9/5/11

Καρυοbloggoθραύστες- Ο blogger ροζ βαλεριάνα

Τις προάλλες είδα τρείς ηλικιωμένους τύπους στην στάση του λεωφορείου να μαλώνουν μεταξύ τους για την αύξηση της τιμής των εισιτηρίων, παρόλο που και οι τρεις συμφωνούσαν. Ασχετο βέβαια, αλλά επειδή βαρέθηκα να ξανακούσω ότι “δεν υπάρχει Κράτος” σε 525.237 παραλλαγές στον τόνο φωνής άφησα τον λογισμό μου να τρέξει στο blogging, μπας και καταφέρω να απομονωθώ από το τριγύρω αλαλάζον πλήθος. Και το μυαλό μου με μετέφερε απευθείας στην ανάρτηση ενός blogger που είχα διαβάσει τις προάλλες και τα είχα πάρει στο κρανίο. Διότι ο αγαπητός συνblogger αποφάσισε να κλείσει το “σπίτι” του. Μαγκιά του βέβαια και λόγος δεν μου πέφτει, αλλά το τελευταίο εξάμηνο έκλεισαν κάμποσα blog ατόμων που συμπαθώ. Αποτέλεσμα; Γεμίσαμε πάλι φελλούς...

Ήταν μεγάλη η διαδρομή που έπρεπε να κάνω, οπότε ο λογισμός μου μόλις εξάντλησε την τσατίλα του για αυτούς που φεύγουν ενώ θέλουμε να μείνουν, πέρασε στην εκ διαμέτρου αντίθετη κατηγορία. Σε αυτούς που μένουν ενώ απαιτούμε να φύγουν. Όχι τίποτα άλλο, αλλά μας σπάνε τις ωοθήκες σε κάθε δυνατή ευκαιρία που τους δίνεται (και σε μερικές ακόμη που δεν τους δίνονται καν). Και κατέληξα στο να κατηγοριοποιήσω τους 5 πιο αντιπαθείς τύπους bloggers (ελληνιστί μπλόγκερΖ) που έχω συναντήσει.

Βεβαίως εγώ ευκαιρία για λίστα δεν χάνω, οπότε ιδού οι 5 πιο επιτυχημένοι καρυοθραύστες των ιστολογίων. Ένεκα του ότι η ανάρτηση βγήκε σεντόνι όμως, και θέλω να μου τους σχολιάστετε και όλους τους σιχαμένους, θα τους δούμε έναν έναν....


Ο blogger ροζ βαλεριάνα

Είδος blogger θηλυκού κυρίως γένους. Τα αρσενικά είναι πιο σπάνια και δεν συναντώνται τόσο εύκολα. Μπαίνεις μέσα και κοιμάσαιιιιιι. Αλλά μιλάμε για πολύ ύπνο, όχι αστεία! Τους συνιστούν 29 κατασκευαστές ηρεμιστικών. Αυτοί ξέρουν! Κατ' αρχάς ασχολείται με θέματα ηλίθια. ΗΛΙΘΙΑ! Δεν υπάρχει άλλος χαρακτηρισμός για όλο αυτό τον συρφετό απροσάρμοστων σκέψεων. Σκέψεις που κινούνται στην μονότονη χρωματική γκάμα του κουφετομπουμπουκορόζ (μου έκατσε ο γκόμενος χθες το βράδυ- πού ράβουν φτηνά νυφικά;) έως μαυροερυθροκύανο του μούρου για τις περιόδους κατάθλιψης (με έφτυσε ο γκόμενος χθες βράδυ- φέρτε μου ληγμένα, υποφέρω). Δεν λέω, θα υπάρχουν και άτομα που ενδιαφέρονται για το κατά πόσο είχε επιτυχία η μοβ σκιά που φορούσες το περασμένο βράδυ ή το πόσο πάθος διάβασες στο αριστερό μάτι του υποφήφιου για τύλιγμα καθώς σου έδινε ένα μηλαράκι με κανέλα από τα τρισάθλια φρούτα που σας σέρβιραν στα δευτεροκλασάτα μπουζούκια που σε πήγε. Παρ' τους τηλέφωνο κορίτσι μου και άσε ήσυχο τον blogger! ΝΑΙ! Και τις δύο άλλες ηλίθιες. Ούτως ή άλλως μόνο αυτές σε διαβάζουν. Τί μας ζαλίζεις τις ωοθήκες με τα εφηβικά σου ποιηματάκια που νομίζεις ότι αν τα έβλεπε ο Σεφέρης θα έσκαζε από το κακό του; Δεν έχεις πάρει πρέφα ότι οι επιπέδου νοημοσύνης Candy Candy προβληματισμοί σου μας προκαλούν ό,τι ακριβώς και η εν λόγω ορφανή κορασίς των παιδικών μας χρόνων; Ασυγκράτητο γέλωτα. Και κυρίως, είναι πιο ανιαροί κι από προβληματισμούς 12χρονης παρανύφου που δεν της έχει έρθει ακόμη περίοδος. Πάρε λοιπόν την ευαισθησία σου και σε άλλη παραλία. ΤΟΝ ΠΟΥΛΟ ΛΕΜΕ!!!!

11/3/11

Μια ξανθιά στην Κηφησίας

Greetings my friend, χάθηκα αλλά είχα πολύ σοβαρό λόγο. Όπως ίσως γνωρίζεις, αποφάσισα για δύο (τουλάχιστον) μήνες να γίνω χαμουτζου. Τουτέστιν μετακόμισα προσωρινά στην αξιότιμη και αξιολύπητη πρωτεύουσα, προκειμένου να βάλω τα θεμέλια για κάποιες συνεργασίες. Φόρτωσα στο αμάξι κάμποσες βαλίτσες ρούχα- βιβλία- καλλυντικά (δηλαδή τα απαραίτητα προς επιβίωση), έχωσα και το λάπιτοπ σε ένα κενό που βρήκα και έφυγα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισα ήταν οι δρόμοι. Δηλαδή ότι δεν τους ξέρω και δεν έχω ιδέα πού και πώς να πάω... Σαν έξυπνη ξανθιά που είμαι έβαλα Παπαρίζου στο ράδιο για support και έκατσα και σκέφτηκα. Σκέφτηκα πολύ, αλλά βρήκα την καλύτερη λύση. Αγόρασα GPS. Ένα ωραιότατο ματζαφλάρι με κουμπάκια και λαμπάκια, που σου λέει τον δρόμο. Στον χάρτη του σου δείχνει τα πιθανά εμπόδια που θα συναντήσεις, την διαδρομή που θα ακολουθήσεις και διάφορα άλλα. Επειδή εγώ πήρα την special edition for blondes μου κάνει και χαριτωμενιές, μου μιλάει, με καθοδηγεί, μην τυχόν και δεν δω τον χάρτη. “Σε 200 μέτρα στρίψτε αριστερά”, “Κινηθείτε κυκλικά (στον κόμβο) και βγείτε στην δεύτερη έξοδο” και ούτω καθεξής...

Το παίρνω, το βάζω στο αμάξι μέσα στην καλή χαρά, σίγουρη ότι τα προβλήματά μου έλαβαν οριστικό τέλος. Πάω πρωί πρωί στο γραφείο. Αυτό είναι 100 μέτρα από το σπίτι αλλά είπα να δοκιμάσω το ματζαφλάρι. Εύκολα πράγματα, ούτε να το κοιτάξω χρειάστηκε. Έκανα την δουλίτσα μου όμορφα και καλά και έπρεπε να φύγω για να πάω στον πελάτη στην Κηφισίας. Και τότε εκτυλίχθηκε ο κάτωθι διάλογος με έναν συνάδελφο, τον Δικόβλακα ΣουΔείχνωΤονΔρόμο (πολύ καλό παιδί, αλήθεια, τον έπρηξα τόσες μέρες να με πηγαίνει πέρα δώθε):

-Ηώ, θες να πάμε μαζί; Θα σε καθυστερήσω όμως λίγο, διότι πρέπει να περάσω από Ευελπίδων πριν για να καταθέσω κάποια έγγραφα.
-Μην στενοχωριέσαι Δικόβλακα, έχω GPS. Δώσε μου μόνο την ακριβή διεύθυνση του πελάτη κου ΣιγάΜηνΚουνηθώΑπόΤοΓραφείοΜου, μην σε τρέχω κι εσένα μέχρι εκεί.
-Τέλεια Ηώ, αν και δεν χρειάζεται να το βάλεις καν, είναι πολύ εύκολο. Γνωρίζεις πώς να βγείς στην Κηφισίας; Ε, μετά θα την πάρεις όλο ευθεία μέχρι να δεις τον πύργο του ΟΤΕ, κι από εκεί μετά το τρίτο φανάρι θα βγείς δεξιά στην οδό ΔενΤηνΒρίσκωΟσοΚαιΝαΨάχνω. Τα γραφεία του ΣιγάΜηνΚουνηθώΑπόΤοΓραφείοΜου είναι στο δεύτερο στενό αριστερά, θα τα δεις, έχουν μια ταμπέλα ΝΑ (με το συμπάθειο). Γράψε και την διεύθυνση να είσαι σίγουρη.
-Οκ Δικόβλακα, θα το φορτώσω καλού κακού στο GPS, αν και όντως ακούγεται εύκολο.
-Έγινε. Αν έχεις κάποιο πρόβλημα πάρε με τηλέφωνο.

Τί το ήθελε και το είπε; Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς ώρες ώρες. Στράτα παίρνω, στράτα αφήνω, φτάνω κάποια στιγμή στην Κηφισίας. Μέσα στην τρελή χαρά εγώ που τα κατάφερα, χαλαρώνω, ανάβω τσιγάρο και ανεβάζω την μουσική. Αποτέλεσμα; Δεν άκουγα με την καμία το ματζαφλάρι. Χε χε χε.... αισθάνθηκε παραγκωνισμένο το σίχαμα και αποφάσισε να με εκδικηθεί. Κάποια στιγμή άρχισε να ωρύεται “Μείνετε Δεξιά, ΜΕΙΝΕΤΕ ΔΕΞΙΑ”. Στρίβω απότομα, αλλάζω λωρίδα, στο παρά τσακ την γλύτωσε ένα παπάκι και με τις μπάντες βγαίνω πάνω στο δαχτυλίδι (βλ κυκλικό κόμβο) της Κηφισίας. Αρχίζω να φέρνω στροφές γύρω γύρω σαν την σβούρα, διότι όποια έξοδο πήγαινα να πάρω για να βγω μου έβγαζε κόκκινα λαμπάκια και αναστροφή πορείας. Τσαντίζομαι, του ρίχνω μία ανάποδη, δεν συνήλθε, οπότε πάω στο plan B. Τηλέφωνο στον Δικόβλακα. Και κάπου εκεί μπήκα στην ζώνη του Λυκόφωτος...

-Εμπρός;
-Έλα Δικόβλακα, είμαι σε έναν κόμβο και πάω γύρω γύρω σαν διαμαντένιο πανάκριβο δαχτυλίδι στον παράμεσο φρεσκοαρραβωνιασμένης κομμώτριας που χτύπησε πλούσιο ραμολιμέντο. Όλες οι έξοδοι οδηγούν στην Αττική Οδό. Από πού να βγώ;
-Οκ Ηώ, πάρε μια βαθιά ανάσα και μην πανικοβάλλεσαι. Βγες από την έξοδο που γράφει για Κηφισίας
-Δεν υπάρχει τέτοια έξοδος λέμε, όλες είναι με πράσινες ταμπέλες.
-Όχι Ηώ, κοίτα καλύτερα, πρέπει να υπάρχουν και μπλε ταμπέλες. Εσύ είσαι της Δεξιάς, πράσινη ταμπέλα θα πάρεις;
-Και την Παπαρήγα παίρνω αυτή την ώρα, πού στο διάολο είμαι; Μπιπ, μπιπ, μπιιιιιιπ (ο από πίσω)
-Ηώ, άκουσέ με. Ξανακάνε έναν κύκλο και βγες στην Κηφισίας γιατί αλλιώς ΔΕΝ θα βρεις το γραφείο του ΣιγάΜηνΚουνηθώΑπόΤοΓραφείοΜου. Θυμάσαι πώς σου είπα; γιατί μου κλείνει το κινητό από μπααατ....

Τέλος, νεκρό! Φτού!!!! Να σε πάρει ο δεσμοφύλακας σιδηροδέσμιο Δικόβλακα, δεν φορτίζεις το κινητό σου; Πάει και το plan B. Στερνή μου ελπίδα ήταν το ματζαφλάρι. Αρχίζω να το αγριοκοιτάζω αλλά αυτό με έγραφε στα τσιπάκια του. Ατάραχο λέμε. Αρχίζω πάλι να σκέφτομαι πυρετωδώς. Πώς να το προγραμματίσω; Πάνω στον κόμβο; ΠΛΑΚΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ! Κάνω ακόμη έναν κύκλο. Δεν βλέπω μπλέ έξοδο για Κηφισίας. Ξανακάνω ακόμη έναν, το ίδιο. Το παίρνω απόφαση και βγαίνω από μια πράσινη έξοδο. Αρχίζω να κοιτάω δεξιά για καναν χώρο να σταματήσω να του αλανιάσω τα κουμπάκια, αλλά τίποτα. Πανάθεμα την καταδίκη σου, δεν μπορεί, πες ότι κατουριέσαι, ότι καίγεσαι, ότι έπαθες έμφραγμα, ότι σε πρήζει η γκόμενα που ξέχασες τα γενέθλιά της χθες! Δεν έχει ΠΟΥΘΕΝΑ να σταματήσεις; Ε, δεν έχει πουθενά. 5 χιλιόμετρα παρακάτω, μισή ώρα, άπειρα καντήλια που μου κατέβασε πας διερχόμενος οδηγός και μισό πακέτο τσιγάρα, βρήκα ένα περίπτερο και μου εξήγησε ο άνθρωπος πώς θα πάω εκεί που θέλω...

Α ρε τεχνολογία, ποτέ σου δεν θα αντικαταστήσεις τις παλιές καλές μεθόδους... Περιπτεράς και πάλι περιπτεράς. Τί θα κάναμε χωρίς αυτούς;

22/1/11

Μεγάλες Δηλώσεις

Φίλου ψυχαναλυτή μετά από πολλές μπίρες προχθες το βράδυ....

"Είναι πολύ εύκολο τελικά να καταλάβεις πώς λειτουργεί το μυαλό μιας γυναίκας. Το κακό είναι ότι μετά την σιχαίνεσαι"

25/12/10

XMas

Χριστούγεννα... ποιός ξέρει πού να είσαι... θυμάσαι τα Χριστούγεννα που περάσαμε μαζί; Το ξημέρωμα μας βρήκε στο αυτοκίνητο. Είχες αποκοιμηθεί με εμένα στην αγκαλιά σου. Μου έφτανε να με κρατάς, να με αγγίζεις με τις ώρες... θυμάσαι εκείνο το μπαράκι που πηγαίναμε στην γειτονιά μου, πόσο όμορφα ήταν στολισμένο; Το θαυμάζαμε σαν μικρά παιδιά. Έκλεισε πια... άνοιξα ένα μπουκάλι κρασί... το είχα πάρει για να το πιούμε μαζί την Πρωτοχρονιά. Απλά δεν προλάβαμε.... έφυγες από την ζωή μου όπως μπήκες... ξαφνικά. Ποτέ δεν έμαθα γιατί.
Μεγάλη παγίδα το κρασί... δεν του αρέσει να το πίνουν μόνοι... φώναξε για παρέα το φάντασμά σου... τελειώσαμε μαζί και το μπουκάλι... για τελευταία φορά παρέα... μου άφησε μια πίκρα...
Χρόνια πολλά έρωτά μου... ίσως μια μέρα να σε ξαναβρω.... αλήθεια, τί μορφή θα πάρεις; 




Να μου μιλάς σιγανά στ' αυτί.... γιατί σ' ακούνε την νύχτα αυτή... παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί... 

16/12/10

Ηώς

Αγαπητέ μου αναγνώστη καλησπέρα. Επειδή ως αντελήφθην εδώ και καιρό ελάχιστοι είναι αυτοί που αντιλαμβάνονται την κλίση του ονόματος της Ηούς, πόσο μάλλον τον συμβολισμό της, αποφάσισα να παραθέσω εν τάχει την ιστορία μου και τί ακριβώς συμβολίζω. Κατ' αρχάς, για να μπορείτε να μου απευθύνεστε ορθά θα παραθέσω την κλίση του ονόματος μου. Το κύριο όνομα Ηώς ανήκει γραμματικά στα σιγμόληκτα ουσιαστικά της Γ' κλίσης (όπως το αιδώς) και κλίνεται ως εξής:
 Η   ἠώς
Της ἠοῦς
Τη  ἠοῖ
Την ἠῶ
Ω   ἠώς
Εντάξει;;;;;; ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ;;;;; Μην πει κανείς ξανά το blog της Ηώς, θα σκοτωθούμε!!!!! Και ο σωστός χαιρετισμός είναι γειά σου (ω) Ηώς.

update. Μετά την ξεφτίλα που υπέστην από τις ορθότατες παρατηρήσεις των Κωνσταντίνου Καντακουζηνού και Κούλας το έψαξα το θεματάκι και συνειδητοποίησα ότι δεν ήξερα να κλίνω ούτε το ίδιο μου το όνομα η αμόρφωτη! Ευχαριστώ θερμά και τους 2!
Και πάμε παρακάτω... Γεννήθηκα την αυγή της 11/12/2009- πέρασαν τα γενέθλια μου, πείτε χρόνια πολλά, μέρα που η γράφουσα είχε ΠΟΛΛΑ νεύρα με έναν κόπανο εργοδότη. Έχω μια μεγαλύτερη αδελφή, την Σελήνη και έναν μικρότερο αδελφό, τον Ήλιο και στέκομαι πάντα ανάμεσά τους στις οικογενειακές φωτογραφίες κι ας είμαι η πιο κοντή και σύντομη και από τους δύο. Η μαμά Θεία και ο μπαμπάς Υπερίωνας είναι λίγο αυστηροί σε αυτά τα πράγματα, ξέρεις τώρα πώς κάνουν αυτοί οι Τιτάνες με το savoir vivre, μια ελαφρά υστερία την έχουν είναι η αλήθεια. Άμα σκάσουν μύτη και οι υπόλοιπες Τιτανίδες του σογιού, που δεν κοιτάνε τα χάλια τους που έχουν μπλέξει τις άνοιές τους και με λένε κόρη του αδελφού Ήλιου και της ξαδέλφης Ευφροσύνης- Νύκτας (κατά κόσμον Φρόσω) ή της Ευρυφάεσσας και ένα σωρό άλλα γελοία, η υστερία γενικεύεται. Το savoir vivre τις μάρανε τις καρακαηδόνες, που μπέρδεψαν τα μπούτια τους όλες ομαδικά και δεν ξέρουν ποιά γέννησε ποιά, θέλουν να εικάσουν και τον πατέρα ανάθεμα το σόι μου! Της Τιτάνας γίνεται κι εμείς κρυφό καμάρι... 
 
Είμαι η πιό όμορφη και καρακουκλάρα από τις μικρές θεότητες, γι' αυτό με ζουλεύουνε και με κουτσομπολεύουν απίστευτα οι κατσίκες, που για να σταυρώσουν γκόμενο Ήρα μου σταυρώνονται στο σοβάτισμα της μούρης τους όλη μέρα! Εγώ ξέρω ότι όλοι οι πίνακες και τα αγγεία που αραδιάζουν αφειδώς αυτοί οι φεγγαροπαρμένοι οι καλλιτέχνες με απεικονίζουν στο πλήρες κάλλος μου, άλλοτε με φτερά κι άλλοτε στο άρμα της δουλειάς. Το πιο γνωστό φυσικά πορτρέτο μου είναι αυτό που με πήρε μάτι ο ζωγράφος όταν βγήκα από το μπάνιο στην πηγή και έτρεχα παίζοντας με τις θεραπαινίδες μου. Λύσσαξε να το απεικονίσει, οπότε είπα να μην του χαλάσω το χατίρι αφού έτσι θα έσκαζα τις γκιόσσες, τόσο ΘΕΑ βγήκα αγάπη μου! 
 
Εγώ δεν είμαι καμιά αργόσχολη σαν τις άλλες. Η μάνα μου από μικρή μου πιπίλιζε τον εγκέφαλο να μπω στο Δημόσιο, να έχω το μεροκάματο το πλούσιο, το σίγουρο, το εξασφαλισμένο χωρίς να δουλεύω. Και στα αδέλφια μου το ίδιο έλεγε και το πιάσαμε όλοι καλά το νόημα. Βάλαμε μέσον και έναν Θεό που του κάλυψε κάτι λαμογιές ο μπαμπάς και του έκανα κάτι χαριτωμενιές εγώ, μπήκαμε όλοι στην ίδια υπηρεσία με μια γιαλαντζί προκήρυξη. Σιγά μην περίμενα τον ΑΣΕΠ δηλαδή. Δεν είναι καμιά κουραστική δουλειά, απλά μετράμε τις ώρες. Πάει πρώτα η Σελήνη, μετά πιάνω βάρδια εγώ και ανεβαίνω στο χρυσό μου άρμα που το σέρνουν κάτι κάτασπρα ψωράλογα. Από το φάε φάε Αμβροσία με απευθείας αναλήψεις δημοσίων έργων δεν περισσεύει και κανα φράγκο ούτε για να μου δώσουν καινούριο πέπλο, πόσο μάλλον άλογο της προκοπής οι καρμίρηδες. Ευτυχώς περιδιαβαίνω τον ουρανό από ψηλά και δεν βλέπουν τα χάλια μου. Πότε πότε ραίνω και από μια υδρία την γη να πέσει λίγη πάχνη να τελειώνουμε. Έρχεται μετά ο baby bro ο Ήλιος και με αλλάζει και πάω σπίτι να ρίξω καναν ύπνο της προκοπής μέχρι την άλλη μέρα. Έτσι σε ξυπνάω ευχάριστα και όμορφα κάθε πρωί, να βλέπεις κι εσύ κάτι καλό όταν ανοίγεις το μάτι σου. 
 
Θα μου πεις εγώ ηθοποιός ήθελα να γίνω, αλλά δεν βαριέσαι, καλά είναι κι εδώ, με 2 ώρες δουλειά την μέρα και μετά αραλίκι. Άσε τα επιδόματα που παίρνω. Τί επίδομα έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία θες, τί για την υδρία που κάθε τόσο την πετάω από το άρμα να γνωρίσω κανα καλό τεκνό που κόβω να περνάει από κάτω, μέχρι και για τα ψωράλογα μου δίνουν, αλλά τα ταίζω μισό σανό και τσεπώνω την διαφορά. Σιγά σιγά μάζεψα και την προίκα μου, έφτιαξα το παλατάκι μου στις όχθες του Ωκεανού κι όλα καλά. Άμα μου λείψει τόσο η υποκριτική πάω και σε καναν ερασιτεχνικό σύλλογο βρε αδελφέ, να μου φύγει η κάψα και να το παίζω και κουλτουριάρα, το πήρα απόφαση, από εδώ θα πάρω σύνταξη. 
 
Τέτοιος κορίτσαρος που είμαι, με τέτοια ομορφιά και προίκα και που φροντίζω και το παίζω και χαζή, όλα τα αρσενικά με βλέπουν και τους τρέχουνε τα σάλια. Η κολλητή μου η Ηβη μου έδωσε και το αγέραστο νερό και κάτι καλλυντικά που της περίσσευαν και μέρα δεν περνάει από πάνω μου τόσα χρόνια. Τί δεν ακούω όταν περπατάω σεινάμενη κουνάμενη στα μονοπάτια του Ολύμπου... φάενναν με φωνάζουν, βοώπιν, ευπλόκαμον, κροκόπεπλον, λευκόπτερον, ροδοστεφή, ροδόσφυρον, ροδοδάκτυλον, χρυσήνιον, χρυσόθρονον, χρυσοπέδιλον, ό,τι βάλει ο νους σου λέμε. 
 
Στα μικράτα μου ήμουν χαμηλοβλεπούσα μυξοπαρθένα, αλλά μετά γνώρισα τον Άρη, τον θεό του πολέμου. Mon dieu, τί μανάρι ήταν αυτό;; Με έβαλε από κάτω και είπα τον Δεσπότη Παναγιώτη. Με έκανε γυναίκα και πολύ το ευχαριστηθήκαμε και οι δύο. Αλλά μας πήρε πρέφα η καρακάξα η Αφροδίτη. Η Αφροδίτη ήταν παντρεμένη με τον Ήφαιστο, αλλά το στεφάνι της το τιμούσε με τον Άρη. Μεταξύ μας ο Ήφαιστος δεν βλεπόταν, αλλά κι αυτή η άτιμη χάλια τον είχε επίτηδες, για να φαίνεται πιο όμορφη και να την βγάλουν αυτή Θεά της ομορφιάς. Μου την έφαγε την κορδέλα της σταρ Ελλάς, αλλά κι εγώ της έφαγα τον γκόμενο, να μάθει αυτή. Μόλις το πήρε πρέφα σκύλιασε από το κακό της η καρακάξα και με καταράστηκε να μην ικανοποιηθώ ποτέ ξανά. Δηλαδή οργασμός γιοκ! Το πήρα σερί κορδόνι κι εγώ μετά, είδα και το Beverly Hills καμιά 200αριά φορές από το σημείο που ξεπαρθενιάστηκε η Donna μέχρι το τέλος και άρχισα να το λέω καλά το παραμύθι. 
 
Ο μπαμπάς όταν αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο με τον Άρη φρόντισε να με κουκουλώσει στα γρήγορα με τον Αστραίο. Αυτός βρωμούσε βαρβατίλα, φαντάσου ότι με έβαζε στους σομιέδες και έβγαζα οκτάδυμα. Κάναμε κάμποσα παιδιά, που τα βόλεψα κι αυτά όλα στο Δημόσιο ως αστέρες, τον Εωσφόρο (Αυγερινό) και τους τέσσερις κύριους ανέμους Αργέστη, Βορέα, Ζέφυρο και Νότο (προσωποποιήσεις κυρίων διευθύνσεων), και μία μοναχοκόρη την Δίκη, που της έχω αδυναμία. Μου πέθανε νωρίς όμως ο σύζυγος και έγινα (πολύ) εύθυμη χήρα. 
 
Μετά γνώρισα σε ένα πάρτι τον Τιθωνό, το δεύτερο σύζυγό μου. Τον ξέρανα με κάμποσο νέκταρ παραπάνω και τον πήρα στο παλάτι μου γιατί ήταν κι αυτός κουκλί ζωγραφιστό και με ένα φούσκωμα κάτω από τον χιτώνα άλλο πράγμα... Αυτός δεν είχε μάνα, μόνο πατέρα είχε, τον Λαομέδοντα, που μετά τον έπνιξε η Ήρα στην Τροία με τα φίδια και ξεμπλέξαμε από πεθερικά. Ήθελε να πνίξει και το μωρό μου, αλλά τους ξέφυγε γιατί ήταν μεγάλος τσάκαλος, για να ομορφαίνει την ζωή μου. Αυτόν τον αγάπησα πολύ και τον φρόντισα όσο δεν φρόντισα ούτε τα παιδιά μου. Ήταν αθάνατος, αλλά δεν ήταν και αγέραστος και με το πέρασμα του χρόνου μου χάλασε και δεν μπορούσα να τον βλέπω. Γι' αυτό ζήτησα από τον Δία, που δεν ήταν και ασυγκίνητος στην γυναικεία ομορφιά μου, να μου τον κάνει τζιτζίκι για να τον ακούω πάντα το χρυσούλι μου. Διέδωσα και ότι την κοπάνησε στην Αιθιοπία και όλα καλά, μπορούσα να αναζητήσω άλλον σύντροφο. 
 
Τότε γνώρισα τον Ωρίωνα. Έχω κόλλημα με τους ωραίους άντρες, τί να κάνω; Φημισμένος παντού για την ομορφιά του και για το ταλέντο του στο κυνήγι, εκπλήρωνε όλες τις προϋποθέσεις. Ήταν καλός κουβαλητής και ακούραστος εραστής. Τον στεφανώθηκα κι αυτόν, γιατί είχε πολλά λεφτά, αλλά μου τον φάγανε μπαμπέσικα για κάτι σαχλαμάρες. Μετά δεν ξαναπαντρεύτηκα γιατί είχα μπουχτίσει να πλένω τις κάλτσες τους και τρις χήρα ίσον μαύρη χήρα. Βέβαια καλοπέρασα. Όποιο τεκνάκι μου γυάλιζε δεν το σκεφτόμουν και πολύ, το απήγαγα και στο παλάτι! Έκανα ένα κάρο δεσμούς και επίδεσμους, με όποιον περνούσε από μπροστά μου. Κάθε βδομάδα ανάκλιντρο άλλαζα, αφού με τον ξυλουργό γίναμε κώλος και βρακί κάποια στιγμή. Πάντως κανέναν δεν ξαναπήρα στον λαιμό μου, γιατί φαρμακοτέτοια βγήκα τελικά. 
 
Αυτή είμαι λοιπόν, ένα πάντα νέο και δροσερό κορίτσι του χθες, του σήμερα και του αύριο. Είμαι εδώ κάθε πρωί και φροντίζω να σου κάνω όμορφη την μέρα. Βλέπω τα πάντα από ψηλά και σχολιάζω ό,τι συμβαίνει. Κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε....