ΑΠΟ ΔΡΑΣΕΙΣ

Επειδή οι περισσότεροι με θεωρείτε ένα κακιασμένο πλάσμα που λέει μόνο όλα τα στραβά και τα ανάποδα, κι επειδή τώρα τελευταία η ζωή μου κυλά σε ανησυχητικά ομαλό ρυθμό και δεν μου έρχεται τίποτα για να κράξω κατά την προσφιλή μου συνήθεια, αποφάσισα να διαφημίσω τα δύο καλύτερα πράγματα που είδα και άκουσα τον τελευταίο καιρό. Αλλά ως γνήσια ανάποδη (δεν μπορεί, με τον κώλο πρέπει να γεννήθηκα, ούτε καν με τα πόδια- να θυμηθώ να ρωτήσω τον γιατρό που με ξεγέννησε) θα ξεκινήσω αντίστροφα από τον φυσιολογικό κόσμο. Δηλαδή θα πω πρώτα αυτό που άκουσα και μετά αυτό που είδα :))

ΑΚΟΥΣΑ την Δευτέρα σε ένα καφεδάκι που πήγα με το σύνηθες γυναικομάνι (ευτυχώς είμασταν εμείς κι εμείς χωρίς τις άσχετες) τις φίλες Ελίνα και Φανή των οποίων την άποψη σέβομαι αρκετά να εκθειάζουν ένα μικρό αρχοντικό λίγο έξω από την πανέμορφη πόλη της Καστοριάς. Τα κορίτσια πιέστηκαν λίγο τον τελευταίο καιρό με τους δεσμούς τους (λόγω ρουτίνας κατά την γνώμη μου) και αποφάσισαν να δράσουν όπως τις συμβούλευα, τουτέστιν να πάρουν τα έτερα ημίσεα από το χεράκι και να αποδράσουν για ένα Σαββατοκύριακο.

Με τούτα και με εκείνα κατέληξαν στην Καστοριά. Πολύ καλή επιλογή, έβαλα κι εγώ το χεράκι μου μπορώ να πω, όσοι δεν έχετε πάει να το κανονίσετε πάραυτα. Αν και έχω χρόνια να επισκεφθώ την συγκεκριμένη πόλη και πήγαινα κυρίως καλοκαίρι στο πασίγνωστο river party του Νεστορίου (σιγά που θα έλειπα ο Μάρτης από την Σαρακοστή), η μαγεία της έχει εντυπωθεί για πάντα στο μυαλό μου σε μια χειμωνιάτικη εικόνα, όπου η ομίχλη αργοσάλευε πάνω στην λίμνη. I love χειμερινή Καστοριά, με τα πλακόστρωτα στενάκια της να γυαλίζουν από την υγρασία και τον περίπατο στη λίμνη πριν αράξεις δίπλα σε κανα τζάκι για να ζεσταθείς με καυτή σοκολάτα και καλή παρέα.

Όποτε κανονίζουμε όμως αποδράσεις με τα κορίτσια έχουμε ένα πρόβλημα. Τον Παύλο, δεσμό της Φανής, που το μουλωχτό σεξ δεν το γνωρίζει ούτε ως λήμμα. Καλό παιδί ο Παυλάκης αλλά όταν συνευρίσκεται με την Φανούλα το μαθαίνει όλο το οικοδομικό τετράγωνο. Οπότε ψάχνουμε για πιο... απομονωμένα καταλύμματα, διότι καλά εμείς, φίλος μας είναι, ο υπόλοιπος κόσμος όμως δεν χρωστάει τίποτα να ακούει τις αγριοφωνάρες του. Έτσι ανακαλύψαμε ένα μικρό αρχοντικό που βρίσκεται μόλις 20 λεπτά από το κέντρο της Καστοριάς και ενοικιάζεται σε ενδιαφερόμενους.

Ο συγκεκριμένος ξενώνας μπορεί να φιλοξενήσει έως 3 ζευγάρια (+ κανα 2 μπακούρια σαν εμένα στους καναπέδες). Και είναι ΠΑΝΕΜΟΡΦΟΣ. Τουλάχιστον έτσι παραληρούσαν οι φιλενάδες επί μία ώρα προχθες. Επίσης είναι πάμφθηνος. Τα παιδιά πλήρωσαν 300€ για 2 διανυκτερεύσεις όλοι μαζί (πήγαν Παρασκευή απόγευμα μετά την δουλειά κι επέστρεψαν απόγευμα Κυριακής- φουλ τριήμερο!). Τουτέστιν αναλογεί 37,5€ το κεφάλι την μέρα!!!!!!!!! Κόντεψε να μου φύγει το φλιτζάνι όταν το άκουσα πριν λίγο καιρό. Ούτε 40€ το άτομο και μάλιστα σε αρχοντικό όπου μπορεί μια παρέα να κάνει το ατελείωτο χαβαλέ, όταν στα επαρχιακά απρόσωπα ξενοδοχεία της πλάκας σκας κανα 50άρικο και το βλέπεις και σε πιάνει αηδία, όπως το πρόσφατο παράδειγμα στην Κοζάνη που πήγα αρχές του μήνα; Ε, ούτε στον παπά δεν τα λένε αυτά, μην τυχόν και πάρει την παπαδιά και γίνει του ρασοτραβήγματος για το ποιό Σ/Κ βολεύει τον καθένα.

Όλα όσα άκουσα από τις εκστασιασμένες φιλενάδες ήταν θετικά, δεν μπορώ να πω ούτε μια κακή κουβέντα και κοντέυω να σκάσω. Πρώτον γιατί είμαι κακιασμένη και δεύτερον που δεν πήγα κι εγώ την μοίρα μου την ντροπαλή! Και άντε, πες η Φανή πέρασε καλά, είναι και άνθρωπος με καλή διάθεση. H Ελίνα θα μου έλεγε αν έβλεπε κάτι άσχημο, κι αυτή είναι πιο βάρβαρη και ιδιότροπη κι από εμένα στο κράξιμο. Τίποτα, τίποτα, απλά το μέρος είναι ιδανικό. Για του λόγου το αληθές έχω παραθέσει και φωτό που μου δώσανε οι κλώσσες. Πάντως στοιχεία επικοινωνίας κράτησα στην ατζέντα μου, όποιος ενδιαφέρεται ας μου στείλει ένα e- mail και θα του τα δώσω, μην μας λένε και οι κακοί ότι κάνουμε διαφήμιση.

Που κάνω. Γιατί μπορεί να στηλιτεύω ό,τι θεωρώ απαράδεκτο αλλά και το καλό πρέπει να λέγεται και μάλιστα να επαινείται. Κι ένα από τα πολύ καλά που είδα τελευταία είναι το blog του aougarou. Δεν υπάρχει. Αυτός ο τύπος απλώς δεν υπάρχει. Τον παρακολουθώ εδώ και λίγο καιρό και αξίζει να του ρίξετε μια ματιά. ΠΡΟΣΟΧΗ! Αντεδείκνυται η είσοδος σε άτομα που δεν διαθέτουν χιούμορ. Απλά δεν θα το καταλάβουν το παλικάρι. Την πρώτη φορά που μπήκα πέθανα στα γέλια. Την δεύτερη μου έφυγε το τσάι από την μύτη, την τρίτη σχεδόν κατουρήθηκα πάνω μου. Μετά κόλλησα φανατικά. Μόνο αυτό λέω. Στην αρχή σκέφτηκα να κάνω μια αναδημοσίευση εκείνου του υπέροχου "41 πράγματα που μπορείς να κάνεις όταν βουλιάζει το πλοίο", αλλά μετά το μετάνοιωσα και είπα να σας στείλω απευθείας στην πηγή, όσους έχετε τον χρόνο και την διάθεση.

Αυτάααααα τα ολίγα....... Θα υποσχόμουν ότι δεν θα εξαφανιστώ πάλι, αλλά μάλλον δεν θα κρατήσω την υπόσχεση, οπότε δεν την δίνω. Άσε που είπαμε, δεν συμβαίνει και τίποτα συνταρακτικό τελευταία... Χμμμ, την άλλη βδομάδα πρέπει να βάψω μαλλί, λές να πετύχει αυτή τη φορά;;; :-))

Εγώ δεν πάω μέγαρο

Χθες το βράδυ είπα να την δω λίγο κουλτούρα και να αφήσω τα καταγώγια που πηγαίνω συνήθως για να πάω σε κανένα πολιτισμένο μέρος. Έβαλα λοιπόν τα καλά μου, πήρα παραμάσχαλα την μαμά μου (γιατί όλοι οι άλλοι αρνήθηκαν) και πήγα Μέγαρο. Πώς έλεγε η Ρίτα εγώ δεν πάω, δεν πάω μέγαρο, θα μείνω με τον παίδαρο; Ε, το ανάποδο. Έψαχνα μια πρόχειρη γουνίτσα να βάλω, να κάνω το εφέ μου βρε αδελφέ (κι αν βαρεθώ πολύ να έχω κι ένα πρόχειρο σκέπασμα), αλλά τελικά ήταν όλες οι βιζόν στο πατάρι και την έβγαλα με ένα απλό σακάκι. Κι έτσι έμεινα ξύπνια από το κρύο για να παρακολουθήσω το Metekhi Georgian National Ballet, καλεσμένο της επιτροπής που οργανώνει τα Δημήτρια 2010.

Το πρώτο σοκ το έπαθα με το που έφτασα στο πιο αντιαισθητικό ίσως κτίριο της παραλίας της Θεσσαλονίκης, τουτέστιν το Μέγαρο Μουσικής. Μπλιαχ είναι. Αλλά ήταν δυο φορές μπλιαχ, γιατί από έξω είχε μαζευτεί ένα πλήθος κάφρων, υπέθεσα θεατών, που έκανε τα παρτέρια τασάκια και το πλακόστρωτο κάδο για τους χυμένους καφέδες/αναψυκτικά/ποτά τους. Ήταν που ήταν χάλια το μέγαρο, το αποτελείωσαν!!!

Μου έκοψαν την διάθεση για κάπνισμα οι κάφροι, και μπήκα μέσα να βρω την θέση μου σαν καλό παιδί και να καθήσω. Μπαίνω, πάω στον όροφο που ήμουν (ήξερα από προηγούμενες επισκέψεις) και βρίσκω μια ταξιθέτρια να μου δείξει τις θέσεις μας. Μόλις γύρισε και με κοίταξε, έπαθα το δεύτερο σοκ! Καλέ, τί κακάσχημη και αγενέστατη κλώσσα ήταν αυτή; Μόνο που την είδα τρόμαξα, πριν καν μου πει αχαρακτήριστα “μάτια δεν έχετε δεσποινίς; Γράφει τις σειρές στο πλάι!” Κι εσένα μωρή κότα τί σε πληρώνουν εδώ;;;; Επειδή έβαλες τον μπάρμπα σου μέσον και έκατσες και σε πέντε έξι βουλευτές/δημάρχους/κλητήρες/ όποιον σου έταξε διορισμό, μπας και βρεις καναν μισθουλάκο, θα μας την πεις και από πάνω; Ο πληθυντικός σε μάρανε βούρλο, που τρομάζεις τον κόσμο με την παρουσία σου!

Αντιλαμβάνεται η μάμι τί γίνεται και με έβγαλε από τον κόπο να την βάλω στη θέση της, τραβώντας με απαλά από το μπράτσο “έλα” λέει “εκεί είμαστε”. Είχα πάρει εξαιρετικές θέσεις. Δεύτερη σειρά κέντρο στον εξώστη, έβλεπα όλη τη σκηνή πανοραμικά. Καθόμαστε τώρα και αρχίζουμε να μελετάμε το πρόγραμμα μέχρι να αρχίσει η παράσταση (πήγαμε και 30' νωρίτερα τρομάρα μας, μην χάσουμε το θέαμα).

Το λοιπόν, αντιγράφω τις πληροφορίες που πήραμε εν συντομία.

Το θέατρο “Metekhi” του Κρατικού μπαλέτου της Γεωργίας πήρε το όνομά του από την εκκλησία του 6ου αιώνα που βρίσκεται στην κορυφή ενός απόκρημνου βράχου στην καρδιά της Τιφλίδας (σσ είναι η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Γεωργίας) – χεστήκαμε φίλε γιατί το ονόμασαν έτσι ηλιθιωδώς, να χορεύουν καλά θέλουμε.

Το θέατρο σήμερα συλλέγει, μελετά και καθοδηγεί παραδοσιακούς χορούς προς την σύγχρονη εποχή και και μόδα (μόδα;; Με μπαλέτο;;; What the fuck???) ενώ δημιουργεί νέες χορογραφικές σκηνές (καλά, αυτά θα τα πω μετάαααα), μικρογραφίες και εμφανίσεις κονσέρτων που παρουσιάζουν το παρελθόν και το μέλλον του λαού της Γεωργίας (του ποιού ρε μάστορα; Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ δεν δημιουργήθηκε η Γεωργία;)

Από το 1990 έως σήμερα το θέατρο “Metekhi” έκανε περιοδείες ........ μπλα μπλα μπλα...... έχει κερδίσει βραβείο στα κρατικά και διεθνή φεστιβάλ (σε ποιό ντε;) και μπορεί να αξιώσει εξαιρετικές κριτικές για προηγούμενες εμφανίσεις και περιοδείες (καλά, γι' αυτήν μας ενδιαφέρει, όχι τί έκανε πριν 20 χρόνια)

......................................................................................................................

Κάπου εδώ σβήνουν τα φώτα και αρχίζει το θέαμα πριν προλάβω να τελειώσω το πρόγραμμα.... Και τί βλέπω η καψερή (πρώην μπαλαρίνα παρεμπιπτόντως στην παιδική μου ηλικία και νυν ερασιτέχνιδα χορεύτρια)!!! Ένα μπουλούκι, γιατί αλλιώς δεν μπορώ να το πω, από καμιά 15αριά νοματαίους που όρμησε στην σκηνή και με το ταλέντο ενός ανήλικου και τις πρόβες ενός ερασιτέχνη προσπαθούσε να μας πείσει ότι χορεύει μπαλέτο! Αμ δεν είναι έτσι το μπαλέτο ρε παιδιάααααααα. Άμα δεν σας το είπε κανείς, παρακολουθήστε καναν συνάδελφό σας από αλλού! Τί ήταν τούτο; Εφιαλτικό! Μια ομολογουμένως εμπνευσμένη σε αρκετά σημεία χορογραφία που χαντακώθηκε εντελώς από το πιο άθλια προετοιμασμένο μπαλέτο ίσως του πλανήτη. Χάλια, χάλια και ξανα χάλια. Η μουσική; Ό,τι να 'ναι! Αυτοί να μην ξέρουν πώς να σταθούν πάνω στην σκηνή, κάτι στραβοπατήματα- παραπατήματα απαράδεκτα όταν τελείωνε η φιγούρα, να μπαίνουν ο ένας στον δρόμο του άλλου, να βγαίνουν άλλοι αντί για άλλους και να χαλάνε την σκηνή, τί να πω, εγώ θα ντρεπόμουν πάντως αν ήμουν πάνω στην σκηνή. Και υποτίθεται ότι έχουν πάνω από 30 χορευτές, που όλοι ξεκίνησαν να εκπαιδεύονται σε αυτό σε νεαρή ηλικία!!! Κατούρα να φύγουμε μέγα χοροδιδάσκαλε, συγγνώμη αλλά είσαι ντιπ άχρηστος!

Καλά που έχεις καλό χορογράφο και το σώζεις λίγο. Αμ τα κοστούμια; Ω λα λα, τί καρακιτσαριό ήταν αυτό;;;; Η Άρτα και τα Γιάννενα πάνω τους, ό,τι βρήκαν να γυαλίζει το κοπάνησαν πάνω!

Μέχρι το διάλειμμα, μια ώρα αργότερα είχα ξενερώσει όπως φαντάζεσαι τελείως και έψαχνα τρόπους δραπέτευσης, αλλά δεν προσφερόταν ουδεμία οδός διαφυγής διότι η κακάσχημη κότα στεκόταν στην πόρτα σαν μπάτσος σε γήπεδο και φοβόμουν μην μου βγάλει καναν παγοκόφτη άπαξ και πήγαινα να φύγω. Οπότε έμεινα να δω και το δεύτερο μέρος του δράματος, όπου βελτιώθηκαν λίγο τα πράγματα με την κάτωθι χορογραφία.

Χμμμ, καλή ήταν, αλλά η επόμενη καζάκα σε συνδυασμό με την ασπίδα της Τροίας αποτελείωσε το ήδη ξενερωμένο γούστο μου. Σημειωτέον ότι χθες δεν ήταν καν συντονισμένοι μεταξύ τους τα παιδιά, αλλά σιγά μην τραβούσα βιντεάκι.

Οι λοιποί θεατές νομίζω ότι δεν συμμερίστηκαν την αποστροφή μου, διότι άρχισαν σε κάθε χορογραφία να χτυπάνε ρυθμικά παλαμάκια στο ρυθμό της μουσικής για να ενθαρρύνουν τους χορευτές. Ρε Κάφροι, στο μέγαρο είστε, όχι στο κουτούκι του κυρ Θανάση, έβραζα εγώ, αλλά πούυυυυ..... Προσπάθησα να εντοπίσω την πηγή των παλαμακίων και κατέληξα σε μια γιαγιά μεταξύ 80 και τάφου, πιθανότατα ρωσοαποτέτοια λόγω μύτης (Ρωσοπόντια δεν θα πω, οι Πόντιοι μια χαρά παιδιά είναι- για Γεωργιανή την έκοψα) που προφανώς της έλειπε η μαμά πατρίδα και αντί να ξεκουμπιστεί να επιστρέψει εκεί ήρθε εδώ να αναπολεί και να ενθουσιάζεται. Μια ώρα μετά τελείωσε επιτέλους το μαρτύριο, άνοιξε η σαύρα την πόρτα και μπόρεσα να την κοπανήσω. Και αρχίζει να ξεχύνεται έξω ένα πλήθος που ανάθεμά με αν μπορούσε να πει παιδί και όχι “παιντί”¨. Πώς κατάντησε έτσι το Μέγαρο ρε παιδί μου... Τέλος, τραβάω γραμμή. Καταγώγια και ξανά καταγώγια.

Πόσο πάει το γάλα;

Hi guys, sorry που χάθηκα, αλλά κάτι που έπεσε πολλή δουλειά, κάτι που είχα παραστάσεις με τα καλλιτεχνικά μου δρώμενα, έμπλεξα και με κάτι γκομενικά, πολύ θέλει ο άνθρωπος νομίζεις;;; Τέλος πάντων, επειδή γενικότερα είχα χαθεί από προσώπου γης και από καφετέριας σκαμπό, με πήραν μια μέρα οι φιλενάδες τηλέφωνο να βγούμε. Αλλά μιας και το οργάνωσαν, είπαν να κάνουν το καλό και να μαζευτούμε μεγάλη γυναικοπαρέα για ποτάκι, κι όχι οι τέσσερίς μας όπως πρότεινα εγώ.

Η αλήθεια είναι ότι προβληματίστηκα λίγο, διότι κάτι κοριτσάκια από την εν λόγω γυναικοπαρέα ούτε να τα φτύσω δεν θέλω, αλλά μετά το κοφινάτο βιδωτό αποφάσισα ότι έχω μείνει πολύ πίσω και χρειάζομαι ιδιαίτερα. Εγώ κάτι κλασσικά πράγματα ήξερα, κάτι από πάνω, από κάτω, δεξιά, αριστερά, πάνω στο πατάρι, κάτω από το κρεβάτι και πολυέλαιους όλα κι όλα. Είδα όμως ότι κυκλοφορούν καινούρια κόλπα στην πιάτσα κι αν δεν θέλω να με ξεπεράσει η εποχή οφείλω αν μη τί άλλο να ενημερωθώ. Έψαξα και στο ίντερνετ, δεν είδα τίποτα ενδιαφέρον, μάλλον σκέφτηκα από στόμα σε στόμα θα κυκλοφορούν....

Οπότε, πήγα! Έβαλα το καλό μου το φουστάνι, την ψηλή την γόβα και έσκασα μύτη στο ραντεβού με τις άλλες ξεμαλλιασμένες που παίρνουν ελευθέρας από τον γκόμενο κάθε που έχει champions league και κοιτάνε να βγάλουν το άχτι τους.

Είπα άχτι και θυμήθηκα την Αλίκη. Αυτή είναι μια βλαμμένη που την φορτωνόμαστε υποχρεωτικά ένεκα του ότι ο σύζυγός της ο Γιωργάκης είναι κολλητός του γκόμενου της φίλης Αναστασίας, και κάθε φορά που θέλουν τα αφηρημένα να την ξεφορτωθούν μας την φορτώνουν εμάς. Τί να κάνει και η Αναστασία, πληρώνει το τίμημα του ελευθέρας για να διατηρήσει τις ισορροπίες το κορίτσι και μας την προσκολλά την λυσσασμένη.

Το Αλικάκι με έχει τρελό άχτι, δεν ξέρω γιατί. Πιθανότατα γιατί της την λέω για κάθε μαλακία που κάνει όποτε την συναντάω, πράγμα που ομολογώ ότι δεν βοηθά στο να την κάνω φίλη. Αλλά δεν θέλω κιόλας, οπότε δεν με νοιάζει. Επίσης παίζει να ζηλεύει τρελά, διότι την αρραβώνιασαν οι γονείς με τον χαλβά της από τα 19 για να μην έχουν να την ταίζουν την άχρηστη, είναι και πολύ μαντάμ για να βρει καμιά δουλειά, άσε που από προσόντα μηδέν, και τώρα περίπου 15 χρόνια μετά έχει την εντύπωση ότι οι singles όλη μέρα γκομενίζουν, τριγυρνάνε από το μεσημέρι και μετά από πάρτι σε πάρτι, με λαμπερά φορέματα και ακόμη πιο λαμπερά χαμόγελα και μαμιούνται κάθε βράδυ με άλλον. Πολλή Τόλμη και Γοητεία έβλεπε στα νιάτα της αυτό το κορίτσι, ή πολλές φαντασιώσεις δεν της ικανοποιεί ο Γιωργάκης και της έμειναν απωθημένα, δεν εξηγείται αλλιώς.

Γυναικοπαρέα λοιπόν, και βεβαίως η συζήτηση κινούνταν γύρω από την αιώνια διαμάχη μεταξύ των δύο φύλων, οπότε η αχώνευτη κολλιτσίδα αποφάσισε να μας κάνει επίδειξη δύναμης επί του συζύγου. Άρχισε να μας λέει πώς χρησιμοποιεί το σεξ ως όπλο για να να καταφέρει τον σύζυγο να κάνει αυτά που θέλει. Το ενδιαφέρον όμως της υπόθεσης δεν ήταν αυτό, διότι είναι γνωστή κλώσσα. Ήταν ότι ΟΛΕΣ οι άλλες συμφωνούσαν μαζί της!!!! Και μόλις διαφώνησα πέσαν να με φάνε! Για ελάτε στα συγκαλά σας ρε κορίτσια! Μαζευτείτε λίγο, που έχετε βάλει τα.... γεννητικά σας όργανα πάνω από τον ουρανό και τα άστρα! Δεν προσφέρετε με αυτόν τον τρόπο τίποτα παραπάνω από την πρώτη επαγγελματία που θα βρεθεί στον δρόμο του, και μάλιστα αυτή του κοστίζει και λιγότερο (πόσο πάει η ταρίφα ρε ναυτάκια ζουμπουρλούδικα; δεν ξέρω κιόλας!). Πάντως όσο και να πάει, από την Αλίκη σίγουρα λιγότερο του βγαίνει για να πάει με άλλη στην χώρα των θαυμάτων.

Όχι, να επιμένουν τα κορίτσια... Αν δεν του τάξεις πώς θα πάρεις;;;; Κι αν το γάλα είναι τσάμπα, γιατί να πάρει αγελάδα; Ρε κορασίδες, γιατί να πρέπει να του τάξεις, δεν μπορείτε να απολαμβάνετε την συντροφικότητά σας και να επικοινωνείτε; Ξέρεις, να μιλάτε και λοιπά; Εκεί ήταν που σκάσανε όλες στα γέλια και αισθάνθηκα τελείως απροσάρμοστο. Και ξανάρχισαν τα ιδιαίτερα.... Τό κοφινάτο θες, εδώ αγνοείς τα βασικά κορίτσι μου, σεξ και αξιοπρέπεια δεν πάνε μαζί! Κι έλεγα τί κάνω λάθος μέχρι τώρα, τί κάνω λάθος....

AAAAAA
Κι ένα τραγουδάκι από τον φίλο μας το youtube. Άσχετο, όπως συνηθίζω, αλλά τα θυμάμαι σε άσχετες στιγμές.

Παστίτσιο, διαζύγια και κοφινάτο βιδωτό

Μα βρε παιδί μου, είναι μέρες που θέλεις να αγιάσεις, αλλά στ' αλήθεια δεν μπορείς! Ειλικρινά, ο κόσμος έχει παραφρονήσει και ο Paulo Coelho την έχει κάνει με ελαφρά πηδηματάκια για εξωτικές παραλίες χωρίς να αφήσει διεύθυνση επικοινωνίας, μην του ζητήσει κανείς κι αυτουνού του κομπλεξικού να μεσολαβήσει για να συνωμοτήσει το σύμπαν. Και καλά έκανε δηλαδή, γιατί αν ήξερα που είναι να είσαι σίγουρος ότι θα είχα πάει κι εγώ σούμπιτη και θα τον είχα δωροδοκήσει με ό,τι έχω και δεν έχω για να μπει μέσον! Λοιπόν, θα διηγηθώ άλλη μια μέρα από την ζωή μου, προς τέρψιν υμών.....

Όλα άρχισαν από χθες, που με έπιασαν τα κέφια μου στις 11 το βράδυ να κάνω παστίτσιο. Πεινούσα και βρήκα κι εγώ κάτι πρόχειρο να μαγειρέψω. Αμ έπος, αμ έργον. Καθόμουνα βραδιάτικα και κοπανούσα τις κατσαρόλες για να μην μου σβολιάσει η μπεσαμέλ. Δεν κοπανούσα καλύτερα 2 πιτόγυρα να τελειώνω; Αλλλά όοοοοοχι, εγώ ήθελα παστίτσιο! Ενδιαμέσως έπλενα και 200 ώρες κάτι χόρτα, γιατί φεύγοντας από το γραφείο πέρασα από μια λαϊκή και λιμπίστικα τα αντίδια. Έτσι είμαι εγώ, απροσάρμοστη. Αντίδια είδα, αντίδια πήρα! Λες και χάθηκαν τα λάχανα και τα μαρούλια. Τέλος πάντων, μέχρι να ψηθεί το ρημαδοπαστίτσιο μου είχε γίνει η μέση κουνουπίδι και επιπλέον δεν πεινούσα πια!

Εκεί πάνω αρχίζω να σκέφτομαι ότι δεν πρέπει να χαλάσω το κέφι μου, άντε να πάω για ύπνο και το παστίτσιο τρώγεται καλύτερα κρύο την άλλη μέρα. Και την πέφτω περιμένοντας να ξημερώσει ο Θεός την μέρα του. Και τί μέρα.... από το πρωί φάνηκε!!! Κατ' αρχάς, άργησα να ξυπνήσω και πήγα για δουλειά καλές 10. Θα μου πεις τώρα και τί έγινε; Ποιός βαρεμένος θα έρθει από τις 8 το πρωί για να κάνει μήνυση στον συνάνθρωπο; Αμ έλα που έχει και τέτοιους. Κι εμένα με περίμεναν του χειρίστου είδους οι βαρεμένες. Δυο συμπεθέρες που μαλλιοτραβιούνται καθημερινώς και αδιαλείπτως καθότι τα βλαστάρια τους αποφάσισαν να βγάλουν διαζύγιο και τσακώνονται για το ποιός θα πάρει την φοντανιέρα και ποιός την ξηροκαρπιέρα! Μην γελάς καθόλου, δεν είναι τόσο αστείο όταν είσαι με την τσίμπλα στο μάτι και θες 2 κούπες καφεΐνη μόνο για να αρθρώσεις καλημέρα. Κι αυτές σε ρωτάνε αν το “άει μωρή από δω” συνιστά ή όχι εξύβριση. Άει εσείς από δω, βαρεμένες! Μόνο κατά τη 1 το μεσημέρι κατάφερα να τις ξεφορτωθώ και στρώθηκα να κάνω τίποτα σοβαρό. Αμ δε! Δεν είχα όρεξη να δουλέψω μετά τις τρελές ξεμαλλιασμένες. Οπότε άρχισε το κωλοβάρεμα. Δηλαδή είδα τα μέιλ μου, κανα 2-3-5-10 αστεία βιντεάκια στον γιουτιούμπι, έστειλα κάτι λινκ σε έναν επίσης απροσάρμοστο φίλο και λοιπά και λοιπά..

Κατά τις 2 σταμάτησα να προσποιούμαι ότι είμαι σοβαρός άνθρωπος και αποφάσισα να γίνω μοιραία γυναίκα. Πήγα κομμωτήριο, διότι η ρίζα είχε φτάσει σε απροχώρητο σημείο και το καθυστερούσα 15 μέρες. Κι εκεί έπεσε το γέλιο της αρκούδας. Διότι όχι μόνο η βλαμμένη μου έκανε την ρίζα πιο ανοιχτόχρωμη από το υπόλοιπο μαλλί και τώρα είμαι σαν μπεζοσαντρέ άλιεν, με ρίζα πιο ξανθιά από την άκρη, αλλά με χτένισε και άθλια! Και πάνω που πάω να στείλω μήνυμα σε έναν φίλο κομμωτή να τον χέσω που δεν μου έκανε αυτός το μαλλί, κρασάρει και όλο το σύστημα της Cosmote! Γαμώ τα υπουργεία μου και τις ΔΕΚΟ μου μαζί, ούτε να γκρινιάξω δεν μπορώ πια σε αυτή τη ζωή, έλεος! Άσε που απαγορεύεται και το κάπνισμα την καταδίκη μου μέσα, με τους φασίστες τους αντικαπνιστές και τον άχρηστο τον Γιωργάκη που εκεί βρήκε να μας κάνει Ευρώπη, δεν κοιτάει τα μούτρα του στον καθρέφτη να δεί έναν Ευρω-πέος, δεν είχα τί να κάνω το καψερό όσο περίμενα. Κάτι περιοδικά που κυκλοφορούσαν μέσα στο μαγαζί ήταν χειρότερα κι από εκπομπή της Τατιάνας και τα βαριέμαι, δεν μπορώ.

Οπότε έστρεψα το ενδιαφέρον μου προς την διπλανή καρέκλα. Κι εκεί κόντεψα να λιποθυμήσω από τα γέλια, διότι της είχε κάνει κατάληψη μια 40άρα κακογερασμένη μουλαρομπεμπέκα καμιά 247 κιλά με παπαγαλί σκιά και πράσινο eyeliner (mon dieu, φοβερός ο συνδυασμός) που την είχε δει και καλά γκόμενα και επέμενε να μας διηγηθεί πώς τσιρτσιρίζει τον γκόμενο (μα καλά, ποιός βλαμμένος τα έχει μαζί της;) και όοοοοοολες τις στάσεις που έκανε την τελευταία εβδομάδα. Με τον γκόμενο. Γιατί όταν την ρώτησε η κομμώτρια τί κάνει ο άντρας της και τα παιδιά της, ίσα που θυμόταν τα ονόματα. Εννοείται ότι μπήκα στην κουβέντα με παραινετικές παρατηρήσεις του τύπου “μπράβο χρυσή μου, όλοι γουρούνια είναι, καλά του κάνεις”, γιατί είπε για μια στάση κοφινάτο βιδωτό και πολύ ήθελα να μάθω λεπτομέρειες αλλά δεν μου είπε η γκιόσσα. Γαμώ το, με την απορία έμεινα!

Τέλος πάντων, έφυγα με ανανεωμένο κέφι μετά απο κανα 2ωρο και κίνησα για το σπίτι. Μπαίνω μέσα, πετάω την μία γόβα κάτω από τον καναπέ, την άλλη πίσω από την κουρτίνα και πάω να φάω καθότι πεινούσα σαν λύκος. Και τί να δω; Πέρασε η μάνα μου κάποια στιγμή που εγώ ήμουν με τις ξαμαλλιασμένες (με πήρε και τηλέφωνο, αλλά δεν μπορούσα ούτε να της μιλήσω, πόσο μάλλον να πάω) και πήρε το παστίτσιο!!!! Μαζί με το ταψί, για να το παίξει και νοικοκυρά στον μπαμπά. Ούτε μια μερίδα δεν άφησε, έτσι, της ντροπής! Έμεινα με τα αντίδια στο ψυγείο. Στην κυριολεξία. Ε, τηγάνισα 2 αυγά και έκανα τον σταυρό μου μετά. Κι άλλο κακό να μην μας βρει!!!!!

Α, να βάλω κι ένα τραγουδάκι από τον γιουτιούμπι. Άσχετο, αλλά το θυμήθηκα σήμερα.

Bloggoπαίχνιδα!!!

Γέμισε η bloggoσφαιρα παιχνίδια. Πολύ παιχνιδιάρης ο Σεπτέμβρης, δεν μπορώ να πω, φαίνεται όλοι περάσατε καλά στις διακοπές και γυρίσατε ανανεωμένοι και κεφάτοι. Εκτός από κανα δυο τύπισσες που έχω υπόψιν που γύρισαν πιο ξινισμένες, αλλά αυτό δεν οφείλεται απαραίτητα στο ότι δεν πέρασαν καλά. Μάλλον στο ότι έχουν να σκεφτούν κάτι καλό από τότε που πήγαιναν κατηχητικό κάθε Σάββατο πρωί στα σκαλιά της εκκλησίας του χωριού τους θα έλεγα, αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν με ενδιαφέρει και τόσο πολύ ώστε να το ψάξω.

Τα Bloggoπαίχνιδα τώρα το θέμα μας, πριν ρετάρω με την γυναικεία κατινιά. Αυτές τις μέρες βλέπω παντού στην bloggoσφαιρα ερωτήσεις. Τι σου αρέσει πιο πολύ, τι θέλεις από τη ζωή σου και άλλα τινά που μου θυμίζουν πολύ τα παιδικά λευκώματα που γράφαμε στο δημοτικό, αλλά με την καλή έννοια. Την νοσταλγική. Αυτή που με έκανε και χαμογελούσα 2 μέρες όταν ανακάλυψα ένα τέτοιο δικό μου λεύκωμα στο πατρικό μου. Εμένα όμως δεν με κάλεσε κανείς να παίξω και τσαντίστηκα. Γι’ αυτό έκλεψα το ανοιχτό παιχνίδι της "> Coulas και θα το παίξω με αρκετό χιούμορ και τρέλα για να σκάσει λίγο το χειλάκι μας. Και για να μην λέει η σεβαστή bloggopersona alter ego (η Coula ντε!!- όσοι δεν την διαβάσατε ακόμα σπεύσατε. Θα με ευχαριστείτε μετά) ότι μας ζόρισε. Αμ πώς! Όποιος θέλει μπορεί να το κλέψει επίσης. Θα είναι ενδιαφέρον να συνεχιστεί.

Επί το προκείμενον τώρα και επί των ερωτήσεων:

1. Όρισε το δικό σου τρίπτυχο της επιτυχίας μιας σχέσης.

Καλό κρεβάτι, πολλά λεφτά, αντίθετα εργασιακά ωράρια. Οκ, πλάκα κάνω. Καλό σεξ, επικοινωνία, σεβασμός.

2. Ο άνθρωπος αλλάζει; Κι αν ναι προς ποια κατεύθυνση και από ποια ερεθίσματα;

Αλλάζει. Ως γνωστόν ο άνθρωπος είναι φίδι, οπότε αλλάζει πουκάμισο κατά καιρούς. Αλλάζει μορφή και απόψεις. Αλοίμονο αν δεν το έκανε.

3.Το πάντα και το ποτέ: ποια είναι η κοσμοθεωρία σου για τις δυο έννοιες;

Δεν υπάρχουν. Το για πάντα είναι πολύς καιρός. Το ίδιο και το ποτέ. Κι όταν έρθουν τα ζόρια πολλά κάνεις που δεν τα είχες καν φανταστεί.

4. Τι συμβολίζουν για σένα οι λέξεις: ψυχή, έρωτας, φιλία, δύναμη, υπομονή, εγωισμός, φθορά, θάνατος, ζωή;

Ψυχή= Το κέντρο της ύπαρξής μας. Μόνο που σε πολλούς είναι χαμένο στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου. Θέλει ψάξιμο κι αυτή…

Έρωτας= Ενέργεια. Καθαρή ενέργεια.

Φιλία= Απαραίτητη. Όποιος την έχει βιώσει ξέρει. Μόνο ένας φίλος μπορεί να σε βγάλει από τον Καιάδα που αυτοεξορίζεσαι κατά καιρούς.

Δύναμη= Αυτό που χρειάζεσαι για να επιβιώσεις στον μάταιο τούτο κόσμο. Και να περνάς και καλά.

Υπομονή= Μια ανοησία και μισή. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί θεωρείται αρετή

Εγωισμός= το να πιστεύεις στ’ αλήθεια ότι ο κόσμος κινείται γύρω σου και όλοι οφείλουν να υποτάσσονται.

Φθορά= αναγκαίο κακό. Προτείνεται εναλλακτικά η αντικατάσταση των φθαρμένων.

Θάνατος= ΠΕΛΑΤΑΚΙΑ του Μπαμπούλα χαχαχαχαχα. Οκ, ένα πέρασμα στην αντίπερα όχθη. Δεν προϋποθέτει απαραίτητα την διακοπή της αναπνευστικής και καρδιακής λειτουργίας.

Ζωή= Κάτι που μας χρέωσαν και προσπαθούμε να το φέρουμε σε πέρας αξιοπρεπώς.

5. Η κοινωνία οδεύει προς το βούρκο! Ποια μία και μοναδική αξία πιστεύεις πως μπορεί να την σώσει και γιατί;

Η Παιδεία. Αλλά τι λέω τώρα…

6. Ναρκωτικά : Δώσε μου μια δραστική λύση για να μην πεθαίνουν νέοι άνθρωποι!

Ό,τι κι αν κάνουμε δεν μπορούμε να τα βάλουμε με τις περίεργες χημικές αντιδράσεις που δημιουργεί η απελπισία. Ας τα μειώσουμε με προσεκτικό έλεγχο και σωστή παιδεία.

7. Ποια πιστεύεις πως είναι η θέση σου μέσα στο σύμπαν; Ποιον σκοπό επιτελεί η παρουσία σου σε αυτό;

Ήρθα στον κόσμο για να τον κάνω λίγο καλύτερο. Η νεκροψία θα δείξει…

8. Για ποιον ένα και μοναδικό λόγο θα διέγραφες το blog σου;

Τον εθισμό. Αν ποτέ γίνει πιο πραγματικό από την πραγματική μου ζωή θα το διαγράψω.

9. Γνωστοποίησε 3 άθλια ελαττώματα σου, 3 μέτρια ελαττώματα σου και 3 μικρά ελαττώματα σου!

Άθλια= η εκνευριστική εμμονή μου με κάποια πράγματα, η εξουθενωτική κριτική στους γύρω, η αυτοσυγκράτησή μου εκεί που δεν πρέπει.

Μέτρια= η τελειομανία μου, η τάση να ρίχνω κάτι χαστούκια όταν τα παίρνω στο κρανίο, το ότι δεν δίνω δεύτερες ευκαιρίες.

Μικρά= οι ξανθιές απορίες μου, οι απότομες εξαφανίσεις μου, οι καυστικές και σαρκαστικές απαντήσεις μου

10. Συμβούλεψε ένα νέο παιδί προτείνοντας 3 αρετές που θα πρέπει να αποκτήσει και 3 αντι-αρετές που θα πρέπει να αποφύγει για να μπορεί να λέγεται άνθρωπος.

Αρετές= Χιούμορ, Παιδεία, Αυτογνωσία

Αντι-αρετές= Φθόνος, μιζέρια, ανειλικρίνεια.

έλα να παίξουμε