροστά σου να σου γίνει η ανάμνηση κώλος, μπας και ξεραθείς κανα βροχερό βράδυ, που τα 'χεις κάνει όλα σούπερ τέλεια και ουάου στις αναμνήσεις σου!

Το ένα το φάντασμα μου το έστειλε πέρυσι τέτοια εποχή, μια μέρα που έψαχνα να βρω καινούριο fax. Μηχάνημα εννοώ. Είχε χαλάσει αυτό που είχα και μιας και έχω ανισόρροπους πελάτες που αγνοούν τα e-mail, έπρεπε να το αντικαταστήσω. Μπαίνω στο ιντερνέτι, βλέπω από εδώ μερικά, βλέπω από εκεί, είδα ένα που μου άρεσε. Αμ έπος αμ έργον λοιπόν, ροβολάω προς το κατάστημα να το πάρω να φύγω. Εκεί που έψαχνα τα μηχανήματα, έρχεται μια αντιπαθητικιά με καρτελάκι στο αριστερό βυζί, δήθεν να με εξυπηρετήσει, στην ουσία να μου τα πρήξει. Επειδή δεν ήξερε την τύφλα της φώναξε επικουρική βοήθεια έναν άλλο με καρτελάκι να της τα κάνει λιανά (γιατί εγώ τα ήξερα). Και τσάααααακ, να σου μπροστά μου ο Γιωργάκης. Όπα! Πωλητής στην υπεραγορά ηλεκτρικών ο Γιωργάκης, που εγώ τον θυμόμανε να έχει φύγει για μεταπτυχιακό στα εξωτερικά προ αμνημονεύτων και είχε μια αλαζονεία από εδώ μέχρι απέναντι; Κοίτα να δεις τελικά πώς γίνονται οι δήμαρχοι κλητήρες...

Τον βλέπω τον Γιωργάκη, με βλέπει κι αυτός και ήταν πραγματικά σαν να ξύπνησαν τα ζόμπι και να χόρευαν τριγύρω πεντοζάλη. Και ακολουθεί ο εξής διάλογος:

-Γιωργάκη! Τί κάνεις ρε παιδί, πώς είσαι, άσε το fax τώρα, αυτό θα πάρω και δεν καταλαβαίνω γιατί μου ζαλίζει τόση ώρα τις ωοθήκες η συνάδελφος.

(υπότιτλοι: Είμαι μέσα στην τρελή χαρά που σε βλέπω)

-Γειά (παγωμένο)

(υπότιτλοι: γαμώ την δουλειά μου γαμώ, εδώ βρήκες να 'ρθεις να πάρεις το κωλοφαξ; τώρα πρέπει να σου μιλήσω)

-Βρε Γιωργάκη, εγώ είμαι, η Ηώς!

(υπότιτλοι: κάνε καμιά πλάκα να μου πεις ότι δεν με θυμάσαι, να πάθω το πλαγιομετωπικό ΤΩΡΑ!)

-Όχι, εννοείται ότι σε αναγνώρισα, απλά δεν θα ήθελα να δώσω δικαίωμα....

(υπότιτλοι: χέστηκα αν ζεις ή πέθανες)

-Τί δικαίωμα ρε Γιωργάκη, πλάκα με κάνεις, εγώ ένα fax ήρθα να πάρω, όχι να σου κάνω ερωτική εξομολόγηση.

(υπότιτλοι: χέσε μας ρε άνθρωπε, δεν γυρίζει ο πλανήτης μου γύρω σου)

-Ε, να, όλα μου έχουν πάει καλά στην ζωή, έβγαζα πάρα πολλά λεφτά, ασχολιόμουν με τα εικαστικά, όπως ήθελα από παιδί, αλλά από τότε που παντρεύτηκα και έκανα μωράκι, ήρθα εδώ να δουλεύω 4ωρος με 360€ τον μήνα από επιλογή, για να έχει το παιδί καθαρό οξυγόνο.

(υπότιτλοι: οκ, μετά από παρατεταμένη ανεργία στον τομέα που ήθελα γκάστρωσα την γκόμενα και αναγκάστηκα να έρθω εδώ)

-Ναι ρε Γιώργο, μια χαρά είμαι κι ας μην ρώτησες, τί να σου πω, χαίρομαι για 'σένα, πάρε την κάρτα μου και επικοινώνησε άμα χρειαστείς τίποτα.

(υπότιτλοι: σιγά ρε τρισμέγιστε, κόψε κάτι, είπαμε να πούμε μαλακίες αλλά το ξεχείλωσες. Αφού μιλάς λες και είδες τον χειρότερο εχθρό σου ρε καραγκιόζη, κάτσε να σου πουλήσω λίγη μούρη να στρώσεις χαρακτήρα)

-Χμμμ, δικηγόρος έ; Μπα, δεν θα σε χρειαστώ, άσε που είναι χάλια η κάρτα, έχω δει και καλύτερες

(υπότιτλοι: ο big brother, ήτοι σύζυγος, έχει βάλει κοριούς παντού κι επιπλέον μου την δίνει που εσύ δεν κατέληξες να κάνεις άσχετα πράγματα)

-?!?!?!?!?!?!?!?

(υπότιτλοι: τί είπε το άτομο ρε παιδιά?????)

Πάει το ένα το φάντασμα, το πέταξα από το μπαλκόνι της κολλητής 15' μετά, που πήγα να πιω έναν καφέ να συνέλθω από το σοκ. Μα είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που έχει να σε δει πάνω από 10 χρόνια να προσπαθεί να σε υποτιμήσει για να αισθανθεί καλά; Είναι δυνατόν να μην χαρεί έστω και λίγο που είδε ένα κομμάτι από το παρελθόν του; Τί διάολο, τόσο χάλια πέρασε εκείνο τον χρόνο που κοιμόταν- ξυπνούσε με το τηλέφωνό μου αγκαλιά; Άβυσσος η ψυχή του μαλάκα, σπατάλη και η τρυφερότητα- απεριτίφ που λέγαμε στην αρχή, πιάσε ρε φιλενάδα την τεκίλα από την κατάψυξη να χτυπήσουμε ένα σφηνάκι στην υγειά του μακαρίτη, να ζήσουμε να (μην) τον θυμόμαστε.

To be continued....

Jingle bells σε 9/8

Μιας και δεν έχουμε Πάσχα (για να μιλήσω για την νεκρανάσταση του Λαζάρου), αλλά Χριστούγεννα, μετά τα χρόνια πολλά και τις συνήθεις ευχές για καλά Χριστούγεννα, καλή Χρονιά, Χρόνια πολλά και πολλά άλλα ειθιστέα κλισέ, θα σου μιλήσω για το βράδυ των Χριστουγέννων. Μην φρικάρεις αγαπητέ μου αναγνώστη, δεν μιλάω για την βιβλική εκδοχή της εορτής, αλλά για αυτή που έζησα εγώ την περασμένη Κυριακή, όταν αποφάσισα να ενδώσω στους συγκαλυμμένους εκβιασμούς των παιδικών μου φίλων και να βγω έξω τέτοια μέρα.

Φέτος αποφάσισα να περάσω τις γιορτές στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, μαζί με την οικογένειά μου και τους παιδικούς μου φίλους. Τι ωραίο που ακούγεται αυτό, έ? Βασικά κάθε χρόνο το ίδιο κάνω, αλλά όταν το λέω με τέτοιο υφάκι εκπέμπει μια αθωότητα και μια γλυκύτητα που απαλύνει την φυσική μου ξινίλα και την κακιασμένη μούρη μου. Ένα άλλο βασικό σημείο της διήγησής μου είναι ότι ο παιδικός μου φίλος ο Αναστάσης έχει γενέθλια στις 25 Δεκεμβρίου. Είναι ΤΕΤΟΙΟ κωλόπαιδο, που κοιλοπονούσε την μάνα του Χριστουγεννιάτικα. Γεννήθηκε για να την βασανίζει ένα πράγμα ο αχαΐρευτος, ξεκινώντας από την στιγμή που ήρθε στον κόσμο. Ούτε ρεβεγιόν δεν την άφησε να κάνει την γυναίκα…

Το λοιπόν, όταν με πήρε πριν από κανα δεκαπενθήμερο ο Αναστάσης τηλέφωνο για να ρωτήσει πότε θα αριβάρω στο χωριό να τον γλυτώσω από την ανία του πριν αρχίσει να παίζει μαζί της ρώσικη ρουλέτα, με ενημέρωσε ότι φέτος για τα γενέθλιά του έχει κλείσει μαζί με το Χριστινάκι, που γιορτάζει,  τραπέζι στα μπουζούκια, οπότε να κόψω τον λαιμό μου και να πάρω μαζί μου κανα ξώβυζο, μην τον ντροπιάσω σε όλη την επαρχία μέρες που είναι πηγαίνοντας σαν καθολική καλόγρια. Φυσικά γνωρίζει την αντιπάθειά μου για αυτού του είδους το entertainment, αλλά χέστηκε, αφού αποφάσισε μπουζούκια, έπρεπε να πάω, αλλιώς δεν θα με παίξουν εικοσιμία την παραμονή Πρωτοχρονιάς, με αποτέλεσμα να μην βγάλω μηνιάτικο για τον Γενάρη! Αντιλαμβάνεσαι ότι η απειλή ήταν σοβαρή, οπότε ή έπρεπε ή να ενδώσω ή να πέσω από τον δεύτερο με τέτοιο τρόπο ώστε να σπάσω και τα δυο μου πόδια, ώστε να μην μπορεί να κουβαλήσει κανείς τους τόνους γύψου που θα κουβαλούσα πάνω μου. Το πρώτο ήταν πιο εύκολο, οπότε έβαλα το ξώβυζο σε μια λεκανίτσα με λίγο μαλακτικό, να μην βρωμάει ναφθαλίνη.

Αμέσως επόμενο γεγονός στην χρονική ακολουθία είναι ότι χώρισε η Ελίνα. Άσχετο, αλλά μιας και την ξεφορτώθηκε ο  γυμνοσάλιαγκας που ήθελε να παντρευτεί, πράγμα που αποτελεί και την μόνη ίσως σωστή απόφαση που πήρε μέσα σε μισό αιώνα ζωής, έπρεπε να ξεσκάσει λίγο η κοπέλα. Τουτέστιν, θα ερχόταν κι αυτή στο πατρικό μου για 15 μέρες. Και, φυσικά, έπρεπε να πάρω το αυτοκίνητο για να ανηφορίσω Μακεδονία, να ταξιδέψει και με μια σχετική άνεση. Ακόμη φυσικότερα, θα ερχόταν μαζί μου όπου πήγαινα, καθότι φιλοξενούμενη.  Για να το καλυτερέψουμε κιόλας, αποφασίσαμε να ανέβουμε την Πέμπτη, 22 του μήνα, διότι μόνη η ταλαιπωρία να ακούσω όλες τις λεπτομέρειες του χωρισμού του αιώνα επί 6 ώρες οδήγησης, δεν ήταν αρκετή. ΕΠΡΕΠΕ να διαλέξουμε και μια μέρα που θα χιόνιζε, έτσι, για να μπούμε στο πνεύμα των Χριστουγέννων!

Μετά από 3 ατελείωτα μερόνυχτα κλάψας ήρθε το βράδυ της Κυριακής. Από το απόγευμα το Ελινάκι ετοιμαζόταν, μιας και είχε να βγει από το σπίτι πάνω από εξάμηνο. Από τον ενθουσιασμό της σταμάτησε την κλάψα, πράγμα καλό, αλλά έκανε το λάθος να με πρήξει κι εμένα από τις 6 το απόγευμα να σηκωθώ και να ετοιμαστώ, πράγμα που με τσάτισε μεν, μου βγήκε σε καλό δε, μιας και είδα ότι με το φαί που έριξα η γελάδα μέσα σε τρείς μέρες παραξεχείλιζα από το ξώβυζο κι έπρεπε να τρέχω να ανοίξω ένα άλλο φόρεμα. Στις κοπτοραπτούδες έτρεχα Χριστουγεννιάτικα.

Βάζω το ανοιγμένο φόρεμα κάποια στιγμή, βάζω και το απαραίτητο γουναρικό, τις κίτρινες τις γόβες τις λουστρίν, και… VOILA! Ήμουν έτοιμη για επαρχιακή μπουζουκλερί. Τώρα γιατί κατουρήθηκε πάνω του ο Αναστάσης από τα γέλια με το που με είδε, δεν κατάλαβα. Anyway, σκάμε μύτη οι σταχτοπούτες στις 12 ακριβώς, βρίσκουμε και την υπόλοιπη παρέα εκεί, αραδιαζόμαστε σαν τα πεπόνια τον Αύγουστο στον πάγκο του μανάβη και περιμένουμε να αρχίσει το πρόγραμμα. Και τσάααααακ, παθαίνω το πρώτο εγκεφαλικό. Στην μέση της πίστας διαφημίζουν σαν δεύτερο όνομα του μαγαζιού ΕΜΕΝΑ! What the fuck??? Τελικά με ενημέρωσαν ότι πρόκειται για μια τεταρτοπεμπτοδέκατηόγδοη ξαδέλφη με το ίδιο ονοματεπώνυμο, την οποία ουδέποτε είχα ξαναδεί στην ζωή μου, να ‘ναι καλά βέβαια το κορίτσι, χάλια η φωνή αλλά δεν έχει σημασία, σάμπως κι εγώ που το έχω καλύτερη είμαι;

Ε, μετά μπήκαμε στην ζώνη του λυκόφωτος. Δεν μας φτάναν τα γαβγάδικα μέσα στο αυτί, παθιάστηκε και το Ελινάκι κι άρχισε να ζει το προσωπικό της δράμα μέσα από τα άσματα που αλυχτούσαν τα σκυλιά της πίστας. Όποτε έπαιζε κάτι σε κεφάτο, μέχρι και ψιλοφεμινιστικό, του τύπου «περνώ και μόνη μου καλά, τα καταφέρνω μια χαρά», καλά ήμαστα, κουνούσε το κορμί της το φιδίσιο και λάλαγε έξω φωνή. Με το που έπεφταν τα 9/8 του ζεϊμπέκικου βούρκωνε το μάτι ωσάν της αγελάδας που της πήραν το μοσχάρι από το μαστάρι πάνω που πρωτογέννησε και βουρκωμένα μου τραγούδαγε στο αυτί τα άπαντα του καψουροτράγουδου. Κι έχουμε ΠΟΛΛΑ καψουροτράγουδα μάνα μου στο Ελλάντα. Όλα τα σκυλιά κλαψοαποτέτοια είναι. Όλα για μια γκόμενα/-ο κλαίνε.

Εν τω μεταξύ, όσο εγώ ζούσα το προσωπικό μου δράμα κι έπινα για να ξεχάσω, όλοι οι άλλοι διασκέδαζαν διότι ο Αποστόλης, το αμόρε της Χριστίνας ήπιε μαζί μου τον μισό Βόσπορο, με αποτέλεσμα να του φύγει η εγγενής ξινίλα και κακία που κουβαλάει από τότε που ξετσουτσούνισε, δηλαδή πριν από καμιά 5ετία και άρχισε να χορεύει τσιφτετέλι τούρκικο, σινανάι γιάβρουμ σινανάι. Όχι τίποτα άλλο, αλλά με την κλάψα έχασα και το θέαμα της 10ετίας την καταδίκη μου! Δεν βαριέσαι, το σκίσαμε που το σκίσαμε, τουλάχιστον την βγάλαμε τσάμπα, να ‘ναι καλά τα παιδιά, και του χρόνου γεροί και με υγεία!!!!

11/11/11

Αχχχχχχ.....

Έχουμε μήνες να τα πούμε αγαπητέ μου αναγνώστη, το ξέρω, και συνέβησαν πολλά αυτό το καλοκαίρι- φθινόπωρο- οκ, έχω καιρό να γράψω. Πρώτα απ' όλα αποχαιρέτησα έναν πολύ καλό φίλο που έφυγε για κάμποσα χρόνια σε άλλη ήπειρο. Έγιναν γάμοι, βαφτίσια, μοιχείες και μπουρδουκλώματα και κατάφερα για άλλη μία φορά όχι μόνο να με ανακατέψουν σε όλες τις πιθανές και απίθανες ετοιμασίες αλλά και σε όλους τους καυγάδες, τα ψέματα και τα παραμύθια που ξεφούρνιζαν όλοι σε όλους αδιάντροπα. Όχι τίποτα άλλο αλλά ΠΑΛΙ δεν ήμουν εγώ αυτή που κεράτωνε ή κερατωνόταν... τσάμπα καυγάς ένα πράγμα, κι από πάπλωμα ούτε μυρωδιά! Επίσης με έχουν φάει τα πηγαινέλα στην μαμά Σαλονίκη. Σιχάθηκα την Εθνική ένα πράγμα, έπιασα φιλίες με όλες τις κοπέλες στα διόδια και όλους τους ελεγκτές εισιτηρίων του ΟΣΕ.

Γραφείο πάνω, δουλειά κάτω, ανακατώματα και απολύσεις, προετοιμάζω και το έδαφος για νέο δικό μου γραφείο, ε, δεν θέλει και πολύ, με πήρε από κάτω και αρρώστησα η γυναίκα. Ο λαιμός μου γέμισε χαλίκια, η φωνή μου βάρυνε έναν τόνο και η μύτη μου τρέχει σαν την βρύση του μπάνιου που δεν πρόκειται να φτιάξω ποτέ. Κι αυτό είναι που μου την δίνει πιο πολύ, η μύτη! Πρώτα απ' όλα δεν υπάρχει διακριτικός τρόπος ούτε για να την ρουφήξεις ούτε για να την φυσήξεις. Σε κάθε περίπτωση φαίνεσαι σαν μπάρμπας με τραγιάσκα. Πόσω μάλλον όταν η καταρροή έχει φτάσει στο δικό μου σημείο, όπου φαίνομαι σαν μπάρμπας με τραγιάσκα που προσπαθεί να κερδίσει στον διαγωνισμό για την ροχάλα με την μεγαλύτερη πυκνότητα. Επιπρόσθετα η μύτη μου είναι κατακόκκινη και έχει ερεθιστεί τόσο από τα Ζεβασόφτ, που όταν με πιάνουν μαζοχιστικές τάσεις ακουμπάω το σημείο κάτω από τα ρουθούνια με το μικρό μου νυχάκι και τιμωρούμαι για όλες μου τις αμαρτίες σε σύνολο και μάλιστα με τόκο.

Την περασμένη εβδομάδα που έπινα καφέ στο Σύνταγμα μαζί με τα περιστέρια και κοιτούσα την Βουλή συνειδητοποίησα ότι τώρα τελευταία Λιακοπουλίζω, γιατί για κάποιον ανεξήγητο λόγο μου καρφώθηκε στο μυαλό ότι έρχεται σε λίγες μέρες η 11/11/11. Ωραία ημερομηνία! Ασοημερομηνία. Γύρισα σπίτι, το πάτησα στον γκούγκλι και ξαναπείστηκα ότι ο κόσμος είναι χαζός από το πλήθος των πληροφοριών που βρήκα. Για παράδειγμα:

Πάρτε τα δύο τελευταία ψηφία του έτους κατά το οποίο γεννηθήκατε - Τώρα προσθέστε την ηλικία που έχετε φέτος, και το αποτέλεσμα θα είναι 111 για όλους! Πχ η Μαρία γεννήθηκε το 1979 και 79 + 32 = 111 καλό, ε !!! Αυτό είναι το έτος των χρημάτων!
Φέτος τον Οκτώβριο θα έχουμε 5 Κυριακές, 5 Δευτέρες και 5 Σάββατα. Αυτό συμβαίνει μόνο κάθε 823 χρόνια !!!!! Αυτά τα συγκεκριμένα έτη είναι γνωστά ως «Moneybags» ("σακούλες λεφτά")

ΜΠΟΥΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

Το άκουσες αγαπητέ μου αναγνώστη;;;; Moneybags! Τί παγκόσμια οικονομική κρίση και άλλα κουζινικά μου λες; Τα άστρα και τα ζώδια το λένε σαφώς! Φέτος θα χεστούμε στο τάληρο! Ε, ρε, τί άλλο θα ακούσουμε... γι' αυτό μας έλεγε ο Τζέφρι πριν από κάμποσο καιρό ότι “λεφτά υπάρχουν”; Είχε τσεκάρει το ημερολόγιο;

Κι άντε, αυτό είναι και λίγο αισιόδοξο, όλα τα υπόλοιπα μιλάνε για την καταστροφή του κόσμου, πράγμα που με φέρνει στην τρέχουσα πολιτική κατάσταση. Βρε λες; Τελικά ίσως ο Μπένι να είναι ο Αντίχριστος και να περιμένει την 11/11/11 για να αναρριχηθεί στον αντιθρόνο του. Αυτό ναι, είναι μια θεωρία που θα μπορούσα να την πιστέψω κι εγώ. Ούτως ή άλλως σήμερα- αύριο ο Τζέφρι θα την κάνει με ελαφρά αφού μας έχωσε ακόμα πιο βαθιά μέσα στα σκατά και θα μας αφήσει να σαπίσουμε μόνοι μας. Ποιός είναι καταλληλότερος από τον Μπένι για να γίνει χαλίφης στην θέση του χαλίφη;

Γιατί οι γυναίκες αργούν πάντα στα ραντεβού;

Απαπαπαπα, ούτε ραντεβού δεν μπορείς να βγεις την σήμερον ημέρα! Θες μια μέρα προετοιμασίας. Ας πούμε ότι έχεις ένα ραντεβού στις 10, και χρειάζεσαι περίπου μισή ώρα να πας εκεί. Πρέπει να ξεκινήσεις από τις 7 το απόγευμα, Τί, όχι???? Καλά. Εγώ είχα ένα την περασμένη βδομάδα και πάλι άργησα.  

Φεύγω από την δουλειά κατά τις 19.15, κάνω την υποχρεωτική μου στάση στην είσοδο να κάνω ένα τσιγάρο και να πω 2 κουβέντες με την κοπέλα της security (μην με κράξετε, δεν θυμάμαι αν σας έχω πει την άποψή μου για τους σεκιουριτάδες αλλά η κοπέλα είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα), είχε και λίγη κίνηση, με τούτα και μ' εκείνα φτάνω σπίτι στις 20.15.

Και αρχίζει το τρέξιμο. Θερμοσίφωνας, να βρω ρούχα μέχρι να ζεσταθεί το νερό, λούσιμο (χάλια ήταν το μαλλί), ντουζάκι, χτένισμα, ντύσιμο, βάψιμο, άσε με δεν προλαβαίνω να φάω τώρα, ούτε πεντικιούρ προλαβαίνω να φτιάξω και είναι άκυρο το χρώμα στο νύχι, ούτε να φρεσκάρω αποτρίχωση στο πόδι, χέσε με, θα βάλω άλλο φόρεμα, μακρύ, να μην φαίνεται ούτε το ένα ούτε το άλλο και καθάρισα, ξαναχώσου στην ντουλάπα να δεις τί διάολο σου χωράει σε μάξι, άλλαξε λίγο το μακιγιάζ ηλίθια, έβαλες πιο έντονο χρώμα φουστάνι και θέλει κάτι πιο παλ, είσαι σαν μπουζουκτσού στην Εθνική, χτυπάει το κινητό, σήκωσέ το, όχι μην το σηκώνεις, πελάτης είναι, μην πατήσεις και απόρριψη, πες μετά ότι δεν το άκουσες, σκάσε αναθεματισμένο με έπρηξες, κλείσε μπαλκονόπορτες, κλείσε φώτα, κλείσε μάτια, πάρε τσάντα, βρες κλειδιά μην τα ξεχάσεις και κλειστείς απέξω βραδιάτικα, κάλεσε ασανσέρ, κλείδωσε, κατέβα κάτω, πού στο διάολο πάρκαρα, α ναι εκεί, δεν το πήρε κανείς, άνοιξε, μπες μέσα..... Ουφ, όαση. Ανάβω τσιγάρο. Κρίμα που δεν σκέφτηκα να κάνω κι έναν καφέ να πάρω μαζί μου, τώρα που το σκέφτομαι δεν ήπια καφέ σήμερα το απόγευμα. Αλήθεια, τί ώρα είναι; Χμμμ, 21.15, άργησα πάλι....

Κάνε τώρα την διαδρομή Αγία Παρασκευή- Καβούρι σε 40' λεπτά να είσαι στην ώρα σου.... Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις; Και μετά με ρωτάς γιατί ήρθα αγχωμένη αγάπη μου....

ΑΙΣΧΟΣ!

Απλά αίσχος. Έχει καταλυθεί κάθε έννοια Δημοκρατίας. Πλέον οι Έλληνες πολίτες ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΕ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ (και σε συναθροίσεις άνω των 3 ατόμων άραγε?). Κάθε παραβάτης θα αντιμετωπίζεται από τα ΜΑΤ σαν κουκουλοφόρος με μολότωφ ανά χείρας.
Θα επανέλθω αργότερα με κείμενο, προς το παρόν θαυμάζω το έργο σας Κύριε Παπουτσή. Καμαρώστε το!