Έκτακτο Δελτίο Τύπου της ΓΕΝΟΠ- ΔΕΗ

Εργαζόμενοι, φορολογούμενοι, άνεργοι, άεργοι, δημόσιοι υπάλληλοι, κυρίες και κύριοι (λέμε τώρα)

Εμείς, οι εργαζόμενοι στην ΔΕΗ αντιστεκόμαστε στην ιδιωτικοποίηση του κρατικού φορέα παροχής ενέργειας. Η ηλεκτρική ενέργεια είναι ένα κοινωνικό αγαθό που πρέπει να φτάνει και στην πιο απομακρυσμένη γωνιά της Ελλάδας. Γι' αυτό κι εμείς σας κόβουμε το ρεύμα, για να εκτιμήσετε την αξία του.
Θέλουμε να σταθείτε δίπλα μας όπως εμείς στεκόμαστε ανέκαθεν δίπλα στον Έλληνα εργάτη με κάθε δυνατό τρόπο. Έτσι πρόχειρα μόνο να πούμε ότι μας κόστισε πολύμηνες διαπραγματεύσεις με την ΕΜΥ για να επιλέξουμε τον Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο ως τους πιο καυτούς μήνες τον χρόνο για να αρχίσουμε τις απεργίες κατά της ιδιωτικοποίησης της υπηρεσίας μας. Δεν μπορείτε που δεν μπορείτε να δουλέψετε, να μπορείτε να πιάσετε καμιά παραλία σαν άνθρωποι. Αν πήρε σύνταξη ο παππούς σας και έχετε να πληρώσετε την βενζίνη εννοείται. Αν όχι, πιάστε τα πάρκα που υπάρχουν σε αφθονία (???) στις Ελληνικές πόλεις ούτως ώστε να μην βράζετε ζωντανοί σαν χρυσόψαρα στην γυάλα τώρα που κλιματιστικά γιοκ! Αν πάλι έχετε κανα πρόβλημα υγείας και χρειάζεστε ενέργεια για να επιβιώσετε, όπως μηχανήματα που διευκολύνουν την αναπνοή, ψοφήστε να γλυτώσουμε και την αναπηρική σύνταξη που τυχόν παίρνετε, σας έχουμε ήδη υπολογίσει ως παράπλευρες απώλειες. Κάθε αγώνας θέλει θυσίες, μην γίνεστε εγωιστές!
Ζητάμε την υποστήριξή σας στον δίκαιο αγώνα μας. Αυτοί οι κουτόφραγκοι μαζί με μια μερίδα αγανακτισμένα καπιταλόσκυλα της κοινωνίας μας που κρύβονται πίσω από συνθήματα της πλάκας του τύπου “Μπορούμε να είμαστε δημιουργικοί, είναι δικαίωμά μας” όχι μόνο θέλουν να μας βάλουν να δουλεύουμε, αλλά παίζει να εμποδίσουν το μακρόπνοο σχέδιό μας που άρχισε προ αμνημονεύτων χρόνων για την μετατροπή μας σε Ολυμπιακή Αεροπορία. Πού τί να πει κι αυτή από απεργίες, την ξεπεράσαμε σε κόστος κατά τέσσερις φορές, να σκάσουν από το κακό τους οι ιπτάμενοι.
Στο πέος μας λουλούδια αν επιδοτούμαστε κάθε χρόνο με εκατομμύρια Ευρώ από τα λεφτάκια που δίνετε σε φόρους στο ασφαλιστικό μας ταμείο. Μην ακούτε τους κακοήθεις που ουρλιάζουν να παραιτηθούμε από τα εξτρά κεκτημένα μας. Είπαμε κοντά σας στεκόμαστε αλά δεν είμαστε και μαλάκες να πούμε όχι στα λεφτά!
Από την άλλη πλευρά και να μην την έχουμε την υποστηριξούλα χεστήκαμε, αφού ό,τι και να κάνετε εμείς χαβά μας έχουμε και διακόπτη δεν ανεβάζουμε. Καλό θα ήταν όμως να δηλώσετε συμπαράσταση στα γραφεία μας, καθώς αυτό θα μετρήσει υπέρ υμών ως καλή διαγωγή για όταν θα αρχίσουμε να δίνουμε ρεύμα στην μαύρη αγορά. Γι' αυτό να πείσετε και τους γείτονες, να μαζευτείτε όλοι μαζί να σας δώσουμε για 10' ρεύμα να φτιάξετε καμιά μακαρονάδα να ταίσετε τα παιδάκια σας. Δώρο οι μπαταρίες για το τρανζίστορ που θα ακούτε στο υπόγειο.
Άντε μην τα πάρουμε και πουλήσουμε τον χαλκό για πρώτη ύλη και μείνετε χωρίς δίκτυο, που μου θέλετε και ρεύμα καράβλαχοι, για να παίζετε πασιέντζες στο pc. Είχατε και στο χωριό σας ρε, και μου αγανακτείτε όλοι;

http://youtu.be/0O8xVoPocgM

Καρυοbloggoθραύστες (3)

Ναί λοιπόν, θα ολοκληρώσω με συνέπεια αυτή την τριλογία, γιατί έχετε και καλύτερα πράγματα να κάνετε από το να την περιμένετε, παραθέτοντας τους 2 τελευταίους ωοθηκοσπάστες τύπους bloggerΖ, με έναν επιπλέον (ως bonus) που δεν το λες ακριβώς blogger, καρυοθραύστη όμως σίγουρα.....

Ο blogger master of the universe

Έλα, τί είπες;;;; Ούτε εδώ κατάφερες να συνδυάσεις πρόσωπο δηλαδή, έ; Φυσικά και το έκανες, περιμένεις εμένα να βάλω link; Πρόκειται για τον γνωστό οιηματία του ίντερνετ, που επειδή έχει 10, 100 ή 1000 αναγνώστες νομίζει τουλάχιστον ότι έλυσε το ενεργειακό πρόβλημα του πλανήτη. Αυτό που πραγματικά με διασκεδάζει έως κλαυσίγελου με αυτόν τον τύπο είναι πρώτον ότι νομίζει πως όλοι είμαστε υποχρεωμένοι να τον γλύφουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ και δεύτερον το άγχος του μην τυχόν του κλέψουμε λίγη από την διάττουσα λάμψη του. Τυπικά απαιτεί τρελές εκδηλώσεις συμπάθειας προς το πρόσωπό του και προς τα γραφόμενά του, προσπαθόντας να σε δωροδοκήσει με αύξηση της αναγνωσιμότητάς σου. Ακόμη θυμάμαι φράση συνblogger στο msn που μου έφερε στην κυριολεξία δάκρυα στα μάτια.

-Έλα, γράψε κάτι για μένα και θα σε προσθέσω και στο blogroll μου. Θα δεις, θα σου έρθουν πάααρα πολλά άτομα.

ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ. Τί είπε το άτομοοοοοοοοοο. ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

Άμα του πεις ότι δεν σε νοιάζει, κοινώς αρνηθείς να ενδώσεις στην πουτανιά, γίνεσαι ο εχθρός της εβδομάδας. Πετάει μια μικρούλα γλυκούλα αναρτησούλα με μια τεράστια πονεμένη φωτογραφία για το πόσο πολύ πληγώθηκαν τα ευαίσθητα (;) αισθήματά του από την συμπεριφορά σου, και την αφήνει 10 μέρες για να σπεύσει να συμφωνήσει όοοοοολο το κοπάδι που σούρνει (ως γνήσιοι χαμερπείς).

Ω τρισμέγιστε Θεέ, είναι δυνατόν; Ρε φίλε, μήπως έχεις χάσει το νόημα του blogging; Λέω εγώ, μήπως;;; Τράβα σε καναν ψυχίατρο πριν να είναι πολύ αργά, διότι προφανώς έχεις μεγάλα προβλήματα. Δεν με νοιάζει αν δεν σε έπαιζε κανένα άλλο παιδάκι από την δευτέρα Δημοτικού και μετά, αν είσαι χοντρός ή άσχημος, δεν με νοιάζει αν δεν μπορείς να βρεις γκόμενα ή αν απλά νομίζεις ότι είσαι ό,τι πιο πιασάρικο έχει δημοσιευτεί από τις “Μάγισσες της Σμύρνης” και μετά.... ΕΙΣΑΙ ΜΗΔΕΝΙΚΟ, ΞΕΚΟΥΜΠΙΣΟΥ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΛΥΝΕΙΣ ΑΛΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!

 

ο επαγγελματίας blogger, ο συνεπής

Κάνει ανάρτηση τύπου twitter κάθε 5 λεπτά για να μας πει αν έκλασε ή όχι. Συνήθως η αναρτήσεις του έχουν σχέση με την εκάστοτε ψυχολογική του διάθεση που, δυστυχώς για τους αναγνώστες του, αλλάζει κάθε 13 λεπτά και 48 δευτερόλεπτα. Επειδή πού να προλάβει ο άνθρωπος να γράψει ολόκληρη ανάρτηση στο πόδι (εντάξει, δεν είναι και κατά παραγγελία η έμπνευση) γράφει ένα κάρο σαχλαμάρες κι άμα ξεμείνει κι από αυτές πετάει τους στίχους ενός τραγουδιού με 5-6 φωτογραφίες που βρίσκει ο google σε 4'', βάζει από κάτω και το βιντεάκι και καθάρισε. Ένα από τα χαρακτηριστικά του είναι η συνέπεια. Δεν περνάει ούτε μία μέρα που να μην μας πει τα νέα του. Το καλό (κακό;) είναι ότι πολλές φορές έχει και ενδιαφέροντα πράγματα να πει, όμως χάνονται μέσα στην πληθώρα της άχρηστης σαβούρας που έχει φορτώσει στον server της google. Επαγγελματία μου, άκου μια φιλική συμβουλή... ΑΝΕΒΑΖΕ ΤΙΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΣΤΟ TWITTER ΚΙ ΟΤΑΝ (ΚΑΙ ΑΝ) ΕΧΕΙΣ ΚΑΤΙ ΝΑ ΠΕΙΣ ΞΑΝΑΠΑΤΑ ΤΟ ΚΟΥΜΠΑΚΙ.

ο γνωστός άγνωστος ο bonus

Όχι, δεν μιλάω για τον φίλτατο γναγν, μιλάω φυσικά για το γνωστό σαχλαμάρι που αφήνει ανώνυμα σχόλια. Φιλαράκι, το να μην έχεις google λογαριασμό δεν το θεωρώ κακό. Βάλε όμως ένα ονοματάκι στο τέλος, ένα nick, ένα σημαδάκι ρε παιδί μου, να ξέρουμε κάθε φορά ότι μιλάμε με τον ίδιο κι όχι με άλλον! Προσωπικά βέβαια νομίζω ότι απλά είσαι ένα θρασύδειλο πλάσμα που δεν έχει το θάρρος της γνώμης του, γι' αυτό και καταφεύγεις στην ανωνυμία. Έτσι, για να πετάξεις απλά την μαλακία σου άσκεφτα χωρίς να χρειαστεί να την υποστηρίξεις. Προσωπικά σε αντιπαθώ όσο δεν πάει άλλο, και τώρα που το σκέφτομαι δεν έχω ακούσει ποτέ κι από κανέναν καλή κουβέντα για την πάρτη σου... Άντε τεράστιε, βρες πρώτα όνομα και προσωπικότητα και μετά έλα να μας πεις την άποψή σου επί παντός επιστητού. Αν θες να γίνει σεβαστή δηλαδή....

Καρυοbloggoθραύστες (2)

Καταγγέλω ότι ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΦΟΡΑ ΕΙΧΑ ΕΤΟΙΜΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΕΒΑΣΩ. Και 2 μέρες τώρα δεν με άφηνε ο blogger. Τελικά άμα είσαι γκαντέμης... Τέλος πάντων, καρυοbloggoθραυστών συνέχεια, με 2 νέους τύπους κόπανων που επιμένουν να ταλαιπωρούν τα ευαίσθητα ματάκια μας....

ο blogger γκομενοπαγίδας, ο συνήθης

Ε, καλά! Αυτό το είδος blogger δεν χρήζει ιδιαιτέρων συστάσεων. Όλοι το έχουμε δει επανειλημμένα να σέρνεται στα σχόλιά μας και να αφήνει τα γλιτσιασμένα ψελλίσματά του. Παλιότερα κυκλοφορούσε πιο απροκάλυπτα, μετά όμως τον εμπλουτισμό του είδους του με σημαντικό ποσοστό και εξαιρετικές ποικιλίες θηλυκών έχει καμουφλαριστεί πιο έξυπνα (ναι, είμαι σωβινίστρια- οι άντρες είστε πεταμένα λεφτά, ειδικά στο καμουφλάζ προθέσεων). Ο Μπλόγκερ γκομενοπαγίδα είναι κατά προτίμηση μέσης ηλικίας, παντρεμένος από τα 23 του, με ενήλικα τέκνα που έχουν πάρει ήδη τον δρόμο τους, ανία μεγαλύτερη και από την αντιπάθειά μου για το σιδέρωμα, κλασικός φιλενάδας, ανακάλυψε πριν από καμια 2ετία το internet και πριν από 14 μήνες και 2,7 ημέρες το youtube. Έκτοτε μας ζαλίζει τον έρωτα με παθιασμένες τραγουδοαφιερώσεις, εντελώς ασχέτου με το θέμα της συγκεκριμένης ανάρτησης ή οποιασδήποτε ανάρτησης γενικώς, παλεύει διαρκώς να κλείσει ραντεβού με κάποιον άλλο blogger φύλου της προτίμησής του (ακόμη καλύτερα κι άμα σκάσουν μύτη όλοι μαζί κι έχει να διαλέξει), και διατηρεί την ακατονόμαστη ελπίδα ότι κάποιος από όλους αυτούς θα του κάτσει. ΤΡΑΒΑ ΣΤΟ FACEBOOK ΚΡΕΤΙΝΕ, μαζί με όλους τους άλλους γυμνοσάλιαγκες και ΑΣΕ ΗΣΥΧΟ ΤΟΝ BLOGGER. Πώς πρέπει να το πω δηλαδή πιο ξεκάθαρα; Καίγοντας τα virtual σουτιέν μου;

Ο blogger χαμερπής ο ομοιοπαθητικός

Είδος συναφές ως προς την γλίτσα με το προηγούμενο. Πάει παντού και αφήνει σχόλια του τύπου “ναι, αυτό που λες είναι το πιο σωστό”, “είσαι σούπερ ουάου τυπάκι και σε πάω με χίλια”, “chill out man, δεν αξίζει να ασχολείσαι με μαλάκες” κλπ κλπ, πετάει στο βλογ του και 5 τσιτάτα, και καθάρισε. Σε περιόδους μη έμπνευσης κάνει αναδημοσιεύσεις από άλλα blog, εννοείται χωρίς να ενημερώσει τον εκεί γράφοντα, ενώ ταυτόχρονα προσθέτει και την δική του πινελιά- ίσα ίσα για να καταστρέψει ό,τι προσπαθούσε να πει ο προλαλήσαντας, από το οποίο φυσικά δεν κατάλαβε Χριστό. Είναι καλημεράκιας και καληνυχτάκιας και περνάει από όοοοοοολα τα blog καθημερινά να δει μήπως ειπώθηκε κάτι αμά τη απουσία του. Εικάζεται- χωρίς να έχει επιβεβαιωθεί από την επιστήμη- ότι για να έχει τόσο διαθέσιμο χρόνο είναι είδος αυτοφυές στις δημόσιες υπηρεσίες, πιθανόν να έχει άμεση σχέση με τα αθλιόφυτα χρώματος σκονί που βρίθουν στις εν λόγω περιοχές. Μου την δίνει η ηλίθια εμμονή του να σου λέει ΠΑΝΤΑ ότι έχεις δίκιο, ότι φταίνε όλοι οι άλλοι που σε κράζουν κι όχι εσύ για τις μαλακίες που πετάς άσκεφτα και, κυρίως, το γεγονός ότι δεν έχει ποτέ άποψη για τίποτα.

Γιατί καλέ μου (κλαψ), γιατί χρυσέ μου (κλαψ, κλαψ) μας το κάνεις αυτό; Γιατί την καταδίκη σου ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙΣ ΗΣΥΧΟ ΤΟΝ BLOGGER;;; Μέχρι σήματα καπνού δοκίμασα να κάνω, αλλά τίποτα δεν πήρες πρέφα. ΔΕΝ θέλω να τονώσω το εγώ μου, είναι ήδη αρκετά μεγάλο. Να μην σε βλέπω να συμφωνείς με όλους θέλω, γίνεται;;;;;;

Καρυοbloggoθραύστες- Ο blogger ροζ βαλεριάνα

Τις προάλλες είδα τρείς ηλικιωμένους τύπους στην στάση του λεωφορείου να μαλώνουν μεταξύ τους για την αύξηση της τιμής των εισιτηρίων, παρόλο που και οι τρεις συμφωνούσαν. Ασχετο βέβαια, αλλά επειδή βαρέθηκα να ξανακούσω ότι “δεν υπάρχει Κράτος” σε 525.237 παραλλαγές στον τόνο φωνής άφησα τον λογισμό μου να τρέξει στο blogging, μπας και καταφέρω να απομονωθώ από το τριγύρω αλαλάζον πλήθος. Και το μυαλό μου με μετέφερε απευθείας στην ανάρτηση ενός blogger που είχα διαβάσει τις προάλλες και τα είχα πάρει στο κρανίο. Διότι ο αγαπητός συνblogger αποφάσισε να κλείσει το “σπίτι” του. Μαγκιά του βέβαια και λόγος δεν μου πέφτει, αλλά το τελευταίο εξάμηνο έκλεισαν κάμποσα blog ατόμων που συμπαθώ. Αποτέλεσμα; Γεμίσαμε πάλι φελλούς...

Ήταν μεγάλη η διαδρομή που έπρεπε να κάνω, οπότε ο λογισμός μου μόλις εξάντλησε την τσατίλα του για αυτούς που φεύγουν ενώ θέλουμε να μείνουν, πέρασε στην εκ διαμέτρου αντίθετη κατηγορία. Σε αυτούς που μένουν ενώ απαιτούμε να φύγουν. Όχι τίποτα άλλο, αλλά μας σπάνε τις ωοθήκες σε κάθε δυνατή ευκαιρία που τους δίνεται (και σε μερικές ακόμη που δεν τους δίνονται καν). Και κατέληξα στο να κατηγοριοποιήσω τους 5 πιο αντιπαθείς τύπους bloggers (ελληνιστί μπλόγκερΖ) που έχω συναντήσει.

Βεβαίως εγώ ευκαιρία για λίστα δεν χάνω, οπότε ιδού οι 5 πιο επιτυχημένοι καρυοθραύστες των ιστολογίων. Ένεκα του ότι η ανάρτηση βγήκε σεντόνι όμως, και θέλω να μου τους σχολιάστετε και όλους τους σιχαμένους, θα τους δούμε έναν έναν....

Ο blogger ροζ βαλεριάνα

Είδος blogger θηλυκού κυρίως γένους. Τα αρσενικά είναι πιο σπάνια και δεν συναντώνται τόσο εύκολα. Μπαίνεις μέσα και κοιμάσαιιιιιι. Αλλά μιλάμε για πολύ ύπνο, όχι αστεία! Τους συνιστούν 29 κατασκευαστές ηρεμιστικών. Αυτοί ξέρουν! Κατ' αρχάς ασχολείται με θέματα ηλίθια. ΗΛΙΘΙΑ! Δεν υπάρχει άλλος χαρακτηρισμός για όλο αυτό τον συρφετό απροσάρμοστων σκέψεων. Σκέψεις που κινούνται στην μονότονη χρωματική γκάμα του κουφετομπουμπουκορόζ (μου έκατσε ο γκόμενος χθες το βράδυ- πού ράβουν φτηνά νυφικά;) έως μαυροερυθροκύανο του μούρου για τις περιόδους κατάθλιψης (με έφτυσε ο γκόμενος χθες βράδυ- φέρτε μου ληγμένα, υποφέρω). Δεν λέω, θα υπάρχουν και άτομα που ενδιαφέρονται για το κατά πόσο είχε επιτυχία η μοβ σκιά που φορούσες το περασμένο βράδυ ή το πόσο πάθος διάβασες στο αριστερό μάτι του υποφήφιου για τύλιγμα καθώς σου έδινε ένα μηλαράκι με κανέλα από τα τρισάθλια φρούτα που σας σέρβιραν στα δευτεροκλασάτα μπουζούκια που σε πήγε. Παρ' τους τηλέφωνο κορίτσι μου και άσε ήσυχο τον blogger! ΝΑΙ! Και τις δύο άλλες ηλίθιες. Ούτως ή άλλως μόνο αυτές σε διαβάζουν. Τί μας ζαλίζεις τις ωοθήκες με τα εφηβικά σου ποιηματάκια που νομίζεις ότι αν τα έβλεπε ο Σεφέρης θα έσκαζε από το κακό του; Δεν έχεις πάρει πρέφα ότι οι επιπέδου νοημοσύνης Candy Candy προβληματισμοί σου μας προκαλούν ό,τι ακριβώς και η εν λόγω ορφανή κορασίς των παιδικών μας χρόνων; Ασυγκράτητο γέλωτα. Και κυρίως, είναι πιο ανιαροί κι από προβληματισμούς 12χρονης παρανύφου που δεν της έχει έρθει ακόμη περίοδος. Πάρε λοιπόν την ευαισθησία σου και σε άλλη παραλία. ΤΟΝ ΠΟΥΛΟ ΛΕΜΕ!!!!

Μια ξανθιά στην Κηφησίας

Greetings my friend, χάθηκα αλλά είχα πολύ σοβαρό λόγο. Όπως ίσως γνωρίζεις, αποφάσισα για δύο (τουλάχιστον) μήνες να γίνω χαμουτζου. Τουτέστιν μετακόμισα προσωρινά στην αξιότιμη και αξιολύπητη πρωτεύουσα, προκειμένου να βάλω τα θεμέλια για κάποιες συνεργασίες. Φόρτωσα στο αμάξι κάμποσες βαλίτσες ρούχα- βιβλία- καλλυντικά (δηλαδή τα απαραίτητα προς επιβίωση), έχωσα και το λάπιτοπ σε ένα κενό που βρήκα και έφυγα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισα ήταν οι δρόμοι. Δηλαδή ότι δεν τους ξέρω και δεν έχω ιδέα πού και πώς να πάω... Σαν έξυπνη ξανθιά που είμαι έβαλα Παπαρίζου στο ράδιο για support και έκατσα και σκέφτηκα. Σκέφτηκα πολύ, αλλά βρήκα την καλύτερη λύση. Αγόρασα GPS. Ένα ωραιότατο ματζαφλάρι με κουμπάκια και λαμπάκια, που σου λέει τον δρόμο. Στον χάρτη του σου δείχνει τα πιθανά εμπόδια που θα συναντήσεις, την διαδρομή που θα ακολουθήσεις και διάφορα άλλα. Επειδή εγώ πήρα την special edition for blondes μου κάνει και χαριτωμενιές, μου μιλάει, με καθοδηγεί, μην τυχόν και δεν δω τον χάρτη. “Σε 200 μέτρα στρίψτε αριστερά”, “Κινηθείτε κυκλικά (στον κόμβο) και βγείτε στην δεύτερη έξοδο” και ούτω καθεξής...

Το παίρνω, το βάζω στο αμάξι μέσα στην καλή χαρά, σίγουρη ότι τα προβλήματά μου έλαβαν οριστικό τέλος. Πάω πρωί πρωί στο γραφείο. Αυτό είναι 100 μέτρα από το σπίτι αλλά είπα να δοκιμάσω το ματζαφλάρι. Εύκολα πράγματα, ούτε να το κοιτάξω χρειάστηκε. Έκανα την δουλίτσα μου όμορφα και καλά και έπρεπε να φύγω για να πάω στον πελάτη στην Κηφισίας. Και τότε εκτυλίχθηκε ο κάτωθι διάλογος με έναν συνάδελφο, τον Δικόβλακα ΣουΔείχνωΤονΔρόμο (πολύ καλό παιδί, αλήθεια, τον έπρηξα τόσες μέρες να με πηγαίνει πέρα δώθε):

-Ηώ, θες να πάμε μαζί; Θα σε καθυστερήσω όμως λίγο, διότι πρέπει να περάσω από Ευελπίδων πριν για να καταθέσω κάποια έγγραφα.

-Μην στενοχωριέσαι Δικόβλακα, έχω GPS. Δώσε μου μόνο την ακριβή διεύθυνση του πελάτη κου ΣιγάΜηνΚουνηθώΑπόΤοΓραφείοΜου, μην σε τρέχω κι εσένα μέχρι εκεί.

-Τέλεια Ηώ, αν και δεν χρειάζεται να το βάλεις καν, είναι πολύ εύκολο. Γνωρίζεις πώς να βγείς στην Κηφισίας; Ε, μετά θα την πάρεις όλο ευθεία μέχρι να δεις τον πύργο του ΟΤΕ, κι από εκεί μετά το τρίτο φανάρι θα βγείς δεξιά στην οδό ΔενΤηνΒρίσκωΟσοΚαιΝαΨάχνω. Τα γραφεία του ΣιγάΜηνΚουνηθώΑπόΤοΓραφείοΜου είναι στο δεύτερο στενό αριστερά, θα τα δεις, έχουν μια ταμπέλα ΝΑ (με το συμπάθειο). Γράψε και την διεύθυνση να είσαι σίγουρη.

-Οκ Δικόβλακα, θα το φορτώσω καλού κακού στο GPS, αν και όντως ακούγεται εύκολο.

-Έγινε. Αν έχεις κάποιο πρόβλημα πάρε με τηλέφωνο.

Τί το ήθελε και το είπε; Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς ώρες ώρες. Στράτα παίρνω, στράτα αφήνω, φτάνω κάποια στιγμή στην Κηφισίας. Μέσα στην τρελή χαρά εγώ που τα κατάφερα, χαλαρώνω, ανάβω τσιγάρο και ανεβάζω την μουσική. Αποτέλεσμα; Δεν άκουγα με την καμία το ματζαφλάρι. Χε χε χε.... αισθάνθηκε παραγκωνισμένο το σίχαμα και αποφάσισε να με εκδικηθεί. Κάποια στιγμή άρχισε να ωρύεται “Μείνετε Δεξιά, ΜΕΙΝΕΤΕ ΔΕΞΙΑ”. Στρίβω απότομα, αλλάζω λωρίδα, στο παρά τσακ την γλύτωσε ένα παπάκι και με τις μπάντες βγαίνω πάνω στο δαχτυλίδι (βλ κυκλικό κόμβο) της Κηφισίας. Αρχίζω να φέρνω στροφές γύρω γύρω σαν την σβούρα, διότι όποια έξοδο πήγαινα να πάρω για να βγω μου έβγαζε κόκκινα λαμπάκια και αναστροφή πορείας. Τσαντίζομαι, του ρίχνω μία ανάποδη, δεν συνήλθε, οπότε πάω στο plan B. Τηλέφωνο στον Δικόβλακα. Και κάπου εκεί μπήκα στην ζώνη του Λυκόφωτος...

-Εμπρός;

-Έλα Δικόβλακα, είμαι σε έναν κόμβο και πάω γύρω γύρω σαν διαμαντένιο πανάκριβο δαχτυλίδι στον παράμεσο φρεσκοαρραβωνιασμένης κομμώτριας που χτύπησε πλούσιο ραμολιμέντο. Όλες οι έξοδοι οδηγούν στην Αττική Οδό. Από πού να βγώ;

-Οκ Ηώ, πάρε μια βαθιά ανάσα και μην πανικοβάλλεσαι. Βγες από την έξοδο που γράφει για Κηφισίας

-Δεν υπάρχει τέτοια έξοδος λέμε, όλες είναι με πράσινες ταμπέλες.

-Όχι Ηώ, κοίτα καλύτερα, πρέπει να υπάρχουν και μπλε ταμπέλες. Εσύ είσαι της Δεξιάς, πράσινη ταμπέλα θα πάρεις;

-Και την Παπαρήγα παίρνω αυτή την ώρα, πού στο διάολο είμαι; Μπιπ, μπιπ, μπιιιιιιπ (ο από πίσω)

-Ηώ, άκουσέ με. Ξανακάνε έναν κύκλο και βγες στην Κηφισίας γιατί αλλιώς ΔΕΝ θα βρεις το γραφείο του ΣιγάΜηνΚουνηθώΑπόΤοΓραφείοΜου. Θυμάσαι πώς σου είπα; γιατί μου κλείνει το κινητό από μπααατ....

Τέλος, νεκρό! Φτού!!!! Να σε πάρει ο δεσμοφύλακας σιδηροδέσμιο Δικόβλακα, δεν φορτίζεις το κινητό σου; Πάει και το plan B. Στερνή μου ελπίδα ήταν το ματζαφλάρι. Αρχίζω να το αγριοκοιτάζω αλλά αυτό με έγραφε στα τσιπάκια του. Ατάραχο λέμε. Αρχίζω πάλι να σκέφτομαι πυρετωδώς. Πώς να το προγραμματίσω; Πάνω στον κόμβο; ΠΛΑΚΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ! Κάνω ακόμη έναν κύκλο. Δεν βλέπω μπλέ έξοδο για Κηφισίας. Ξανακάνω ακόμη έναν, το ίδιο. Το παίρνω απόφαση και βγαίνω από μια πράσινη έξοδο. Αρχίζω να κοιτάω δεξιά για καναν χώρο να σταματήσω να του αλανιάσω τα κουμπάκια, αλλά τίποτα. Πανάθεμα την καταδίκη σου, δεν μπορεί, πες ότι κατουριέσαι, ότι καίγεσαι, ότι έπαθες έμφραγμα, ότι σε πρήζει η γκόμενα που ξέχασες τα γενέθλιά της χθες! Δεν έχει ΠΟΥΘΕΝΑ να σταματήσεις; Ε, δεν έχει πουθενά. 5 χιλιόμετρα παρακάτω, μισή ώρα, άπειρα καντήλια που μου κατέβασε πας διερχόμενος οδηγός και μισό πακέτο τσιγάρα, βρήκα ένα περίπτερο και μου εξήγησε ο άνθρωπος πώς θα πάω εκεί που θέλω...

Α ρε τεχνολογία, ποτέ σου δεν θα αντικαταστήσεις τις παλιές καλές μεθόδους... Περιπτεράς και πάλι περιπτεράς. Τί θα κάναμε χωρίς αυτούς;